அம்மா இல்லாத தீபாவளிகள்

2 பின்னூட்டங்கள்

காலை எழுந்தபோது ஐந்து அல்லது ஆறு தவறிய அழைப்புகள். பேசுவதற்கு முன்பே என்ன தகவல் என்பதை என் ஆழுள்ளம் அறிந்திருந்தது. அதை அறிந்திருந்தேன் என்பதே உடல் நடுக்கத்தைக் கொடுத்தது. நடுக்கத்தோடே எடுத்தேன். நான் ஏற்கனவே உணர்ந்திருந்த அதே தகவல். . அழைத்தது தம்பிக்கு. அவன் மறுபுறத்தில் பதட்டத்தில் இருந்திருக்கவேண்டும் என்று இன்றும் வேண்டிக்கொள்கிறேன். “வரமுடியுமா” என்றொரு கேள்வி.

ஆண்களுக்கே உண்டான அன்பு செலுத்துவதன் தயக்கங்கள். கல்விவிடுதிகளில் தன் பால்யத்தைக் கடந்தவன் என்ற முறையில் குடும்பம் என்ற அமைப்பிற்குள் என்றும் ஆழ்ந்த ஈடுபாடு இருந்ததில்லை. ஆனாலும் வரமுடியுமா என்ற கேள்வி எதோ ஒரு ஆழத்தைச் சீண்டியது. வரமுடியாது என வழக்கமாச் சொல்வதின் பயன்கள். இப்படி ஒரு நேரத்தின் இவன் வரமுடியாது எனச் சொல்வதற்கான சாத்தியங்கள் இருக்குமென்ற எண்ணங்கள்.

எப்படியும் வந்துவிடுவேன் என்றேன். அலுவலகத்திற்கான மின்னஞ்சல்கள். உடனடியான நேர்மறை பதில்கள். உடனடியான பதிவுச்சீட்டுகள். எதை எடுப்பது என்ற குழப்பம் சிறிது நேரம். உடல் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது. வழக்கமான பயணப்பையில் கிடைத்த துணிகளைத் திணித்தேன். வீட்டிற்கு வெளியே கிடந்த பொருட்களைப் பொறுக்கி உள்ளே எறிந்தேன். கதவை அடைத்துவிட்டு ரயில் நிலையம் நோக்கி நடக்கும்போது வீட்டில் வரவேற்க அம்மா உயிருடன் இல்லை என்ற எண்ணம் முகத்திலறைந்தது.

கடந்த சிலமுறைகளாகவே அவள் வீட்டில் இல்லை. மருத்துவமனையில். அல்லது தாத்தா வீட்டில். கதவைத்தட்டும்போது திறக்கக்காத்திருக்காத கைகள். பயணத்தின் ஒவ்வொரு நிலையிலும் அழைத்து எங்கிருக்கிறேன் என உறுதி செய்துகொள்ளாத குரல். கடைசி சில வருடங்கள். உடலின் சக்திகள் இழந்து தளர்ந்த நடைகள். மூச்சிறைக்கும் சொற்கள். அத்தனைக்கும் மேலும் ஒரு நம்பிக்கை இருந்தது. ஏற்கனவே ஒரு பெண்ணை இழந்திருக்கிறேன். அதற்கும் முன்பே இருந்தவர். அதற்குப் பின்பும் இருந்தவர். அந்தக்கதையின் பெரும்பகுதி உண்மையை அறிந்தவர். இவர் என்னைவிட்டுப்போவதற்கான சாத்தியங்கள் இல்லை என்ற நம்பிக்கை.

பெருங்குடும்பத்தின் அரவணைப்பின்றி தனியனாகத்தான் என்னை உணர்ந்திருக்கிறேன். எனக்கும் பெருங்குடும்பத்திற்குமான ஒற்றைக்கண்ணி இவர். இவன் இன்னவாக இன்ன இடத்தில் இருக்கிறான் என்பதாக பிறருக்கு தகவல்கள் அளித்துக்கொண்டேயிருந்தவர். மறுமுனையில் எனக்கும் குடும்பத்தின் இன்ன ஆள் இன்னவாக மாறியிருக்கிறார். இன்ன இடைவெளிகள் உருவாகியிருக்கின்றன. இவர் இதைச் சொன்னார் அவர் அதைச் சொன்னார். தகவல்கள். மேலும் தகவல்கள். ஒவ்வொரு சனிக்கிழமை இரவும் சில நிமிட அழைப்பிற்கு நடுவிலேயே வந்து சேரும் பெரும் சித்திரங்கள்.

கடைசி வருடங்களில் குரல் கம்மிவிட்டிருந்தது. மூச்சிரைப்பின் ஒலி. ஒவ்வொரு மூன்று நான்கு மாதத்திற்கு ஒருமுறையும் இந்தியாப்பயணங்கள். மொத்தமாக விட்டொழித்துவிட்டு வீடுபோய்ச்சேரும் வேட்கைகள். பின் சில நாட்கள் கூட தங்கமுடியாமல் திரும்பி ஓடும் எண்ணங்கள். வலியைச் சந்திப்பது குறித்த பயங்கள். எண்ணங்கள். மேலும் எண்ணங்கள். வலிகளை பொறுத்துக்கொண்டு சொல்லப்படும் சொற்கள் உருவாக்கும் குற்ற உணர்ச்சிகள்.

முழுமுற்றான கிராமத்து ஆள். நகரத்துக்கு நகர்ந்தவன் அங்கே ஏதோ கடும் உடல் உழைப்பில் தன்னை வருத்திக்கொள்கிறான் என்ற கிராமத்தின் வழக்கமான கற்பனைகள். ஒரு வகையில் உண்மைகள் கூட. என்கிராமத்திலிருந்து கிளம்பி நகரத்தில் குளிரூட்டப்பட்ட அறைகளில் அமர்ந்தபடி வேலைபாக்கிறவர்கள் மிகக்குறைவு.அப்படி வேலை பாக்கிறவர்களும் சொல்வது அதன் போராட்டங்கள் குறித்த கதைகளின்றி பிற நற்கதைகள் சொன்னால் ‘கண்பட்டுவிடும்’ போன்ற மூட நம்பிக்கைகள். அவள் அறிந்ததெல்லாம் ட்ரைவர்கள். கட்டிடத்தொழிலாளிகள். பட்டறைகளில் வேலை பார்ப்பவர்கள். மும்பையின் இருள்பாதைகளில் விடுதிகளில் எடுபிடிகளாக இருப்பவர்கள். நான் அப்படி இல்லை நன்றாகவே இருக்கிறேன் என்பதை நம்பவைக்கவே பெரும் பிரயத்தனங்கள் தேவைப்பட்டிருந்தது.

பிறகு வெளிநாடு. எனக்கு அது ஒரு முன்னேற்றம். அடுத்த நிலை. குளிரூட்டப்பட்ட அறைகளிலிருந்து குளிரூட்டப்பட்டது போன்ற நகரங்களுக்கு வந்து சேரும் பாய்ச்சல். அவளுக்கு அது வெறும் தொலைவு. எட்டு மணி நேர பேருந்து பயணத்திற்கும் பதினஞ்சு மணி நேர விமானப்பயணத்திற்கும் இடையில் எனக்கு பெரிய வித்தியாசங்கள் இல்லை. அவளுக்கு அது தொலைவு. வெகுதொலைவு. மெல்ல மெல்ல மனம் மாற்றி அவளுக்குப் புரியவைப்பதற்கான முயற்சிகள் பாதிவெற்றிபெற்றன என்றளவில்தான் என்னால் எடுத்துக்கொள்ள முடிந்தது.

இடைமாற்ற விமானம் சிங்கப்பூரில் இருந்தது. அங்கே சில மணி நேர ஜாகைகள். எதோ ஒரு கடையில் காபி.யாரையாவது இழந்தபின் ஒவ்வொரு சிறு நிகழ்வும் அவர்களையே நினைவூட்டுகிறது. காபி அப்பாவிடமிருந்து தொற்றிக்கொண்ட பழக்கம். நாளைக்கு ஆறேழு முறை காபி குடிப்பவர் அவர். உடல் உழைப்பில் உணவிற்குப்பதிலாக பாலில்லாத காபியில் வெல்லம் போட்டு குடித்து வாழ்ந்த பழக்கம். ஓரளவு நாங்கள் நிலைகொண்ட பிறகும் தொடர்ந்திருந்தது. ஆறேழுமுறை காபி. பால்,சக்கரை எல்லாம் கலந்து. வெளியே செல்லும்முன் ஒரு முறை. போய்வந்தபின் ஒரு முறை. அவள் தன் வாழ்நாளெல்லாம் காபி போட்டுக்கொண்டிருந்தார். நாங்கள் குடித்துக்கொண்டேயிருந்தோம். தூங்குவதற்கு முன் ஒரு முறை. தூங்கி எழுந்ததும் ஒரு முறை.

புகைப்பழக்கத்தை குடிப்பழக்கத்தைப்போல எங்களுக்கு காபி ஒரு போதையாக மாறிவிட்டிருந்தது.உறவினர் வீடுகளின் காபிக்கு அவள் காபியின் சுவையில்லை. உறவினர்வீடுகளில் தங்க நேரும்போது அத்தனை காபிகள் தேவைப்படவில்லை. அவள் அந்த வீட்டிற்கு வரும்போது காபிகள் தேவைப்பட்டன. மேலும் மேலும் கேட்பதற்கான உரிமை அவள் இருக்கும் இடங்களில் எங்களுக்கு இருந்தது.

ஒவ்வொரு உறவின் இழப்பும் நம்மைப் புரட்டிப்போடுகிறது. அம்மாவின் மரணம் என்பது அத்தனையிலும் தனித்துவமானது. அது அத்தனையையிம் நம்மிடமிருந்து பிரிக்கிறது. முழு அனாதையாக நம்மை உணரச் செய்கிறது. அத்தனை கண்ணிகளிலிருந்தும் விடுவிக்கிறது. அத்தனை உறவுகளையும் நண்பர்களையும் ஒரே சமையத்தில் கலைத்துப்போடுகிறது.

சிங்கப்பூரிலேயே ஒரு உணவகத்தில் மாலை உணவு. உண்மையில் நான் அதிகம் சாப்பிடுகிறவனில்லை. ஆனாலும் அன்று பசி சுழன்றுகொண்டேயிருந்தது. தின்று செரிப்பவன் போல. அன்னையிட்ட தீ அடிவயிற்றிலே எனும் வரி மீண்டும் மீண்டும் எழுந்துகொண்டே இருந்தது. எதையோ அணைப்பவன்போல. எதையோ கடந்து செல்கிறவன் போல. ஒன்று மாற்றி ஒன்றென எதையோ தின்றுகொண்டிருந்தேன். மீண்டும் மீண்டும் காபி. சிங்கப்பூரிலிருந்து மதுரை. மதுரையிலிருந்து அம்மாவின் உடல் இருந்த குக்கிராமத்திற்கு ஒரு கார். அந்த ஓட்டுனர்க்கு பேசுவதற்கு நிறைய இருந்தன. எனக்கும் யாராவது பேசினால் நன்றாக இருக்குமெனத்தோன்றியது.

