சென்னைப் புறநகரின் அந்த தேவாலயத்திற்குள் நந்து நுழைந்தபோது வெயில்தாழத்தொடங்கியிருந்தது. தூரத்துச் சுற்றுச் சுவர் பழுப்பேறிக்கிடந்தது. வேப்பமரங்கள் மெல்ல அசைந்துகொண்டிருந்தன. கால்கள் புதையும் மணலுக்குள் நடப்பது கடற்கரையில் நடக்கும் உணர்வைத்தந்தது. கிட்டத்தட்ட சில ஆண்டுகளுக்குப்பிறகு அந்த தேவாலயத்திற்கு வரவேண்டிய தேவை ஏற்பட்டிருக்கிறது. இரண்டு நாள்களில் வெளி நாட்டுப்பயணம். அதற்கு முன்னதாக ஒருமுறையாவது ஜெஸ்ஸியைப்பார்க்கவேண்டும். அதுவும் இந்த குறிப்பிட்ட தேவாலயத்திலிருந்து. இது நந்துவும் ஜெஸ்ஸியும் முதல்முறை இணைந்து வந்த வழிப்பாட்டுத்தலம். அனேகமாக இந்த வெளிநாட்டுப்பயணம் முற்றிலுமாக இருவரையும் இரண்டு தனிமனிதர்களாக ஆக்கிவிடக்கூடும். இனி சந்திக்க வாய்ப்பு கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையே இல்லை. கடைசி நாளைப்போல வாழும் வாழ்வின் கடைசியாய் கேட்கும் கேள்விகள் எதையாவது திருப்பிப்போட்டுவிடும் என நம்பிக்கை இருக்கத்தான் செய்கிறது இல்லையா?

 

வேப்பமரத்தடியில் சிறுவர்கள் விளையாடிக்கொண்டிருந்தார்கள். ஒரு சிறுமி மஞ்சள் நிற ஆடையணிந்து விளையாடிக்கொண்டிருந்தாள். ஒவ்வொரு அசைவிலும் அவள் கண்களில் சிரிப்பு பூத்தது. இரண்டு நிமிடங்களில் குறைந்தது நான்குமுறையாவது சிரித்தாள். வழக்காமன புன்முறுவலில்லை. கண்ணிலிருந்து தொடங்கி பல்வரிசைகள் வெளித்தெரிந்து அருகில் நடந்துசெல்பவர்களைத் திரும்ப வைக்கும் அளவு சப்தத்துடனான முழுச்சிரிப்பு. நந்துவுக்கு அவளைபார்த்துக்கொண்டேயிருக்கவேண்டும் எனத்தோன்றியது. சந்திக்கும் நேரத்திற்கு ஐந்து நிமிடங்களே பாக்கியிருந்தன. அவளைச் சந்திக்குமுன் ஒருமுறை ஜெபம் செய்துவிட்டுப்போகும் எண்ணமும் இருந்தது. மனதை அசைத்து நந்து தேவாலயத்தை நோக்கி நடந்தான். உள்ளே போய் மரபெஞ்சில் அமர்ந்தான். ஆங்காங்கே ஒவ்வொருவர் மரபெஞ்சின் கீழ்கட்டையின் மீது முழங்காலிட்டு ஜெபித்துக்கொண்டிருந்தனர். இவனும் முழங்காலிட்டான். மனம் ஜெஸ்ஸி ஜெஸ்ஸி என்றே வெடித்துக்கொண்டிருந்தது. குற்ற உணர்ச்சியாக இருந்தது. எழுந்தான். வெளியே நடந்தான்.

