மூழ்கிக்கொண்டிருக்கும் கப்பலின்
எனது இசை
கடைசியாக ஒலிக்கட்டும்

அழியும் பெருங்கடல் என்னை முதலில்
மூழ்கடிக்கட்டும்

முத்தங்களின் பேருண்மை
எரியும் காலம்
நெருங்கிக் கொண்டிருக்கிறது.

என் இசைக்கருவிகள்
எங்கே
நான் எங்கே
மொழி எங்கே
கடவுள் எங்கே

ஒரு கவி தன் பாடலை எழுதத் தொடங்குகிறான்
எல்லா அழிவின் விளிம்புகளிலும்.

o

அனாதைகளின் எளிய கேவல்கள்
இந்தத்தெருவின்
எல்லா திசைகளிலும்
ஒலிக்கக்கூடும்

ஆசுவாசங்களின் மொழி
உங்களுக்கு அன்னியமானதாக
இருக்கக்கூடும்

சிப்பிகள் தாங்கள்
ஒளித்து வைத்திருக்கும்
முத்துக்களை
யாராவது வந்து திருடும்
வரை காத்திருக்கின்றன

ஒரு நாள்
ஒரு நாளாவது
திரும்பிப்பாருங்கள்

மூழ்கும் சிப்பிகளின் கடைசிப் புன்னகையை.

o

முதல் பிறந்தநாள் வாழ்த்து
நினைவிருக்கிறது

அலைபேசியின் மறுமுனை
புன்னகை
அந்தச் சொற்களின்
கடைசி நிம்மதி

சொற்களற்று அலைந்திருந்த
நள்ளிரவின் தெருக்கள் இன்னும் அங்கேயே இருக்கின்றன

நான் நகர்ந்திருக்கிறேன்

ஒரு புதிய நகரத்திற்கு

உறைந்த பனிக்கட்டி ஒத்த
குளிர் கொண்ட
சிறுநதியின் நகரத்திற்கு

அடுத்த சொல் எடுத்துத் தர என் மொழியின்
அடையாளங்களற்ற
தீப்பெட்டி அடுக்குகளின் நகரத்திற்கு

ஹேப்பி பர்த்டே வினோத்

சொல் துரத்துகிறது
மொழி துரத்துகிறது
ஞாபகம் துரத்துகிறது
நிறம் துரத்துகிறது

கால்களுக்குக் கீழே மறைந்து கொண்டே போகிறது பாதை

நீங்கள் திரும்பிப்போக முடியாது.

இனி ஒரு ஜென்மம் வரும்
அன்றாவது சொல்லாமலிரு

அடுத்த ஜென்மத்தில் சந்திக்கலாமென.