நான் கேட்டுக்கொண்டே வந்தேன். அவர் பேசிக்கொண்டேயிருந்தார். எதற்காக ஊருக்குப்போகிறேன் என்பதை அவரிடம் சொல்லவில்லை. எதிர்பாராத அந்த உடைவின் மெளனத்தை விரும்பவில்லை. வழக்கமான வெளினாட்டில்வேலைபார்க்கிறவர்களுக்கு சொல்வதற்கு உள்ளூர் ஓட்டுனர்களுக்கு ஏராளமான கதைகள் இருக்கின்றன. கேட்பதற்கு கேள்விகள். இறுதியாக அந்த நாட்டில் ட்ரைவராக என்ன செய்யவேண்டும் எனும் லெளகீக இடத்திற்கு வந்து சேரவேண்டியிருக்குறது. நான் உம் கொட்டிக்கொண்டேயிருந்தேன்.

அந்தப் பயணத்தில் நினைத்துக்கொண்டேன். உடனே அழைத்துப்புலம்பும் அளவிற்கு எந்த நண்பரையும் நான் மிச்சம் வைத்திருக்கவில்லை. சில குறிப்பிட்ட நம்பிக்கையான வட்டத்து நண்பர்களிடம் இன்ன காரணத்திற்காக வந்திருக்கிறேன் என்றேன். பிறருக்கு வழக்கமான விடுமுறை நாளாகவே இருக்கட்டும்.

நடந்தது நவம்பர் 14. தீபாவளி அக்டோபரில் முடிந்திருந்தது. சென்னையில் இருந்தபோதும் தீபாவளிக்கு ஊருக்குப் போகும் பரபரப்பு இருந்ததில்லை. கூட்ட நெரிசல். டிக்கெட்டுகளுக்கான அடிதடிகள். பண்டிகை நாள் குறித்த ஒவ்வாமைகள். உண்மையில் இந்த ஒவ்வாமை விடுதி நாட்களிலேயே தொடங்கியிருக்க வேண்டும். போகமுடியாமை குறித்த குற்ற உணர்ச்சிகளின் மூலம் பண்டிகை நாட்களிலிருந்து விடுவித்துக்கொண்டேன் எனத்தோன்றுகிறது. பொங்கல் அளவிற்கு தீபாவளி முக்கியம் இல்லை என்பதுவும் மறுகாரணம். ஜப்பானும் அதே நிலை. வழக்கமான மே/டிசம்பர் விடுமுறைகளுக்காக அலுவலக விடுமுறைகளைச் சேர்த்து வைத்து அதனூடாக இந்தியப்பயணம். ஆனால் இந்தமுறை எல்லா கண்ணிகளும் அறுக்கப்பட்ட எல்லா எண்ணங்களும் அறுக்கப்பட்ட ஒரு பெரும் மெளனப்பயணம்.

ஊரை அடைந்தது நள்ளிரவு. ஒரு மணி அருகில். அப்போதும் அம்மாவின் இழப்பைப் பற்றி ஓட்டுனரிடம் மறைக்கத்தோன்றியது. அவர்சொன்ன கதைகள் அவர் உருவாக்க விரும்பிய சிரிப்பின் கணங்கள் குறித்த குற்ற உணர்ச்சியை அவருக்கு அளிக்க விரும்பவில்லை. வீட்டிலிருந்து வெகுதொலைவிலேயே இறங்கிக்கொண்டேன். முதலில் பேசப்பட்டதை விட கேட்ட தொகை அதிகம். கேட்ட தொகையை விட குடுத்தது அதிகம். அவரது குழப்பங்களைப் புறக்கணித்து இருட்டினூடாக நடந்து சென்றேன்.

அந்தத்தெருவில் அதே நேரத்தில் பலமுறை சென்றிருக்கிறேன். வழக்கமாக நாய்கள் குரைத்து வரவேற்கும். வீடுகளிலிருந்து குரைத்தபடி வெளிவந்து பழகிய முகம் தெரிந்த வாசனை உணர்ந்து திரும்பிச்செல்லும். அன்றைக்கு பேரமைதி. சில வீடுகளில் நாய்கள் படுத்திருந்தன. தலைதூக்கிப்பார்த்துவிட்டு படுத்துக்கொண்டன. வரமாட்டேன் என நம்பிக்கை ஏற்படாத அந்த முகங்களுக்கு நன்றி சொல்லத்தோன்றியது. வீட்டு வாசலில் பையை வைத்து உள்ளே சென்றேன். பையை யாரோ எடுத்துச்சென்றார்கள். உள்ளே பெட்டியில் கால் நீட்டித்தூங்கும் அவள்முகம்.

தம்பியையும் அப்பாவையும் சந்தித்து சிலவார்த்தைகள் பேசிவிட்டு வந்து காலமடக்கி கால்மாட்டில் அமர்ந்துகொண்டேன். யாரோ வந்து காபி வேண்டுமா என்றார்கள். மறுத்து அமர்ந்திருந்தேன். எதையும் சொல்லத்தோன்றவில்லை.

லதாமகன். நல்லதொரு அடையாளம். இனி லதா இல்லை இந்த உலகில். உறவுகளை என்னுடன் இணைத்த இறுதிக்கண்ணியும் அறுந்திருக்கிறது. பொறுப்புகள் கூடியிருக்கிறது. எல்லாவற்றையும் கடந்து வரவேண்டும். இணையத்தின் போலிமுகங்களிருந்து இதன் மூலம் கிடைத்த நண்பர்களிலிருந்து மெல்ல துண்டித்துக்கொண்டேன். சொற்களற்று மெளனத்தில் ஆழ்ந்திருத்தல். மெல்ல என்னை மீட்டெடுக்கவேண்டியிருந்தது மீண்டும்.உடைந்த கண்ணாடித்துண்டுகள் ஒவ்வொன்றாகச் சேர்த்து என்னைக் கட்டியமைக்கவேண்டும். பதினைந்து நாட்கள். அர்த்தமில்லாத சடங்குகள். புரியாத மொழியை மீண்டும் மீண்டும் பேசி எதையோ எங்கோ மறு உலகத்திற்கு அனுப்புவது குறித்த பாவனைகள். அவருக்குப்பிறகு மகள்முறையினள், மறுமகள் முறையினள் இந்தக் குடும்பத்தை கை நீட்டிப்பெற்றுக்கொள்ளும் சடங்குகள். அவள் இங்கே இதே கூடத்தில் உறங்குபவள் போல் படுத்திருப்பவளை எங்கே அனுப்ப இந்த நாடகங்கள் எனும் உட்குரல் உள்ளேயே அமிழ்ந்தது.

உறவுக்கண்ணிகள் இதை எதிர்பார்க்கின்றன. அவர்கள் அழுது கண்துடைத்து எழுந்துசெல்ல இந்த சடங்குகள் தேவையாய் இருக்கின்றன. செய்துகொண்டேயிருந்தேன். எதிலும் ஈடுபாடற்று எல்லாவற்றையும் எடுத்து நடத்தும் நாடகங்கள். முடிந்து சில நாட்களுக்குப் பிறகு திரும்பி ஜப்பானுக்குச் செல்வதற்கான ஆயத்தங்கள். அவளைக் கொண்டுசென்று எரிக்கும்போது மீண்டும் அதே வரிகள். யானும் இட்ட தீ மூள்க மூள்கவே.

திரும்பிவந்து மீண்டும் சடங்குகள். அடுத்த சடங்குகள் செய்வதற்கான நாட்குறிப்புகள். திரும்பிவந்தேன். வேலைகளுக்குள் ஈடுபடுத்திக்கொண்டேன். ஆறுமாதத்தில் அடுத்த பயணம். அதே சடங்குகள். அதே நாடகங்கள்
மீண்டும் ஜப்பான். மீண்டும் கடந்த அக்டோபர் பயணம். ஓராண்டு முடிவு. மறுபடியும் சடங்குகள். மறுபடியும் நாடகங்கள். 2017 தீபாவளி முடிந்து இறந்தவருக்கான ஓராண்டு 2018 தீபாவளிக்கு முன்பே முடிந்துவிட்டது. இந்தக்கணக்குகள் யார் முடிவு செய்கிறார்கள். இதனால் என்ன நிகழப்போகிறது. அத்தனையும் நாடகம். ஆனால் அந்த நாடகங்களுக்கூட சில உணர்வுகள் எழுகின்றன. அவள் மீது கொண்ட தளைகளை அறுத்தெரியச் சொல்கின்றன. அவரிடத்தில் ஒரு தங்கையை ஒரு அத்தையைக் கொண்டுவந்து நிறுத்துகின்றன. அவர்கள் முன்னிலும் அதிகமாக நம்மை நெருங்குகிறார்கள். ஆனால் நான் எந்தக்கண்ணியில் எங்கே நிற்கிறேன் என்ற குழப்பம் என்னளவில் எஞ்சுகிறது.

கல்பற்றா நாராயணனின் கவிதை வரிகளைப்போல அவள் எங்களைத்தாங்கினாள். குறிப்பாக என்னை. என் பைத்தியக்காரத்தனங்களை. என் இலைகளை நீர் நிலையுடன் இணைக்கும் தண்டாக அவள் இருந்தாள். பெருங்குடும்பத்தின் என் மீதான சீண்டல் சொற்களை நான் எகிறி உடைத்தெரியவிடாமல் என் பக்கம் நின்று எனக்காகப் பேசினாள். இன்று இத்தனை ஆண்டுகளில் கற்றுக்கொள்ளாத ஒன்றை இந்த கடந்த ஓராண்டில் கற்றுத்தெளிந்திருக்கிறேன் என நினைக்கிறேன். அவர்களின் சீண்டல் சொற்களுக்கு புன்னகைத்தபடி பதில் சொல்லும் கலை இந்தச்சடங்குகளுக்குப் பிறகு வாய்த்திருக்கிறது.

இதைக் கற்றுக்கொடுக்க மிகப்பெரிய பயணத்தைத் தேர்த்தெடுத்திருக்கிறாள். .அவள் என்னைப் பெற்றுமுடித்தாள்.இனி அவள் உறங்கட்டும்

மலைநிலத்தின் வரையாடுகள்

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

மலையடிவாரத்தின்
பாழடைந்த கோயில் சுவற்றில்
உறை பிரிக்கப்படாத மிட்டாய்களை
வைத்துச் சென்ற
குழந்தைக்காக

தொலைவின் மரத்தடியில்
காக்கைகளை விரட்டியபடி
அமர்ந்திருக்கிறேன்

ஒரு குழந்தை வருகிறது
உறைகளைப் பிரித்துவிட்டு
மிட்டாய்களை
அங்கேயே வைத்துச் செல்கிறது

வேறு குழந்தையாக இருக்கலாம்
என
எண்ணிக்கொள்கிறேன்
அதே குழந்தையாகவும் இருக்கலாம்

நான் ஏன் அந்த உறைகளைப்
பிரிக்காமல்
மிட்டாய்களைக் காவல்காத்து அமர்ந்திருந்தேன்?

o

வரையாடுகள் மலைவிட்டு
இறங்கிவருகின்றன

அவை வழக்கமாக இறங்கிவருவதில்லை
வந்தாலும் அவற்றின் பாதை
இந்த
மனிதக்காலடிகள் உருவாக்கிய
பாதையில்லை

அவை கடந்துசெல்கிறன
ஒரு ஆடு நிற்கிறது
நின்று திரும்பிப்பார்த்து
நான் அமர்ந்திருந்த பாறையில்
உரசிக்கொள்கிறது

நான் கால்களை அகட்டி அதன்
கொம்புகள் உரச
இடமளிக்கிறேன்
அதுவும் தலையசைத்து
ஏற்றுக்கொள்கிறது

அவை சென்றுவிட்டன
மந்தை
அது சென்றுவிட்டது
ஆடு
நான் இனி
அப்பாறையைச் சுமந்துதான் அமர்ந்திருக்க வேண்டுமா?

o

மலையுச்சியின்
கன்னிதெய்வத்திற்கு
பக்கத்திற்கு இரண்டாக
எட்டு கைகள்

மலையுச்சியின் கன்னிதெய்வத்திற்கு
மார்இடைவெளிகள்வரை
நீண்ட நாக்கு

மலையுச்சியின்
கன்னிதெய்வத்திற்கு இருபுறமும்
கோரப்பற்கள்

மலையுச்சியின் கன்னிதெய்வத்திற்கு
கூரிய முலைகள்
மலையுச்சியின் கன்னிதெய்வத்திற்கு
கருணை பொங்கும் கண்கள்

மலையுச்சியின் கன்னிதெய்வத்திற்கு
ஒரு
நவகண்ட படையல்

மலையுச்சியின் கன்னிதெய்வங்களுக்கு வந்தனம்.