நீ வருவியா ஜெஸ்ஸி? என் மெசேஜ் பாத்தேன்னு தெரியும். கூப்டு வரச்சொல்லிருக்கலாம். போன் பண்ணா நீ கட் பண்ணியிருப்ப. அல்லது எடுத்தும் பேசியிருக்கலாம். பேசுனா கண்டிப்பா எதாவது திட்டிட்டு வரமாட்டேன்னு சொல்லியிருப்ப. வருவேன்னு கூட சொல்லியிருக்கலாம். ஆனா அந்த உறுதியான மறுப்பு அல்லது ஏற்பவிட இந்த குழப்பம் இந்த தவிப்பு இந்த காத்திருப்பு எனக்கு புடிச்சிருக்கு ஜெஸ்ஸி. இந்த வலியா சந்தோஷமான்னு சொல்லத் தெரியாத உணர்வு. வரமாட்டேன்னு தெரிஞ்சாலும் வந்திருந்தா எப்படி இருக்கும்ன்ற ஒரு நப்பாசை. இந்த பழமொழி கேட்ருப்பியே. ”எதுலையாவது முடிவெடுக்க முடியலைனா காசச் சுண்டி விடு, காசு பதில் சொல்லாட்டியும், காசு காத்துல இருக்கும்போது உங்க மனசு உங்க முடிவச் சொல்லிடும்”னு, கிட்டத்தட்ட மனசு பூரா நீ வந்துருவ வந்துருவன்னு வெடிக்குது. வரமாட்டான்னு மூளை சொல்லுது. ஆனா அதப்பத்தி கவலப்படாம வந்து உனக்காக காத்திருக்கிறதுலையும் ஒரு சந்தோஷம் இருக்கு ஜெஸ்ஸி.

போன் நம்பர வச்சுட்டு கால் பண்றதவிட மெசேஜ் பண்றதுல நிறைய அர்த்தம் இருக்கு ஜெஸ்ஸி. ஒண்ணு. நாம முதல்ல பேச ஆரம்பிச்சது எஸ்ஸெமெஸ் காலத்துல. அதோட ஆரம்ப கால நினைவுகள். ஒரு ரீவைண்ட் பட்டன் அடிச்சு அந்த ஆரம்ப நிமிசங்களுக்கே போன உணர்வு இருக்கு. அப்பல்லாம் ஒரு மெசேஜ் உனக்குக் கிடைச்சுதா இல்லையான்னு தெரியாம, மொபைல கைல வச்சுட்டு பதில் வர்றவர்றைக்கும் வெயிட் பண்ணிட்டு இருந்தேன். அதிகபட்சம் ஒரு நிமிசம். அதுக்குமேல போனா அங்க அதப் பண்ணேன். இங்க இந்த வேலையில இருந்தேன்னு ஒரு சமாதானம். என்ன… இப்ப உன் மொபைலுக்கு எப்ப வருது, நீ எப்ப வாசிக்கிற எல்லாம் வாட்சப் காட்டிக்குடுக்குது. ஆனா பதில் மட்டும் வர்றதில்லை. ரெண்டாவது காரணம், அழைக்கிறது ஈசி, நீ எடுத்து பேசவும் செய்யலாம். ஆனா அதுல ஒரு திணிப்பு இருக்கு. அடிக்கிற போன எடுக்கவைக்கிற தொழில் நுட்ப காலத்தோட குறுகுறுப்பு. ஆனா மெசேஜ்  அப்டியில்ல. வந்தா வரட்டும்னு இருக்கலாம். அத வாசிக்கிறதோட கைகழுவிட்டு போய்டலாம். ரிப்ளை பண்ணியே ஆகணும்ன்றதில்லை. உண்மையிலேயே விருப்பம் இருந்தா மட்டும்தான் ரிப்ளை பண்ணுவோம். எனக்கு அது தெரியணும் ஜெஸ்ஸி. உண்மையிலேயே உன் விருப்பம் என்னன்னு தெரியணும்.

 

நந்து மணல்பரப்பைக் கடந்து வேப்பமரத்தடியின் சிமெண்ட் பெஞ்சுகளை நோக்கி நடந்துகொண்டிருந்தான்.இரண்டு நிமிடம் நடப்பதற்குள்ளாவே மூளை சொற்களை  அள்ளி எறிந்துகொண்டிருந்தது.  நினைவுகளை. அதைப்பற்றி பழைய அலுவலகத்தின் வலைத்தளத்தில் எழுதிக்குவித்த கவிதைகளை, அதையொட்டி உருவான நண்பர்களை, அவர்களின் சூழலை. உண்மையில் ஜெஸ்ஸிதான் என்றும் நந்துவின் எழுத்தாக இருக்கிறாள். தேவதைக்கவிதைகள், மழைக்காலமாலை நேரம், பிறழ்வுகள், அல்லது…. தூரத்தில் சிமெண்ட்பெஞ்சில் நீல உடையில் ஜெஸ்ஸி. மனம் நடுங்கத்தொடங்கியது.