சீவாளி

2 பின்னூட்டங்கள்

எந்தத்தயக்கமும் இன்றி உறையைப் பிரித்து சீவாளியை நாலு முறை உதறி ஊதினார். அத்தனை பேரும் குடிப்பதை ஒரு நொடி நிறுத்தி பிறகு தொடர்ந்ததைப்போல் தோன்றியது. பாதிபேர் திரும்பி எங்கள் இருவரையும் பார்த்தனர். நான் என்ன செய்வதெனத் தெரியாமல் மலங்க முழித்தேன். அவர் சீவாளியை பொருத்தி வாசிக்க ஆரம்பித்தார். நாலா புறங்களிலிருந்தும் கெட்டவார்த்தைகள் வந்து விழுந்தன. நான் அவரைத் தடுக்க விரும்பி முடியாமல் யாரையோ யாரோ திட்டுகிறார்கள் போல அமர்ந்திருந்தேன். பணியாள் அல்லது மேலாளர் எந்த நேரத்திலும் வந்து எங்களை வெளியேறச் சொல்லலாம் என இருந்த கடைசி குவளையை வேகமாக குடிக்க ஆரம்பித்தேன்.

அவர் கண்களை மூடி ஆதுரமாக முழு மூச்செடுத்து வாசிக்கத் தொடங்கினார். நேர் எதிரில் அமர்ந்திருந்தவன் முகத்திற்கு நேராக நாதஸ்வரத்தின் விரிந்த வாயினை நீட்டி தனது முகத்தை மறைத்துக்கொண்டபடி எதைப்பற்றியும் கவலைப்படாதவர் போல அழுத்தி வாசிக்கத்தொடங்கினார். மூன்று நட்சத்திர ஓட்டலின் பார் தனது மெல்லிசையை இழந்து அவரின் மூச்சுக்காற்றின் நாதஸ்வர இசையால் நிறைந்து வழிந்தோடியது.

ஆதூரமாய் வாசித்து முடித்து திரும்பி எப்படி என்பது போல் என்னைபார்த்தார். தூண்களுக்கு மறுபுறம் இருந்த மேசையிலிருந்து யாரோ சிலர் கைதட்டினார்கள். பின்பக்கம் திரும்பி அவர்களைப் பார்க்க முயற்சி செய்தார். யாரும் தெரியாததால் தூணுக்கு தலைவணங்கினார்.

“குடிச்சா நம்மாள்களுக்கு ரசனை கொப்பளிக்குது என்ன, இது என்ன ராகம்னு தெரியுதா”

மேசையிலிருந்த தட்டிலிருந்து வெள்ளரித்துண்டுகளில் ஒன்றை எடுத்து தட்டில் ஒட்டியிருந்த மிளகுத்தூளில் அழுந்தத்தேய்த்து வாயில் போட்டுக்கொண்டார்.

“தெரியலீங்க, இசையெல்லாம் தெரியாது. பாட்டுக்கேக்குறதோட சரி”

“ஹ்ம். எங்கையாது கேட்ருக்கியளா”

“கந்தசஷ்டி கவசம் மாதிரி இருக்கு. ஒரு கமல் படத்துல ஸ்ரீதேவி வீணை வாசிக்குமே”

“எளையராசா போடாத ராகமே இல்ல என்னா”

“ஓ”

“எங்கய்யா குடுத்த இசை. படிக்கவிடாம ஜால்ரா தட்ட இடுப்புல துண்டக்கட்டி நல்ல நீளமா பட்டையப்போட்டு கூட்டிப்போய்ருவாரு எல்லா எடத்துக்கும். அப்ப என்னவோ பள்ளிக்கூடக் கண்டத்துல இருந்து தப்பிச்சு சந்தோசமா இருக்கதா ஒரு நினைப்பு இருந்துச்சு. அப்புறம் மேளம் கத்துக்கச் சொன்னாரு சொல்லிக்குடுத்தவரு வீட்ல கைவச்சு ரசாபாசமாயிருச்சு”

திடுக்கிட்டு விழித்தேன். கையை நீட்டி அடுத்த கிளாஸ் கொண்டுவரும்படி பணித்தேன். அவர் பேசாமல் பார்த்துக்கொண்டு இருந்தார்.

“கைன்னா…”

“திருடிடேட்டேன்னு நினைச்சீங்களா. காதல். அந்தவயசுல மட்டுமே வர்ற தெய்வீகக்காதல். அய்யர்குடுத்த குங்குமத்த கோயில் தூண்ல வச்சு அத அவ எடுத்துகிட்டா கிளுகிளுப்பு அடையுற அளவுக்கு தெய்வீகக்காதல். ”

“ம்ம்.”

“அப்புறம் வெளிய விடக்கூடாதுன்னு அவரே கத்துக்குடுத்தாரு. காலைல கோழிகூவ மொட்டை மாடில நாதத்த வாய்ல வச்சுட்டு சாதகம். நெஞ்செல்லாம் அடச்சுப்போகுன். அப்புறம் பட்டைய நீட்டமா அடைச்சுகிட்டு கோயில் மண்டபத்தில”

“அவங்க வருவாங்களா, நீங்க குங்குமம் குடுத்த பொண்ணு”

“குங்குமம் வச்ச தூணு இருக்கும் அவ்ளோதான். அதப்பாத்துகிட்டே சாமிப்பாட்டுகளா வாசிக்கிறதுதான். ”

மேஜையைக் கண்ணால் பார்க்காமல் கையால் துழாவினார். நான் மெல்ல என் கேரட் துண்டங்கள் இருந்த தட்டை அவர் பக்கம் தள்ளினேன். அவர் பார்த்துவிட்டு ஒரு துண்டெடுத்து முன்போலவே மிளகுத்தூளில் தோய்த்து பாதிகடித்துவிட்டு தனது கிண்ணத்தை மொத்தமாய் வாயில் கவிழ்த்துக்கொண்டார். மீதி துண்டு கேரட் அதற்குபிறகு.

“அப்புறம் கோயில் வேல. கல்யாண வீடுக. அப்புறம் தனிக்கச்சேரிக. அய்யா பேரு வட்டாரத்துல பிரசித்தம்ன்றதால சுத்துவட்டாரம் எல்லாம் எங்க வீட்டுக்குத்தான் மொதல்லவரும். அப்புறம் எங்களால முடியலைன்னா நாங்க கைகாட்டுற ஆளுக்குப் போகும். அப்புறம் ரொம்ப நாள் கழிச்சுத்தான் கொழா கொண்டுவந்தாங்க. கேசட்ல பதிஞ்சத குழாய்ல மாட்டி அலறவிட்றது. அப்புறம் என்னென்னவோ பண்ணிட்டு இப்ப நல்ல ஆளுயரத்துக்கு கருகும்னு பீரோலாட்டம் கொண்டாந்து வாசல்ல வச்சிட்றாய்ங்க

“நீங்களும் கேசட் போட்ருக்கவேண்டிதான. நேர்ல வாசிக்கலைன்னாத்தான் என்ன” கேட்கும்போதே அவர் பதில் தெளிந்து வந்தது.

“மனுசங்களுக்கு மண்டபத்துல வாசிக்கிறதும் மைக்குக்குன்னு கண்ணாடி ரூம்புல வாசிக்கிறதும் ஒண்ணாச்சொல்லுங்க. மொதல்லல்ல்லாம் எங்கள மண்டபத்துல வாசிக்க உட்டு மிசின் வச்சு புடிச்சுட்டு போவாங்க. இப்ப அவங்க எடத்துக்கு கூப்டு வாசிக்கச்சொல்லிட்டு கதவ மூடிட்டு போய்றாங்க”

” ம்ம்ம்.”

“விழாவுக்கு கூப்டாப்போறது. இல்லைன்னா அப்டியே இருந்துட்றது. என்னைக்கோ வாங்கிப்போட்ட காட்டுல இருந்து குத்தக வருது. தங்குறதுக்கு கூரை அய்யா கட்டிவச்சுச்டுப்போய்ருக்காரு. ஒண்டிக்கட்டைக்கென்ன”

“கல்யாணம் ஆகலையா புள்ளைங்களுக்கு கத்துக்குடுக்க ஆரம்பிச்சிருப்பீங்கன்னு நினைச்சேன்” என் குரல் உரத்தது போல் தோன்றவே குரலைத்தாழ்த்திக்கொண்டேன் “இசை பாருங்க. அப்டியே விட்டுப்போய்ரும்”

“அதெல்லாம் உண்டு. ஊர்ல இருக்க ஆசைப்பட்ற புள்ளைங்களுக்கு கத்துக்குடுக்கிறது. வாத்தியாரும் அப்பந்தான என்ன. என்னெளவு எல்லாம் நான் வாசிக்கும்போது திரும்பி நின்னு போன்ல போட்டோபுடிக்குதுக. அப்புறம் கொஞ்சங்கொஞ்சமா வரத்த குறைச்சுக்குதுக. நானும் போகட்டும்னு விட்டுட்டேன்.”பெருமிதமும் குழறலும் கலந்து பேசிக்கொண்டிருந்தார்.

புறநகரின் வழக்கமான பாரில் தனியாகப் போகும்போது கிடைக்கும் ஓரிரவுச் சினேகிதங்கள். நகரத்தின் பணக்காரவிடுதிகளின் ஓரிரவுப் பெண் சினேகிதங்களில் அலுத்துப்போய் மாற்றிக்கொண்டு சில வருடங்கள் ஆகிறது. பெரிய துணிச்சுருக்கு போன்ற பையில் நாதஸ்வர வடிவம் பார்த்து வந்தமர்ந்து ஆரம்பித்து வைத்த பேச்சு.

வலதுபுறம் எதோ ஒரு கிராமத்தின் உடனுறையும் அம்பாளின் அருள்மிகு குடமுழுக்குக்கு இலவசமாகக் கொடுக்கப்பட்ட ஜிப் வைத்த தோள்ப்பை. விழாமுடிந்து போகிறவர் என்ற சித்திரம் முதலில் எழுந்தது. நாதஸ்வரம் வாசிக்கிறவர் தொழிலுக்கு முன் குடிக்கிறவர்கள் இல்லை என்ற எண்ணம் எங்கிருந்து வந்திருக்கும் என்றெண்ணி தலையை உலுக்க்கிக்கொண்டேன்.

“மண்டைல பிடிச்சுருச்சு போல,வெத்தல போடுதீங்களா. நயம். தலைவலி போய்டும். வெளிய போய் காத்த்தாட?”

“இல்ல. அதெல்லாம் பழக்கமில்லிங்க.”

“மூக்குப்பொடி வெத்தலையெல்லாம் கெட்டப்பழக்கம் சிகரெட்டு பிராந்தியெல்லாம் நல்லபழக்கமா பழகிவச்சிருக்கீங்க. உங்களச்சொல்லி என்னா காலம் அப்டி”

“ஊருக்குப் போறிங்களா அப்டியே” பேச்சை மாற்றவேண்டும் எனத் தோன்றியது.அல்லது அவர் சொற்கள் முழுமையாக மூளையைச் சென்றடைந்திருக்கவில்லை.

“ஆமா. விழாமுடிஞ்சுது. மிச்சக்காசு கைக்கு வந்துது. அப்டியே உடனே குடிக்கணிம்னும் தோணுச்சு. அதான அப்டியே வந்தேன். ரயில்ல ஏறிப் படுத்தா ஆறுமணி நேரம் அந்த நாத்தம் பாதிக்காம தூங்கலாம் பாருங்க.”

“குடி கூட அதானே” சொன்னதை உணர்ந்து எனக்கே சிரிப்பு வந்தது. “நான் ரூம்லபோய் தூங்குறவன். நீங்க நாலு மக்களுக்கு நடுவுல…”

“இது நம்ம சொந்த நாத்தமுல்லா. சொந்த நாத்தம் தெரியாத மூக்கல்லா குடுத்துருக்கான் ஆண்டவன் அத மாத்தச் சொல்லுதிய”

“அதுவும் சரிதான்”. புன்னகைத்தேன். அவரவர் கோப்பைகளைக் கவிழ்த்துக்கொண்டோம். வெற்றிலை கேட்கும் உணர்வெழுந்ததை அடக்கிக்கொண்டேன்.

பேரைச்சொல்லவா அது நியாயமாகுமா என என் அலைபேசி அடித்தது. மேலாளர்.எடுத்தேன். கேள்விகளுக்குப் பதில் சொன்னேன். உடனே தந்திருக்கவேண்டிய ஒரு கோப்பு ஒன்று வரவில்லை போன்ற சில்லறைக் குழப்பங்கள்.மின்னஞ்சல் அனுப்பிவிட்டேன் என்பதைச் சொன்னேன். மீண்டும் அனுப்புவதாகச் சொல்லி துண்டித்தேன். மின்னஞ்சலைத் திறந்து கடைசியாக அனுப்பியதையே திருப்பி அனுப்பினேன். ஏற்கனவே அனுப்பிவிட்டதற்கான ஆதாரம். அலுவலக அரசியல் குழப்பங்கள் மனதில் எழுந்தன. அடுத்த கோப்பைக்கு கைகாட்டினேன்.

அவர் தலை பின்புறம் சாய்த்து விட்டத்து விளக்கைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். சின்னச்சின்ன கண்ணாடிக்குமிழ்களுக்குள் மின்னல்கள் ஓடும் அலங்கார விளக்குக்கொத்து.

“பழைய பட பாட்டுப்போல. குரு. இளையராஜா. இன்னும் இதயெல்லாம் நீங்கல்லாம் போன்ல வைக்கிறீங்களா”

என்ன சொல்வதெனத்தெரியாமல் அப்படியே அமர்ந்திருந்தேன்.

“எதோ ஒரு பொண்ணு என்ன. நீங்க தூண்ல குங்குமம் வச்ச பொண்ணு. சரியா”

மெலிதாகச் சிரித்தேன். ” கிட்டத்தட்ட. நீங்க தூண்ல குங்குமம் வச்சீங்க. நான் இண்டெர்னெட்ல கவிதை எழுதுனேன். ஆனா கதை ஒண்ணுதான்” புதிய கோப்பையிலிருந்து ஒரு மிடறு விழுங்கி வைத்தேன்.

சத்தமாக சிரித்தார். குலுங்கிக்குலுங்கி. சீவாளியைச் சோதிக்கும் போது வந்த பீப்பீப்ப்பீ சத்தத்தை ஒத்த ஒரு சத்தம் அவர் சிரிக்கும்போது எழுந்தது. நாதஸ்வரமாகவே மாறிவிட்ட மனிதர். அல்லது உள்ளே இறங்கிய ஆல்கஹால் வேலையாக இருக்கலாம் என்ற குழப்பம் வந்தது. இன்னொரு மிடறு குடித்தேன்.

“எறந்தகாலம் கடுமையான போதை என்ன. எல்லாத்துல இருந்து மீட்கவும் மருந்து கண்டுபிடிச்சுருக்கான். ஆனா ஞாபவத்துல இருந்து மீட்க மருந்தே இல்ல கேட்டியளா”

மீண்டும் ஒரு மிடறு அருந்திவிட்டுத்தொடர்ந்தார். “இன்னும் வந்தவேலை முடியல. ஊர்ல அவ தவறிட்டாளாம். தகவல் வந்துது அதான் துட்டின்னு சொல்லிட்டு கிடைச்சகாச வாங்கிட்டு கிளம்புறேன்”

“யாரு… ” எனது குரல் நடுங்கத்தொடங்கியிருந்தது. போதை இறங்கி வியர்க்கத்தொடங்கியது. வியர்வைக்கு மேலேயே குளிரூட்டியின் குளிர்ந்தகாற்று. உடலும் நடுங்கிக்கொண்டிந்தது.

“வேற யாரு. நான் தூண்லகுங்குமம் வச்சவதான்.எங்கூருக்குத்தான் கொண்டாராங்களாம். எதோ ஐஸ்பொட்டில. அதான் சரி கடைசியா ஒருதடவ கழுதையப்பாத்துருவோம்னு கிளம்பிட்டேன்.”

“ம்ம்”. எனது குரல் எனக்குள்ளேயே அமுங்கியது.

“அவளுக்கும் பிள்ளையில்லை. புருசங்காரன் கட்டுன கொஞ்ச வருசத்துலையே பிச்சுகிட்டு வடக்க எங்கியோ போய் ஒளிஞ்சுட்டான்.. தனியா சமைச்சு உண்டு ஒறங்கிக்கிடந்தா. இப்ப முடிஞ்சுது என்னா”

எனக்கு சொல்வதற்கு எதுவும் இருக்கவில்லை. குழப்பமான புருவ முடிச்சுகளுடன் அவரே பேசட்டும் என காத்திருந்தேன்.

“ஆம்பள தனியா கிடந்தா திங்கக்கஷ்டம் பொம்பள தனியா கிடந்தா தூங்கக்கஷ்டம்பாங்கல்லா. அந்தக்கதைதான். என்னத்த நினைச்சிருந்தாளோ. என்னென்ன பொலம்பிருப்பாளோ. குடி ஒண்ணு ஆம்பளைக்கு. குடிக்காதபொம்பள என்ன பண்ணிருப்பா யார் கண்டா”

“அவங்க உங்கள லவ் பண்ணாங்களா”

சத்தமில்லாமல் சிரித்தார். வெட்கம் எனத்தோன்றும் உள்ளார்ந்த ஒரு புன்னகை. “லவ் என்னா. காலம் போன காலத்துல லவ் என்னத்த வேண்டிக்கிடக்கு”

“இப்ப இல்ல முன்னாடி”, அவர் லவ் என்பதை ஒருவிதமாக அழுத்தி ‘ளவ்’ என்பதற்கும் ‘ழவ்’ என்பதற்கும் இடையினால ஒரு ஒலியில் உச்சரித்தார்.
“முன்னாடி லவ்வு இப்ப இல்லைன்னெல்லாம் எங்ககாலத்துல கிடையாது கேட்டிளா. புடிச்சிருக்கு புடிக்கல அவ்ளோதான். புடிச்சுதா இல்லையான்னெல்லாம் தெரியல. புடிக்கலைன்னு சொல்லாத வரைக்கும் சந்தோசமா இருந்துட்டு போகலாம் அவ்ளோதான்”
மெல்ல மூச்சுவிட்டார். மார்புக்கூடுகள் கூட அசையாத மூச்சு.

“நாய்மனசு தம்பி. குழிதோண்டுற நாயி. படுக்கவும் மனசில்லாம நிக்கவும் மனசில்லாம ஓடி ஓடி குழிதோண்டி மோந்து பாத்து உருண்டுட்டு அடுத்த இடத்துல தோண்ட அப்டியே போய்டுது என்னா”

நான் அவரையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். இருளில் மினுமினுக்கும் கருப்பு. இடதுகாதுமுதல் வலது காது வரை நீளும் திருநீற்றுப்பட்டை. இருபத்தைந்துகாசு அளவு பிசிறில்லாத வட்டக்குங்குமம். ஆல்கஹால் ஏற ஏற சூடாகி குளிரூட்டப்பட்ட அறையிலும் வியர்த்துக்கொட்டும் அக்கினி உடம்பு.

“நாதஸ்வரம்லாம் கேப்பீங்களா தம்பி” மெல்ல அசைந்து அமர்ந்தார்.

“ஆர்வம்னு இல்ல, ஊர்க்கொடைகள்ள கேட்ருக்கேன். அப்புறம் சினிமாவுல.”

“என்னைய இங்கன வாசிக்கச்சொன்னீங்களென்னு கேட்டேன். என்ன நினைக்கிறீங்க”

“என்னது”

“நாதஸ்வரம்பத்தி. இந்த இசை பத்தி. போன்லையே வேலைய முடிக்குறவுங்க. ஓஓன்னு கத்துற பாட்டுகள இந்தமாதிரி கிளப்புல உக்காந்து கேக்குறவுங்க”

மூன்று நட்சத்திர குடிக்குமிடத்தை கிளப் என அழைத்தது வேடிக்கையாக இருந்தது.கிளப்புக்கடை காலத்து மனிதன்.

“சினிமாப்பாட்டுதான எல்லாம் கேட்டது. ஆனா புல்லாங்குழலையும் இதையும் ஒப்பிட்டா என்னவோ நாதஸ்வரத்துல அதே பாட்ட கேட்கும்போது நெஞ்ச அறுக்கிறாப்ல…”

எனக்கும் போதை ஏறிக்கொண்டிருக்கிறது என்றுணர்ந்தேன். நெஞ்சை அறுப்பது பற்றிச் சொல்லும்போது குரல் நடுங்கியது.

“எல்லாம் சீவாளி பண்ற வேலைதம்பி. குழாய்க்குள்ள ஆயிரம் வேலைப்பாடு இருக்கு பாத்துக்கங்க. ஆனாலும் மூக்கடச்சி நாங்க ஊதுறத இன்னும் அடைச்சு குழாய்க்குள்ள தள்ளுறதுல இருக்கு அத்தனையும்”

குழப்பாகவும் தெளிவடைவது போலவும் இருந்தது.