O

”ஹேய் ஹாய்….” நந்து தன்னை மெல்ல கட்டுப்படுத்த முயற்சி செய்தான், முடியவில்லை. கத்திவிட்டதாகத் தோன்றியது.

“ஹாய்”

ஜெஸ்ஸியிடம் அதே அழுத்தம். அதே மோன நிலை முகம். எதையும் வெளிப்படுத்திவிடக்கூடாதென இறுக்கமாக காதுகளையும் வானத்தையும் நோக்கும் கண்கள். இவ உன்ன மறுபடியும் பைத்தியமடிக்கப்போறா நந்து கேர்புல்கேர்புல்ல்.

” நீ… நீங்க.. நீ… வருவேன்னு.. வருவீங்கன்னு..”

“ நீன்னே சொல்லலாம் நந்து. இன்னும் அந்த அளவுக்கு மாறிடல”

“அப்ப மாறியிருக்கன்னு உனக்கே தெரியுதுல்ல ஜெஸ்ஸி?”

“ நான் மாறல நந்து. நான் அப்டியேத்தான் இருக்கேன், நீ மாறிட்ட. உன் பேச்சு மாறிடுச்சு. உன் கண்ணு இப்போ தப்பு தப்பா பாக்குது. அப்பப குடிச்சுட்டு எதாவது மொழம் மொழமா டைப் பண்ணி மெசேஜ் அனுப்புற. இப்ப கொஞ்ச நாளா அது அதிகமாகியிருக்கு”

”மறுபடியும் சண்டை போடத்தான் வந்தியா ஜெஸ்ஸி?”

“பாத்தியா… கத்துற… குரல் உயர்த்துனா நீ சொல்றது சரின்னு ஆகிடாது நந்து. நீ பண்ணது எதும் சரியில்ல. நீ சொல்ற வார்த்தைகள். அப்புறம் இந்த மெசேஜஸ். இது உனக்கு  நேர் சொல்லணும்னுதான் வந்தேன். ப்ளீஸ். லைஃப் ஹேஸ் டூ மூவ் ஆன். உலகத்துல நான் மட்டும் பொண்ணு இல்ல”

“இந்த ஈரவெங்காயமெல்லாம் எங்களுக்கும் தெரியும்.”

“கத்தாத நந்து. வார்த்தைகள யோசிச்சு பேசு” ”

” நான் உன்னக் கட்டாயப்படுத்தல ஜெஸ்ஸி. அப்பவும் சரி. இப்பவும் சரி. நீ என்ன லவ் பண்ணனும், என்கூடையே இருக்கணும். எங்கையும் போய்டக்கூடாதுன்னெல்லாம் உன்ன அழுத்தம் குடுக்கவே இல்லை. நான் அன்னைக்கும் இன்னைக்கும் என்னைக்கும் பேசுறதெல்லாம் ஒரே விஷயம்தான். என் காதல். நான் எவ்வளவு உன்கூட இருக்க ஆசைப்பட்றேன்றது. என் வாழ்க்கைக்கு நீ எவ்வளவு முக்கியம்ன்றது. திரும்பத் திரும்ப நான் சொல்றது. அதரசிச்சுத்தான் நீயும் ஒத்துகிட்ட. அப்புறம் சின்னச் சின்ன சண்டைகள். மறுபடி போய்ட்ட. மறுபடி வந்த. மறுபடி போய்ட்ட. இன்னைக்கு மறுபடி வந்துருக்க”

”மறுபடி போய்டுவேன்னு சொல்றியா நந்து?”

குரலில் வித்தியாசம் தெரிந்தது. நந்து மொத்தமாய் தளர்ந்தான். அவன் வேகம் கோபம் அத்தனையும் ஒரு நொடியில் ஒருவார்த்தையில் ஒரு சொல்லின் அசைவில். கால் தளர்ந்து சிமெண்ட் பெஞ்சில் அமர்ந்தான். மூச்சிறைத்தது. ஜெஸ்ஸியும் அமர்ந்தாள். கைப்பையிலிருந்து தண்ணீர் பாட்டில் எடுத்தாள்.