“கிடைக்கிறத மடைமாத்தி வெளித்தள்ளுற பொம்பள புல்லாங்குழல்னா, கிடைக்கிறத அழுத்தி அழுத்தி உள்ள வச்சு கொஞ்சமா தள்ளுற ஆம்பளதம்பி இது. அதையும் தள்ள வழியில்லைன்னா சிரமந்தான் என்னா”

கேட்கும்போதே மூச்சடைப்பதுபோல் இருந்தது.

“உள்ளவச்சே செத்துப்போனவந்தான் பூரா ஆம்பளையிம். எங்கப்பன் உட்பட. ஏன் எனக்கும் அதான் நாளைக்கி”

“எனக்கும்தான” சூழலை அமைதிகொள்ளச்செய்யும் ஆறுதல் வார்த்தைகள் இல்லாமல் தடுமாறத்தொடங்கினேன்.

“உங்களுக்கென்னா அதுக்குள்ள. காலங்கிடக்கு. பிள்ளை நெறய பாக்கணும் இன்னும் என்னா”

எதற்காக எனக்கு ஆறுதல் சொல்கிறார் என்று புரியாமல் அமர்ந்திருந்தேன்.

“ழவ் இருந்துது தம்பி எங்களுக்குள்ள. தூண்ல இருந்து மாறி கைல இருந்து குங்குமம் எடுக்குற அளவுக்கு. கோயில் நந்தவனத்துல உக்காந்து கதையா பேசிருக்கோம். எல்லை மீறுனதில்ல. ஆனா ஒண்டியா சாகணும்னு எனக்கெழுதிருந்தா எவன் மாத்தமுடியும் சொல்லுங்க”

“கல்யாணத்துக்கப்புறம் பாத்திருக்கீங்களா”

“ஒண்ரெண்டு தடவ ஆரம்பத்துல. சவுத்துமூதிக்கு பிள்ளை குடுக்கல ஆண்டவன், அவளும் ஊருக்கு வரத்த குறைச்சு அப்டியே போய்டுச்சு”

“நீங்க நாலு எடம் போறவரு” முடிவு தெரிந்த திரைப்படத்தின் இடை நிகழ்வுகளைக் காணும் ஆர்வத்தில் கேட்டேன்.

“அவ ஊர்ல எதும் சோலி ஏத்துக்கிறதில்ல. மெல்ல எஞ்சொக்காரனுக பக்கம் தள்ளிவிட்ருவேன். அப்புறம் ஊர்க்காரனுவளுக்கு என்ன புரிஞ்சிதோ கூப்ட்றத நிறுத்திட்டானுக”

“அவங்க எப்படி… எப்ப…” வார்த்தைகள் திக்குவது போல் இருந்தது.

“மதியந்தான். என்னவோ நெஞ்சக்கரிக்குதுன்னுருக்கா. சுக்காபிய போட்டுக்குடிச்சுட்டு படுத்தவ இருட்டியிம் எந்திரிக்கலையாம். புண்ணியாத்மா”

இதயக்கோளாறுகள் பற்றி பேசவிரும்பவில்லை. தூக்கத்தில் இறந்த புண்ணியாத்மாவாகவே இருக்கட்டும் என்று தோன்றியது.

“கோடித்துணி போடலாம். அவளுக்குப்புடிச்ச செந்தூரக்கலர் புடவை வாங்கணும்னு தோணுச்சு. சீதேவி வாங்க மருமகளோ மகனோ இல்லாத ஒருத்தி.குடியானவன வச்சு குடம் ஒடைப்பாங்கன்னு நினைக்கேன். நம்ம கைல என்ன இருக்கு. ஊர்வாய்க்கு பாக்க வேண்டிருக்கு. நல்லபடியா வந்து நல்லபடியா போனவ நம்மாள ஒரு சொல் வந்துரக்கூடாது என்னா”

அவரது செந்தூர நிற நெற்றிப்பொட்டு வியர்வையில் கரைந்து கண்ணில் இறங்கியது. அழுத்தி துடைத்துக்கொண்டார்.

“அடக்கி வச்ச சனியனெல்லாம் பிச்சுகிட்டு வருது என்னா. இதுக்குத்தான் இதுகளைக் குடிக்கிறானுவ போல. “

“நாதஸ்வரம் மாதிரி” என் குரல் ஏறியிருந்தது.

“சரி இனி கண்ணாடிரூம்புக்குள்ள இசை பிச்சியடிச்சு யாருக்கென்ன ஆச்சு. கச்சேரிதான் முடிஞ்சிருச்சே” சலிப்பின் சாயல் அவர் குரலில் இருந்தது போல் தோன்றவில்லை. ஒருவித நீரற்ற கிணத்தின் ஆழப்படிக்கட்டிலிருந்து வரும் மெல்லிய குரல். “போலாமா தம்பி, டிரைனுக்கு நேரமாச்சு” அவர் உடலில் நிலையில்லாத ஒரு சுணக்கம்தெரிந்தது.

பில் கொண்டுவரச்செய்து, மொத்தமாக எடுத்துக்கொள்ளச் சொல்லி எனது கார்டை அளித்தேன்.

பையைத்துழாவினார். “இருக்கட்டுங்க. ரெண்டு மூணு ரவுண்டுதான. என் கார்டுக்கு இங்க டிஸ்கவுண்டுல்லாம் உண்டு. பரவால்ல இருக்கட்டும்” என்றேன்.

“இல்ல தம்பி, சோத்துக்கூட கையேந்தலாம், நாலுபேர்ட்ட வாங்குனா நாளப்பின்ன நாலுபேருக்கு குடுத்து தீர்த்துக்கலாம். இது வெசம். சொந்தக்காசுலதான் குடிக்கணும். எவனுக்கும் குடுக்கக்கூடாது கேட்டியளா”

சில நூறுகளை அள்ளியெடுத்து எண்ணாமல் எனது பையில் திணித்தார்.நிச்சயம் ஆயிரங்களைத்தாண்டியிருக்கும்.அவரிடம் அதைச் சொல்லாமல் புன்னகைத்தேன்.

“இப்படி கடைக்கு நான் இதன் மொததடவ பாத்துக்கிடுங்க அவளுக்கு இப்படி ஏசி போட்ட கிளப்புக்கடைல எங்கூட ஒண்ணா ஒக்காந்து சாப்டணும்னு ஆச இருந்துது. முன்னாடி சொல்லியிருக்கா. அவ துட்டியச் சொன்னதும் எனக்கு வரணும்னு தோணுச்சு, அதான் சாப்டலாம்னு வந்தேன், இங்க வந்து பாத்தா எல்லாம் குடிச்சுட்டு இருந்தாங்க. சரி சனியனக்கொண்டான்னு நானும் கொண்டாரச்சொல்லி உக்காந்துட்டேன் என்னா”

அவர் குரலில் எந்த வித்தியாசமும் தெரியவில்லை.

“இன்னிக்குத்தான் மொதமுறையா சாராயம் குடிக்கேன். லைட்டா தொண்ட எரியுது. நாக்கு கொஞ்சம் தடிச்சாப்ல இருக்கு. வேறொண்ணுமில்ல என்னா. உடம்புக்கு ஆகாதுன்றாங்க. குறைச்சுக்கிடுங்க என்னா”

நிலையழிந்து என்ன சொல்வதெனத்தெரியாமல் அமர்ந்திருந்தேன். “ரசீது வரணும்” மெல்லச் சொன்னேன்.

“நான் வாசிச்சது கேட்டேனே அது வந்து ஆபேரி ராகம். அப்ப பாக்கலாம் என்னா”

வாள் உருவும் அரசனின் இலாவகத்துடன் சீவாளியை உருவினார். குழாயின் கூர்ப்பகுதியில் இணைத்திருந்த குங்கும நிறக்கயிறில் தூக்கிலாடுபவனைப்போல தொங்கியது. பட்டுத்துணியிலான உறையை விரித்து நாதஸ்வரத்தை உள்ளே வைத்து ஒருகையில் தோள்பையைப்போல மாட்டிக்கொண்டார். கடைசியாக ஒருமுறை என் முகத்தைப்பார்த்து சிரித்துவிட்டு தள்ளாடியபடி நடந்து கதவைத்திறந்து வெளியேறினார்.

அவர் வெளியேறும்போது யாரோ கைதட்டினார்கள். கதவைத்திறக்கும்போது எனக்கு எங்கோ தொலைவில் நாதஸ்வர இசை ஸ்பீக்கரில் ஒலிப்பதுபோல் தோன்றியது.

பட்டயங்களை ஊடுருவிச் செல்லும் மழை

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

அடங்கியிருந்த கயிறுடன்
அழைத்துச் செல்லப்படும்
ஆடு
தன்னை அறுக்கக்
காத்திருப்பவனை அன்புடன்
பார்த்திருக்கிறது

அறுத்துக்கொண்ட
கயிறுடன் தேட ஆளற்று
அலையும்
ஆட்டுக்குட்டி
திரும்பித் திரும்பிப்
பார்த்துச்செல்கிறது

கத்திகளைப்
பளபளக்கச் செய்கிறது
ஊடுருவிச் செல்லும் வெயில்.

o

குற்ற உணர்ச்சியைத் தூண்டுவதன்
மூலம்தான்
அவர்கள் உங்களை
அடிமையாக்குகிறார்கள்
என்றவன் சொன்னான்

முத்தங்களை மறுதலிக்கச் செய்கிறார்கள்
குறுகி அமர்ந்து
பார்க்கச் செய்கிறார்கள்
பெயர்களை ஒளித்து
புனைப்பெயர்களை
சூடிக்க்கொள்ளச் செய்கிறார்கள்
அலைபேசியெண்களை
அழைக்காமல்
கடந்துசெல்லச் செய்கிறார்கள்
படிக்கட்டுகளைத் தாண்டாமல்
வாசலில்காத்திருக்கச் செய்கிறார்கள்

தனது
கழுத்தை
தானே அறுத்து
பாவத்தின் கடவுள் முன் பலியிட்டுக்கொள்ளச் செய்கிறார்கள்.

பிறகு அவர்கள்
உங்களுக்கு பட்டயம் வழங்குவார்கள்
பளபளக்கும் தகரப்பட்டயம்

அதை உங்கள் சந்ததிகள்
பயன்படுத்தாமல் பல ஆண்டுகள்
சந்தோசமாக வைத்திருக்கலாம்.

o

ஆறுதல் சொல்லத்தெரியாதவன்
என்றவள் சொன்னாள்

அன்னையே

சொல்கிறவனை
வேடிக்கைபார்க்கிறவனாக
வெளியிலிருந்து கையாட்டுகிறவனாக
யாரோ ஒருவனாக
அவை
கீழிறக்குகின்றன

கேட்கிறவளை
காற்றில் துழாவி
கையேந்தி இறைஞ்சுகிறவளாக
இன்னும் சிலபடிகள்
கீழிறக்கி மடியேந்தச் செய்கின்றன

தேவி

நான் இறங்குவேன்
இந்த புழுத்துளையின்
ஆழங்களின் வழியாக

நீ
அங்கேயே இருத்தல் பொருட்டு

நாம்
காமம் கொள்வோம்
ஆறுதலின் காரணங்களை மழைத்தண்ணீரில்
கப்பலென எங்கோ
விட்டுவிட்டு

தேர்க்கால் பலிகள்

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

கெளரி,

மீண்டும் ஒரு நிழல். உனையொத்த நீள்வட்டச் சிறுமுகம் கொண்ட பெண்ணொருத்தி தனது இருசக்கரவாகனத்தில் நான் திரும்பும் சாலைச்சந்திப்பில் என் நகர்வை ஊடறுத்து வாகனம் வளைத்துக் கடந்து செல்கிறாள் இன்று. இந்த மஞ்சள் முகத்தில் கூந்தலின் கடையோரச் சிறுமுடிகள் காற்றில் வளைந்து பின் அடங்குகின்றன. விழிவிரியும் தாடிக்காரன் குறித்த குறும்புன்னகையொன்று அவளுக்கும் அரும்புகிறது. ஒளி கடந்து சென்றபின்னர்தான் உடலெங்கும் மனமெங்கும் கண்ணெங்கும் நிறைகிறது இருள். பிறகு அந்தக்கணத்தில் உறைந்திருக்கிறேன். அந்த இருளில். அந்த நிழலில்.

கூந்தல் அசைய வாகனத்தில் செல்லும் உனது சித்திரம் கூட எனது கனவுகளின் ஒன்றென்றுதான் நினைக்கிறேன். புதிய இருசக்கர வாகனம் குறித்த உனது மகிழ்வின் நாட்களிலிருந்து அந்தச் சித்திரத்தை எடுத்துக்கொண்டிருக்கிறேன். பிறகு எப்போதோ திரைப்படத்தில் ஒரு நடிகையின் சாயலில் உன்னைப்பொருத்தி இருக்கக்கூடும். பிறகு போத இரவுகளின் நிழலுருவங்களில் ஒரு நாள் நீ என் அறையின் வெளிச்சத்தை அறுத்து என்னைக் கடந்து சென்றிருக்கக்கூடும். பிறகு எப்போதைக்குமான நினைவாக அது உருவாகி நிலைத்திருக்கிறது. இத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு யாரோ ஒரு பெண் மீண்டும் அங்கே என்னை அழைத்துச் செல்கிறாள். ஆனாலும் எத்தனை கனவுருவங்கள் எத்தனை நிழல்கள் ஒன்றின் மீது ஒன்றாக உருகி இறுகி அலையரித்த பாறையின் தீவிரத்துடன்.

நினவிலியில் ஆழத்தின் உன் முகத்தைப் பதியவைத்துப்போயிருக்கிறாய். போத இரவொன்றில் நண்பர்களிடம் சொன்னதை மீண்டும் நினைவூட்டிப்பார்க்கிறேன். இன்னதை இன்னார் இன்ன காலத்தில் இன்ன நோக்கத்தில் செய்தார்கள் என்பதான எந்த ஒரு கணிதச்சமன்பாடுகளும் மனிதர்களுக்குக் கிடையாது என்று தோன்றுகிறது. முன்னொரு இரவில் இதே நகரில் ஒரு வாணவேடிக்கைத்திருவிழா விட்டுத் திரும்பும் வழியில் என் முன்னால் சென்ற தம்பதிகள் இப்படித்தான் எனக்குள் எதோ ஒரு குமிழியை உடைத்துவிட்டுப் போனார்கள். அன்றும் குடித்திருந்தேன். அதிகளவு அல்ல. மிதமாக. ஆனால் நெஞ்செலும்பில் அழுகை தொக்கி நிற்கிறது. இத்தனைக்கும் அப்பெண் அணிந்திருந்தது ஜப்பானிய மரபு உடை. பின் பக்கம் வண்ணத்துப்பூச்சியொன்று இடுப்பை வளைத்துக் கட்டிப்பிடித்திருப்பது போன்ற அழகான வடிவம் இவர்களுடைய மரபு.

ஏன் உடைந்தேன் எனத்தெரியவில்லை. பொதுவாக நான் என் குமிழிகளைப் பத்திரப்படுத்திக்கொண்டவன். என் பனிக்கட்டிச்சுவர்கள் மிகவும் உறுதியானவை. மிகச்சில தருணங்களில், மிகவும் அந்தரங்கமான மிகவும் நம்பிக்கைக்குரிய மனிதர்களிடம் மட்டும்தான் இந்தச்சுவர்கள் நெகிழ்ந்திருக்கின்றன. மிகவும் மரியாதைக்குரியவர்களிடம் மட்டும்தான் இந்தக் குமிழிகள் உடைந்து தழுதழுத்த குரலில் பேசியிருக்கிறேன். மிகு போதையும் மிகு நம்பிக்கையும் இருக்கும் இடங்களில் மட்டுந்தான் என் கண்ணீர்பெட்டகங்களைத் திறந்திருக்கிறேன். ஆனால் அன்று அந்தப்பொது இடத்தில் உடனடியாக ஒரு மடி தேவைப்பட்டது. சாய்ந்து அழ ஒரு தோள். ஆதரவாகப் பற்றிக்கொண்டு தன் கைகளில் என் கையொன்றைப் பற்றிக்கொள்ளும் கரங்கள் தேவைப்பட்டது. மிகுந்த கூருணர்வுடன் உடைந்த கண்ணாடிச்சில்லுகளைத் தொகுத்துக்கொண்டு சிதறிவிடாமல் வீடு வந்து சேர்ந்தேன்.

இதோ ஒராண்டுகள் கடந்திருக்கிறது. அடுத்த வெயில் காலம் நடந்துகொண்டிருக்கிறது. அதே நதிக்கரையில் அதே வானவேடிக்கைகள். அலுவல் விட்டுத் திரும்பும் வழியில் குறித்த ரயில் நிலையம் கடக்கும்போது இறங்கவிரும்பும் கால்களைக் கட்டுப்படுத்திக்கொள்கிறேன். வானவேடிக்கையின் பாலங்களைக் கடக்கும்போது குதித்துவிடும் ஆசையைக் கதவுகள் தடுக்கின்றன. யோசித்துப்பார்த்தால் அன்றுதான் அந்த நதிக்கரைக்கு கடைசியாகச் சென்றதென்பது உறைக்கிறது. உன்னை நினைவூட்டும் காலங்களிலிருந்து இடங்களிலிருந்து பொருட்களிலிருந்து விலகியோடிக்கொண்டிருக்கிறேன். மேலும் புதிய படிமங்களை உருவாக்கிச் செல்கிறது நினைவுகளின் நதியலை.

இன்றைய பெண்ணின் வசீகரம் சற்றே மாறுபட்டது. உடைதல் இல்லை இதுவென உடனே தெரிந்துவிட்டது. இது ஒரு வித கொண்டாட்டம். திருவிழாவை தோளமர்ந்து பார்க்கும் குழந்தையின் குதூகலம். தலையில் பஞ்சுமிட்டாய் உரசும்போது நிமிரும் தந்தையை குனிந்து பார்த்து புன்னகைக்கும் குழந்தையின் குறும்புச்சிரிப்பு. காலம் தன் பனித்துளிகளை முகத்தில் விசிறியடிப்பதைப்போன்ற ஒரு சிறு ஆசுவாசம். பிறகு நான் தவறி வாழ்வின் நிஜங்களுக்கு வந்து விழுகிறேன். பெரு நகரத்தில் பேசுவதற்கு ஆளில்லாத பெருந்தனிமை. ஏற்றுக்கொண்ட தண்டனைகளின் பெருந்தன்மைத்தன்மை ஆடிகள் உடைந்து சுயநலங்கள் எட்டிப்பார்க்கும் தருணம். விடுமுறை நாட்களுக்குக் காத்திருக்கும் அடிமைகளின் ஆயிரம் கால் ஓட்டம். நின்று ஆசுவாசம் கொண்டு போதங்களைச் சந்தித்து தன்னிலை அழிந்து இரவுகளை அரற்றிக்கடந்து முகந்தெளிந்து எழுந்து ஓடும் பெருஞ்சுழலின் அதிமுகங்கள். முந்தைய போத இரவில் வரிசையாக அழைத்தேன். இதுவரை என்னை ஆற்றுப்படுத்த விரும்பிய அத்தனைப் பெண்களையும். எல்லாக் கதவுகளையும் தட்டிச்செல்லும் தனிமையின் கரங்கள். மூன்றரை மணி நேரம் முன்னதாக இருப்பவர்களை நள்ளிரவு கடந்து அழைத்துக்கொண்டிருக்கிறேன் என்பது உரைக்கவே இல்லை. மிகுபோதை. சிலர் திரும்ப அழைத்திருந்தார்கள். திரும்ப அழைக்காதவர்களுக்கு நன்றிகள். அவர்கள் எண்கள் நீக்கப்பட்டன. அவர்கள் இனி அழைக்கப்படமாட்டார்கள்.

உன்னை மீண்டும் அழைக்கவேண்டும் கெளரி. நீ திருப்பி அழைக்கப்போவதில்லை என்பது தடுக்கிறது. உன் எண்களை அழிக்கமுடியாது என்பது தடுக்கிறது. அழித்தாலும் உள்ளே பத்து எண்களும் அப்படியே இருக்குமென்பது தடுக்கிறது. ஆறு முறை அலைபேசி எண்களை மாற்றியிருக்கிறாய் இதுவரை. அறுபது எண்கள் அதன் வரிசையில் உள்ளே இருக்கின்றன. அழிக்க முடியாத எண்கள். அழிக்க முடியாத சொற்கள். அழிக்க முடியாத முகங்கள்.

போதங்கள் சிந்தனைகளை அறுக்கின்றன. ஏன் என்ற கேள்வியை சில நரம்புகளைப் போதங்களில் இழக்கிறேன். அந்த இழப்பு தேவையாயிருக்கிறது. நேர்மையின் தளைகளை அறுத்து நோய்மையின் ஊஞ்சல்களில் ஆடும் ஆசுவாசம் தேவையாய் இருக்கிறது. இந்நகரத்தில் மூன்றாண்டுகள். உன்நகரத்தில் ஆறரை ஆண்டுகள்.மேலும் ஆறு மாதங்கள். காலங்கள் அதிர்ந்து பறந்து விலகிச்சென்று தூரத்தில் உறைந்து நிற்கின்றன. மங்கலான ஒளியில் கண்சுருக்கி திரும்பிப்பார்த்து அதிர்ந்து போகிறேன். பிறகு தெளிவடைந்து புன்னகைக்கிறேன். மொழியை எங்கிருந்து அனுப்புவது. எங்கோ கடந்து போகிறவர்களை என்ன பேர் சொல்லி அழைப்பது.

நரம்புகளைச் சுண்டும் போதங்களை மூளைகளை மழுங்கடிக்கும் தருணங்களை உடல்தளர்ந்து அமரவைக்கும் புகைகளைத்தேடித் திரிகிறவர்களுக்கு நியாயங்கள் இல்லை. காலங்களின் பெருங்கிடங்கில் தவறவிட்ட சில தருணங்களைத் தீண்டி எடுக்கும் பெருந்துழாவலுக்கு காரணங்கள் தேவையில்லை. இறந்த காலத்தில் உறைகிறவர்களுக்கான சமாதானங்களை அன்பென்று மட்டும் கொள்ளலாம் ஆனாலும் அதன் தர்க்கங்கள் பிறருக்கானவை இல்லை. எந்தத்தருணத்திலும் திசைமாறிப்போக வாய்ப்பிருக்கும் பெரும்பாதையில் தன் தருணத்தில் நின்றுகொண்டிருக்கிறவர்களுக்குச் சொல்லப்படும் சமாதானங்களுக்கு எந்த அர்த்தமும் இல்லை.