 

“தண்ணி வேணுமா?”

“ம்ம்ம்ஹும்”

“ம்”

 

மெளனம் கனத்துக்கிடந்தது. இருவரும் எதிரெதிர் பாதை பார்த்து அமர்ந்திருந்தனர். உண்மையில் ஜெஸ்ஸி அமர்ந்திருந்த ஓரத்திலிருந்து பார்த்தால் தேவாலயத்தின் மொத்த பிரகாரத்தையும் பார்க்கலாம். குழந்தைகள் விளையாடிக்கொண்டிருந்ததை பார்த்துக்கொண்டிருப்பாள். அந்த மஞ்சள் உடைச் சிறுமி பற்றி பேசலாமா? நந்து தலைதூக்கிப் பார்த்தால் காம்பவுண்ட் சுவர் பேருந்துகளைத் தவிர மற்ற அனைத்ததும் மறைத்தது. பேருந்துகளும் அதிக வழித்தடமில்லாத பாதை. திரும்பி இந்தப்பக்கம் பார்த்தான். ஜெஸ்ஸியின் கூந்தல் காற்றில் அசைந்துகொண்டிருந்தது. பெண்கள் அழகுறும் தருணம் என ஒன்று கிடையவே கிடையாது ஜெஸ்ஸி, காதலுடன் பார்க்கும் எல்லா ஆணுக்கும் காதலுடன் பார்க்கப்படும் அவனவன் காதலி அத்தருணத்தில் அழகாகத்தெரிகிறாள். அதற்கு வயது காலம் பொழுது எதுவும் கிடையாது ஜெஸ்ஸி.

 

திடுக்கென திரும்பினாள். கண்கள் இரண்டு நொடிகள் நேர்பார்வையில் மோதி விலகின. ஜெஸ்ஸியின் கண்கள் கொஞ்சம் வீங்கியிருப்பதாகப்பட்டது. கண்மைகள் கரைந்தும் உறைந்தும் வழக்கத்துக்கு மாறாக ஒழுங்கில்லாமல் இருந்தன. நீல நிற சுடிதார். என்னவோ எம்ஜியார் காலத்து போர் உடைகளைப்போல. கேட்டால் இதற்கொரு பெயர், அதன் வரலாறு முதலில் அணிந்த பெண் என எல்லாவற்றிற்கும் அவளிடம் எதாவது கதையிருக்கும். ஆனால் இன்று இந்தத்தருணத்தில் அந்தக் கதைகளையெல்லாம் சொல்வாளா என்று தெரியாது. சொன்னாலும் கதை கேட்கும் மனநிலையில், அந்தக் கேள்வியைக் கேட்கும் மன நிலையில் நந்து இல்லை.

 

“அந்தக்குழந்தைகளப் பாத்தியா நந்து?”

“ம்ம்ம். அந்த மஞ்சக்கலர்…”

”அதில்ல. அவளுக்குப் பக்கத்துல. நீலக்கலர் சட்டை. கருப்பு டவுசர். படிய வாருன தலை. குட்டியூண்டு விபூதி. க்யூட்ல”

“ம்ம். அந்தப்பொண்ணு கூடத்தான். மஞ்சள் சுடிதார். மெலிசான செயின். அந்த சிலுவைடாலர அப்பப்ப கடிச்சுக்குது பாரு. வரும்போது அந்தக்குழந்தைய பாத்து நின்னுட்டு இருந்துதான் நேரமாகிடுச்சு. ஆக்சுவலி, அந்தக்குழந்தையப்பாக்கும்போது உன்ன மாதிரியே….”

“அதேதான் நந்து” ஜெஸ்ஸியின் கண்கள் அலைபாய ஆரம்பித்தன. மண்ணுக்கு. நிமிர்ந்து நந்துவின் வலதுகாதுக்கு.பின் இடதுகாதுக்கு. இருமுறை நந்துவின் விழிகளுக்கு. பிறகு திரும்பி அந்தக்குழந்தைகளுக்கு.

“அதேதான் நந்து. எனக்கும் அந்தப்பையனப்பாக்கும்போது உன் நியாபகம்தான் வருது.  நீதான் இந்த மாதிரி எப்பவும் நீலக்கலர்லையே விதவிதமான ஷேட்ஸ் எடுத்து அடுக்கிவைச்சிருப்ப. அதுவும் ஒரு மாசத்துக்கு அப்புறம் எல்லா ஷேடும் ஒரே கண்றாவி கலருக்கு வந்துரும்”

நந்து சிரித்துக்கொண்டான். இவளுக்கு நினைவிருக்கிறது. நினைவில் நான் இருக்கிறேன். மிக நுணுக்கமான பழைய நினைவுகள் இன்னும் இவளுக்குள்ளும் ஓடிக்கொண்டிருக்கின்றன. நாமாவது இணையம் நண்பர்கள் மற்றும் எதாவது எழுதிக்கொண்டிருக்கிறோம். யாரிடமும் சொல்லாமல், எந்த விதத்திலும் இறக்கிவைக்காமல் இவளும் நினைவுகளைச் சுமந்துகொண்டுதான் அலைகிறாள். இவளின் வலிகளை நாம் அறியவில்லை. அறியமுடிவதில்லை. அல்லது இவள் நம்மை அறியவிடவில்லை. முட்டாளாக, நாட்களை,  நிமிடங்களை, வருடங்களை அழித்துகொண்டிருந்தாய். நந்து நந்து நந்து . கவனம் கவனம் கவனம்.

”நடிக்கிறியா ஜெஸ்ஸி?”

தப்பு. தப்பான வார்த்தை. சொல்லிட்ட நந்து. இத நீ சொல்லிருக்கக்கூடாது. கோவப்படப்போறா. எதையாவது எடுத்து எறியப்போறா. அல்லது கிளம்பிப் போகப்போறா. முட்டாள் முட்டாள்.

“எதச் சொல்ற நந்து. என் காதலையா? இல்ல அந்தப்பையனப்பாத்தா உன் நியாபகம் வருதுன்றதையா? இல்ல என் நியாபகத்துல எப்பவுமே நீதான் இருக்கேன்றதையா? என் பிரச்சினை உனக்குத்தெரியும். ஏன் விலகணும்னு ஆசைப்பட்டேன்னும் உனக்குத் தெரியும். அப்டியும் எப்படி நந்து நான் நடிக்கிறேன்னு சொல்லுவ. எதவச்சு நான் நடிக்கிறேன்னு சொன்ன. மெசேஜ்க்கு ரிப்ளை பண்ணல. ஆனா இன்னைக்கு வரைக்கும் உன்ன பிளாக் பண்ணல. நீ எதோ நாட்டுக்குப்போறன்னதும் பதறி அடிச்சு கிளம்பி வந்திருக்கேன். இன்னைக்கு என்ன பொண்ணு பாக்க வர்றாங்க. ஆனா நான் இங்க வந்து உக்காருந்துக்கேன். உன் கூட. உன்னப்பாக்கணும்னு. உன்கிட்ட பேசணும்னு. இதச் சொல்லாமப் போய்டலாம்னு நினைச்சேன். இவ்வளவு நாள் இருந்த வலி இனியும் இருந்துட்டு போகட்டும்னு நினைச்சேன். உன் கல்யாணத்த நீ முடிவு பண்ற நந்து. ஆனா என் கல்யாணம் அப்டியில்ல. யாரோ சொல்லி, யாரோ கேட்டு, எனக்கு வேண்டியவங்க முடிவு செஞ்சு, நான் தலையாட்டுறது மட்டும்தான் செய்யமுடியும். குறைஞ்சபட்சம் உன் நியாபகத்தக் கிளப்புற யாரையாவது பாத்தா வேண்டாம்னு தலையாட்டலாம் அவ்வளவுதான் என் சுதந்திரம். உன்ன நான் மறக்கல நந்து. ஆனா மறந்துட்டதா சொல்லிக்க முடியும். உன்ன நியாபகப்படுத்துற எல்லாத்துல இருந்தும் விலகமுடியும். நியாபகப்படுத்தாத ஒவ்வொண்ணா சேர்ந்து என் கூடாரத்தைக் கட்டிக்கமுடியும். யூ நோ… இதுக்கு மேல நான் இருக்க விரும்பல. நான் கிளம்புறேன்”