முகங்களை விலகியோடும் தருணங்களை உருவாக்கிக்கொள்கிறேன். சொற்களற்று மௌனத்தில் ஆழ்ந்திருக்க விரும்புகிறேன். இசை உரத்து ஒலிக்கும் பேரறையில் கடிகாரஓசையைக் கவனித்துக் கேட்க விரும்புகிறேன். சிதறுண்ட கவனத்தை மீட்டெடுக்க வழிகளைத் தேடியலைகிறேன். மனிதர்களைக் கூர்கொள்ளுதல் ஒரு வழி. எதன் மீதும் கூர்கொள்ளாமல் ஆழ்ந்திருத்தல் இன்னொன்று. உடல் வருடும் காற்று தொலைவில் அசைக்கும் இலையின் ஓசையைக் கேட்க முயற்சிப்பது இன்னொன்று. கடலிரைச்சல்களிலிருந்து மனிதக்குரல்களைப் பிரித்தெடுக்க முயல்வது இன்னொன்று. ஆனாலும் அத்தனையும் நீயாக முகம் அணிந்திருக்கிறது. அசையும் இலையின் ஒலி என்றோ அமர்ந்திருந்த சரக்கொன்றை நிழலில் விழுந்திருந்த இலையாக இருக்கலாம். அலையோசையில் மிதக்கும் குரல் உன் குரலாக இருக்கலாம். கூர்கொள்ளும் மனிதர்களில் சில பெண்களுக்கு உன் கூந்தல் ஒதுக்கும் லாகவம் கைகூடிவருகிறாது. ஆழ்ந்திருத்தல் நீ அமர்ந்திருக்கும் சித்திரம் ஒன்றில்தான் என் கவனம் குவிந்திருக்கிறது.

இருபது மணி நேர விழிப்பின் பின்னும் நினைவு விரட்டும் ஒரு தந்திரம் இருக்கிறது. உறக்கம் இறைஞ்சும் விழிகளை எரியும்படி மடிக்கணினி திரைப்படங்களால் நிறைத்து ஆழ உறங்குமுன் பதறிவிழித்துச் சுடு நீர் ஊற்றி அலுவலுக்கு விரட்டும்போது, அலுவலின் கணங்களிலிருந்து வெளியேறும் சிறு ஆசுவாச சமூகவலைத்தள நிமிடங்களை விலக்கி ஆழ மூழ்கவைப்பதில் ஒரு சுயநலம் இருக்கிறது. கனவுகளற்ற ஓட்டம் உன்னிலிருந்து என்னைக்கொஞ்சம் தள்ளிவைக்கிறது. கனவுகள் குறித்த கதைகள் நம்பிக்கை ஊட்டுகின்றன. நம் கனவில் வருகிறவர்கள் நம்மை நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள் எனும் கதையை நம்ப விரும்பவில்லை. என் முகமும் பெயரும் குரலும் வாசமும் உனக்கு மறந்திருக்கக்கூடும். தேவையற்ற நம்பிக்கைகள். தேவையற்ற கனவுகள். வெளியேறுதலின் முதற்படி கதவுகளை அடைப்பது. கதவருகே காத்திருப்பதிலிருந்து ஆயிரம் ஆயிரம் நாடகங்களின் வழி என்னை நானே கைபற்றி வெளி நடத்திச் செல்கிறேன். விலகுதலின் பாதைக்காக தேர்ச்சக்கரமென சிறுபுற்களை பிழிந்து உருளும் ஞாபகங்களுக்கு பலிவேண்டியிருக்கிறது. உடலைப் பலியாக்கும் வழக்கம் குறித்த கனவுகள் கடவுள்களாகக் காத்திருக்கின்றன. எரியும் விழிகளை உன் தேர்ச்சக்கரங்களுக்கு வைப்பேன். எரியும் உடலைச் சோர்ந்து விழும் அவயங்களைத் தேர்க்காலில் வைப்பேன். போத இரவுகளில் கனவுகளில் நடமாடும் முகங்களுக்கு என் சொற்களைப் பலிவைப்பேன். தேர் உருளட்டும் தன் பாதைகளைத் தானே உருவாக்கியபடி.

கெளரி, மனிதர்களின் ஞாபகம் அச்சமூட்டும் வானத்தின் நிரந்தரம். அது அங்கு இல்லை. ஆனாலும் அங்குதான் இருக்கிறது. அதில் உருவங்கள் இல்லை. ஆனாலும் உருவங்கள் உருவாகியிருக்கிறது. இதுவரை பலவித உருவங்களை தனக்குத் தோதான உருவங்களை அதே வானத்தில் இதுவரை பலகோடி பேர் பார்த்திருக்கிறார்கள். யாருக்கும் காட்டாத உருவங்கள். யாருக்கும் காட்டமுடியாத உருவங்கள். உருவங்களை நம்புகிறவர்கள் இருந்தார்கள். யாரையும் அழைத்து எந்த உருவத்தை வேண்டுமானாலும் வானத்தில் பார்த்ததாக சொல்லமுடிகிறது. அவர்கள் நம்புவார்கள். அதைக் காட்டமுடியாவிடினும், அவ்வுருவத்தை நிரூபிக்க முடியாவிடினும் இல்லாத வானத்தில் இல்லாத உருவங்களை நம்புகிறவர்கள் ஏற்கனவே இல்லாத உருவங்களைப் பார்த்தவர்களாக இருக்கிறார்கள். இணைகளின் நினைவு குறித்து இதே விதமாகத்தான் அறிந்திருக்கிறேன். உடையும் முன்னரே சொல்வார்த்தைகளை உடனிருப்பவர்கள் புரிந்துகொள்கிறார்கள். உணர்வுகளின் அழிவினை ஏற்கனவே அறிந்தவர்களும் அழிவதற்கு முந்தைய நிலையை ஒத்துக்கொள்கிறார்கள். நம் கண்ணீரில் பங்கெடுத்துக்கொள்கிறவர்கள் இன்னொரு காலத்தில் அதே உருவத்திற்காக அதே பாணியில் கண்ணீர்விட்டவர்களாக இருக்கிறார்கள். புதிய மனிதர்கள் புதிய முகங்கள் புதிய இளைஞர்கள் கிளம்பிவந்து மீண்டும் அந்தக்கண்ணீரை மீட்டெடுக்கிறார்கள். எழுதிவைத்தவன் ஏற்கனவே இந்த ஆழத்திலிருந்து மீண்டிருக்கக்கூடும் என்று நம்பி மேலேறும் ஏணிகளை வீசியெறிய வேண்டுகிறார்கள். பாதைகளை உருவாக்கித்தரவேண்டுமெனப் பாதைகள் உருவாகும் வழிகளைக் கற்றுத்தரவேண்டுமென வேண்டுதல்கள் வைக்கப்படுகின்றன. நான் அவர்களுக்குத் தேர்களை அறிமுகம் செய்கிறேன். அவற்றின் பலிகளை. அவற்றின் பெருஞ்சக்கரங்களை. பாதைகள் உருவாகிவிடும் என நம்பிக்கையூட்டுகிறேன். இறந்த காலங்களின் கதவுகள் பாறைகளாக மாறிவிட்டதென்பதை நினைவூட்டுகிறேன். ஒரே கதையை பல்வேறு மொழிகளில் எழுதும் இந்த நாடகம் என்பது புதிய மொழியுடையவர்களுக்கான தேர்களை அறிமுகம் செய்வதன் பொருட்டுதான் கெளரி.

பல்லாயிரம் மைல்களுக்கு அப்பால் கடந்துபோகும் ஒருநொடிப்பெண் எதையோ கிளறிவிட்டுப்போகிறாள். ஒவ்வொருமுறை வானம் பார்க்கும்போது இதன் மறுமுனையில் நீயும் பார்த்திருப்பதாக நினைத்துக்கொள்கிறேன். அல்லது வானம் பற்றிய நினைவின்றி தரைபார்த்துச் செல்லும் ஒரு பெண்ணாக. கடற்கரையோரங்களில் மறுமுனையில் அதே விடுமுறை ஞாயிறொன்றில் நீ நிற்கக்கூடும். அல்லது உனக்கு எதிர்த்திசையின் வேறு கடல்கள் போதுமானதாய் இருக்கலாம். தேய்பிறை நிலவில் இனி வளரட்டுமென நீ வாழ்த்திக் கையுயர்த்திய காலங்களைக் கண்டுகொள்கிறேன். நீ இன்று வாழ்த்த நேரமில்லாமல் இருக்கலாம். நிலாபார்க்கவும் மொட்டைமாடி அமர்ந்திருக்கவும் தேவையில்லாமல் இருக்கலாம். இடைவிடாத அலைபேசி ஒலிக்கும் இரவுகளைக் கடந்து வெகுதூரத்தில் இருந்து திருப்பித் திருப்பி அலைபேசியை எடுத்துப் பார்த்துக்கொள்கிறேன். ஒரு வேளை நான் விலகியிருக்கும் இணைப்புச்செயலிகளில் உன் குறுஞ்செய்திகள் எனக்காகக் காத்திருக்கலாம். அல்லது முடக்கப்பட்ட எனது பழைய எண்களுக்கு நீ குறுஞ்செய்திகள் அனுப்பியிருக்கக்கூடும். அல்லது அத்தனை எண்களையும் அழித்துவிட்டிருக்கக்கூடும். காலம் நீண்டு கிடக்கிறது. எதோ ஒரு கிளையில் பிரிந்து நீ புதிய எண்களை அடைந்திருக்கக்கூடும். உறைதலின் பொருட்டு நாடகங்களை நிகழ்த்தியிருக்கும் பிறழ்வின் கணங்கள் எல்லாருக்கும் அமையாது என்றே எண்ணவேண்டியிருக்கிறது.

இறந்தகாலம் ஒரு ஆபத்தான இடம் என்றாள் ஒரு நாயகி சமீபத்தில் பார்த்த திரைப்படமொன்றில். அறிபுனை திரைப்படம். குறிப்பாக நேரச்சுழல். நேரச்சுழல் திரைப்படங்களின் மீதான ஆர்வம் எங்கிருந்து வந்திருக்கும் என எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை. அவை நம்பிக்கையை ஊட்டுகின்றன. இறந்தகாலத்தவறுகளை திருத்தும் மனிதர்கள், எதிர்காலவழிகளை உருவாக்கும் மனிதர்கள். அறிவியல் சாத்தியங்களுக்கு நடுவே தனிப்பட்ட மனிதனின் குறைகளை மறக்கச்செய்யும் சிறு கால விஞ்ஞானங்கள். எல்லாவற்றின் முடிவும் ஒன்றேயாக இருக்கிறது. காலம் எத்தனை சுழல்மூலங்களைக் கொண்டாலும் அழியாமல் மாறாமல் இருக்கிறது. முடிவுகள் சோர்வுறச் செய்பவை. தொடக்கங்கள் நம்பிக்கையை ஊட்டுபவை. நமது திரைப்படங்கள் முதலில் தோல்விகளைத் தந்து இறுதியில் வெற்றியைத் தருகின்றன. இறுதியில் வெற்றியில்லை என்னும் நிஜத்தை முகத்திலறைய அறிபுனைகளைத் தேடி ஓடுகிறேன். அவற்றின் நாயகர்கள் திருத்திவெற்றிபெரும் சிறு சுழல் நிமிடங்கள் உடலை இலகுவாகி உறக்கங்களைப் பரிசளிக்கிறது. நிகர்வாழ்வின் கணங்களில் நம்பிக்கையும் உண்மையும் ஒருசேரத்தருவது இதன் வழியாக ஏற்றுக்கொள்கிறேன்.