எழுந்தவளின் கையை நந்து பிடித்தான். வளையல்கள். நொறுங்காமல் நெகிழும் பிளாஸ்டிக் வளையல்கள். எல்லாம் நீல நிறத்தில். நடுவில் ஒரு வளையல் மட்டும் தங்கம். அது நந்து எப்போதோ ஒரு காதலர் தினத்துக்கு பரிசளித்தது. ரோஜாப்பூவை மெல்லிய கோடுகளால் வரைந்தது. சில ரோஜாக்கள். ரோஜாவின் இதழ்களில் சிகப்பு நிறமடித்தது. அது உண்மையில் வளையலல்ல. ஒரு கைக்காப்பு. இரண்டுபேரும் வாங்கி ஆள்க்கொன்றாய் பிரித்துக்கொண்ட காப்பு. நந்து காப்பைக்கழற்றி எதோ ஒரு கடற்கரையில் எறிந்திருந்தான் சில வருடங்களுக்கு முன். அவள் இன்னும் அணிந்திருக்கிறாள்.

 

“உன்ன இந்த தடவ மறுபடியும் இழக்க விரும்பல ஜெஸ்ஸி.”

“….”

“அந்த சிலரோஜா காப்பு இப்ப என்கிட்ட இல்லை. தூக்கி எறிஞ்சுட்டேன். நீ சொன்னதுதான். உன் நியாபகஙக்ளை விட்டு விலகுற முயற்சி. ஆனா அதத்தூக்கிப்போட்டுட்டு நியாபகங்களை வெச்சிருக்கேன் ஜெஸ்ஸி. போதும். இன்னைக்கு முடிச்சுருவோம். என்ன பண்ணலாம்னு சொல்லு”

“ நீ எதும் பண்ணவேண்டாம் நந்து. போலாம். ஆல் தெ பெஸ்ட் பார் யுவர் ஆன்சைட் அசைண்ட்மெண்ட். நல்லாப்பண்ணு. உனக்கா தோணும்போது கல்யாணம் பண்ணிக்க. ஆனா எனக்கு இன்விடேசன் அனுப்பாத. நானும் என் கல்யாணத்தப்பத்தி உன்கிட்ட சொல்லமாட்டேன். லெட்ஸ் மூவ் ஆன். “

“கட் த கிராப் ஜெஸ்ஸி. சீ…”

நந்து தன் கழுத்திலிருந்த செயினைக் கழற்றினான். வீட்டிலிருந்து நந்துவுக்கு செய்யப்பட்ட ஒரே செலவு. கையில் அணிந்திருந்த மோதிரத்தையும். என் என இன்ஷியல் பதித்தது. பள்ளிக்கூடகாலத்தில் எதோ போட்டியில் ஜெயித்ததற்குக் கிடைத்த பரிசு. மோதிரத்தை செயினில் கோர்த்தான். ஜெஸ்ஸியின் கழுத்தில் மாட்டினான். ஜெஸ்ஸியின் கண்ணீர் குனிந்த முகத்தைத்தாண்டி கீழே இறங்கிக்கொண்டிருந்தது.

“போலாம் ஜெஸ்ஸி. இப்ப. இந்த நிமிசம், உன் வீட்டுக்குப்போகலாம். உன் அப்பாகிட்ட பேசுவோம். கல்யாணம் நடந்துருச்சு சேர்த்துவைங்கன்னு பேசுவோம். மறுத்தார்னா எங்க வீட்டுக்குப்போவோம். அங்கையும் மறுத்தாங்கன்னா என் கூடவே வா. வெளி நாட்டுக்கு. யாரும் வேண்டாம். நீ நீ நீ.”

“போலாம் நந்து”

இருவரும் உயரப்பார்த்து, தேவாலயத்தின் மேலிருந்த சிலுவையைப்பார்த்து சிலுவைக்குறி போட்டுக்கொண்டனர். நந்துவின் இருசக்கர வாகனத்தை நோக்கி நடக்கத்தொடங்கினர்.  திரும்பி வேப்ப மரத்தடியைப்பார்த்தனர். நீலச்சட்டைப்பையன் பந்தைக் கையிலெடுத்துக்கொண்டு ஓடிக்கொண்டிருந்தான். மஞ்சளுடைச் சிறுமி அவனைத் துரத்திக்கொண்டிருந்தாள்.