மேடையின் கூற்றுக்கலைஞனின் விழிப்புணர்வை வந்தடைக்கிறேன் என்று தோன்றுகிறது கெளரி. தன் நாடகம் என்றும் தன் அரிதாரம் என்றுமான தன்னுணர்வு. தன் வேடத்தின் மீதான தனக்கான பற்று. அரிதாரம் என அறிந்திருக்கிறவர்களின் நடுவே மன்னனாகவே மாறவேண்டியிருக்கும் கூத்து. நடிப்பவனும் பார்ப்பவனும் அரசனைக் கோமாளியென்று அறிந்திருக்கிறார்கள். அந்தக் கோமாளித்தனத்தை அவர்களும் எதிர்பார்க்கிறார்கள். அந்தக்கோமாளித்தனத்தினை தானும் நடித்திருக்கிறான் மேடையிருப்பவன். இந்தச்சுழல் அணையாப்பெரு நெருப்பென நீண்டு செல்கிறது பாதைகள் எங்கும். தேர்செல்லும் பாதைகள். பலி கொள்ளும் பாதைகள். அழித்து முன்னேறி உருவாகி வரும் தேர்வீதிகள்.

எனக்கும் யாருக்காவது ஆறுதல் சொல்லவேண்டும் போலிருக்கிறது இன்று. எனக்குச் சொல்லப்பட்ட கதைகளை நானும் யாருக்காவது சொல்லவேண்டியிருக்கிறது. எனக்குச் அளிக்கப்பட்ட அன்பினை யாருக்காவது கையளிக்க வேண்டியிருக்கிறது. எனக்கு அளிக்கப்பட்ட கனவினை யாருக்காவது மடைமாற்றிவிட வேண்டியிருக்கிறது. இந்தப்பெருஞ்சங்கிலியின் எனது கண்ணியை எங்காவது இணைத்துக்கொள்ளவேண்டியிருக்கிறது. முந்தைய கண்ணிகளை அறுத்துவிடாமல். முந்தைய சத்தியங்களை சொற்களை முறித்துவிடாமல் இதைத் தொடரச் செய்யவேண்டியிருக்கிறது. மீண்டும் மரணத்தின் சொற்களை பாதையில் காணும்போது என் வேகங்கள் தொடரோட்டங்கள் தடைபடுகின்றன. நின்று பாதையைச் சீர்செய்து பின் செல்லவேண்டியிருக்கிறது. தேர்பாதையில் கீழ்கிடப்பவற்றை பலிகொள்ளும் சக்கரங்கள் கொஞ்சம் மேலெழுந்தவற்றைக் கண்டு தயங்கி நிற்கின்றன. ஆணிவேர் பாய்ந்த பெருமரங்களில் இணைவேர்கள் தேர்களை நிலையழியச் செய்து அசைக்கின்றன. பாதைகளைச் சீர்செய்வதன் பொருட்டு அன்பின் சிறு நீர்த்துளிகளை எங்காவது தெளித்து வேர்களை மண்ணுக்குத் திருப்பி அனுப்பவேண்டியிருக்கிறது. மேலெழுந்த பெருஞ்செடிகளை மண்சிதறாமல் காவியெடுத்து தேர்ப்பாதை விட்டு விலக்கிவைக்கவேண்டியிருக்கிறது. நாடகங்களின் பெருங்கதையாடலின் நடுவே தனியே நிகழ்கின்றன சிறு கதைகள். சிறு பாத்திரங்கள். சிறு வேண்டுதல்கள். சிறு தற்கொலைகள்.

நீங்கா அன்புடன்
நந்து

காயங்களை எண்ணுகிறவர்களின் கதை

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

அலைந்த கணங்களின் வழியே
கண்ட நகரங்கள் தீப்பற்றியெரியும்
கனவிற்கு பிறகு திடுக்கிட்டு எழும் ஒருவன்
தன் நள்ளிரவு சிகரெட்டைப் பற்றவைத்து
எரியாத நகரத்தை
வெறித்துப்பார்த்தபடி சாலையோர
மரப்பெஞ்சில் அமர்ந்திருக்கிறான்.

அங்கேயும் சிலர் வருகிறார்கள்
தங்கள் கடிதங்களை
வாசித்துத் தரும்படி
தங்கள் கொலைகளை
மன்னிக்கும்படி
தங்கள் முத்தங்களை ஏற்றுக்கொள்ளும்படி

நியாயத்தீர்ப்பின் நாள்
நெருங்கிக்கொண்டிருக்கிறது
என்று சொல்லி
எல்லாரையும் திருப்பி அனுப்பியபிறகு

அவன்
தனது அடுத்த சிகரெட்டைப் பற்றவைக்கிறான்

நியாயத்தீர்ப்பின்
சிகரெட்டுகளுக்கு வந்தனம்.

o

காதல்கடிதங்கள் எழுதப்பட்ட
எண்ணிக்கையை விட

இந்த நகரத்தில்

தற்கொலை கடிதங்களின்
எண்ணிக்கைகள்
அதிகம்

முத்தங்களை விட
இறுதி கையசைப்புகள்
அதிகம

மன்னிப்புகளைவிட
கொலைகள் அதிகம்

பறவைகளைவிட வேட்டைக்காரர்கள்
கைகுலுக்கல்களைவிட குற்றச்சாட்டுகள்
சாலைகளை விட தடுப்புகள்
மேலும் மேலும் மேலும் மேலும் மேலும்

அடுத்தமுறை
எண்ணிப்பாருங்கள்

நீங்கள் அன்பைச் சொன்னவர்கள் எண்ணிக்கையை
விட
ஆறுதல் சொன்னவர்கள் எண்ணிக்கைதானே
அதிகம்?

o

முதலில் அவர்கள்
தங்கள்
மரக்கதவுகளை மெல்ல அடைப்பார்கள்
பிறகு
கண்ணாடிக்கதவுகளை அறைந்து
அடைப்பார்கள்

முதலில் அவர்கள்
புன்னகைத்தபடி திரும்பிச்சென்று
தொலைவில் தன் கண்ணீரைச்
துடைத்துக்கொள்வார்கள்
பிறகு
அறுத்தெரியும் சொற்களை முதல் கைகுலுக்கலில்
புன்னகைத்தபடி சொல்வார்கள்

முதலில் அவர்கள் தன் உடைந்த புண்ணை
வெட்கம் கொண்டு மறைத்துக்கொள்வார்கள்
பிறகு
சூழல் பற்றி கவலையின்றி
தன் காயங்களை அறுத்து
குருதி துடைத்துக் கட்டுப்போட்டுக்கொள்வார்கள்

முதலில் அவர்கள்
காயம் கொள்கிறவர்களாய் இருந்தார்கள்

பிறகு
காயப்படுத்துகிறவர்களாக.

திருவாளர் நந்து அவர்கள்..

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

செல்வி.ஆர் நம் குழந்தைகள்
அன்பை அறிந்திருக்க வேண்டும்
நந்து என்றாள்.

செல்வி.கே-வுக்கு பணமதிப்பறிந்த
குழந்தைகள் மீது விருப்பம்.

செல்வி.யூவிற்கு எத்தனை பேர் தன்னைச் சுற்றி
வருகிறார்கள்
என்பதை உலகிற்கு அறிவிக்க
வேண்டுமாயிருந்தது.

செல்வி.ஏ, ஒவ்வொரு காதலனும்
ஒரே முறை
காமத்தை நிறைவு செய்து விலகிக்கொள்ள
விரும்பினாள்.

செல்வி ஏ முதல் இசட் வரை
கனவுகள் வைத்திருந்தார்கள்

நாளைக்கான கனவுகள்
நாற்பது வருடங்களுக்கான கனவுகள்
தலைமுறைகளுக்கான கனவுகள்.

திரு.நந்து
அறிவற்றவர்.
கனவுகள் அற்றவர்.
நாளை அற்றவர்.
இன்று காதலிக்கலாம் என்றார்.

திருமதி ஏ முதல் இசட் வரையிலானவருக்கு
திரு. நந்து அவர்கள்

இன்று
பெருநாள் தினம்

தனது சமையல் பாண்டித்தியத்தின்படி
பிரியாணி செய்வது எப்படி என்பதை
மட்டும்
முப்பத்தி இரண்டாவது முறையாக
மின்னஞ்சலில் பாடம் எடுத்துக்கொண்டிருக்கிறார்

முதலில் அடுப்பைப் பற்ற வைக்கவும்…..

o

செல்வி.ஆர்க்கு
பல வருடங்களாக
பல்லாயிரக்கணக்கான சந்தேகங்கள்.

அவர்தம் தொழில் குறித்த கேள்விகளை
திரு.நந்து அவர்கள் தீர்த்து வைத்தார்

கரகோசங்களை எழுப்புவோம்.

அவர்தம் வாழ்க்கை குறித்த சந்தேகங்களை
திரு.நந்து அவர்கள் தீர்த்துவைத்தார்

கரகோசங்களை எழுப்புவோம்

நண்பர் எக்ஸ் குறித்த சந்தேகங்களை
திரு.நந்து அவர்கள் தீர்த்து வைத்தார்

கரகோசங்களை எழுப்புவோம்

திருமதி.எக்ஸ் அவர்கள்,
மேலும் முன்னாள் செல்வி ஆர் அவர்கள்,
பொது நண்பர்
திரு. நந்து அவர்களுக்கு
சில சொற்களை சொல்ல
விரும்புகிறார்கள்

அவர்களைப் பாராட்டி சில சொற்களை…….

கரகோசங்களை எழுப்புவோம்.

o

செல்வி ஏ முதல் இசட் வரை

இன்று
(மன்னிக்க முன்னாள் செல்வி இடிசி இடிசி)
நண்பர்
திருவாளர் நந்து அவர்களை
அழைத்து

பதினாறு நாட்களுக்கும் மேலாக இணையத்திற்கு வரவில்லை
என நினைவூடடினார்கள்.

மேலும் அவர்கள் பேசும்போது
நீ நல்ல நண்பன் என்பதை பலமுறை
அடிக்கோடிட்டார்கள்
(நந்து ஏற்கனவே அறிந்திருந்தார்.
யாராவது வந்து அறிவுரை சொன்னால் குழம்பிவிடுவார்)

திருவாளர் நந்து அவர்கள்
வழக்கம்போல
எதையும் மறைக்காமல் உளறிக்கொட்டினார்.

இன்னாள் திருமதிகள் புன்னகைத்தனர்.
நண்பர் நந்து கணித்திருந்தார்

இது நிகழுமென.

நிகழ்ந்தபிறகு திருவாளர் நந்துவிற்கு
என்ன செய்வதென தெரியவில்லை.

அழத்தொடங்கினார்.

நண்பர்காள், தயவுசெய்து நம் நண்பனை
தொடாதீர்கள்.
குழப்பாதீர்கள்.
அழைக்காதீர்கள்.

Older Entries

%d bloggers like this: