சீவாளி

2 பின்னூட்டங்கள்

எந்தத்தயக்கமும் இன்றி உறையைப் பிரித்து சீவாளியை நாலு முறை உதறி ஊதினார். அத்தனை பேரும் குடிப்பதை ஒரு நொடி நிறுத்தி பிறகு தொடர்ந்ததைப்போல் தோன்றியது. பாதிபேர் திரும்பி எங்கள் இருவரையும் பார்த்தனர். நான் என்ன செய்வதெனத் தெரியாமல் மலங்க முழித்தேன். அவர் சீவாளியை பொருத்தி வாசிக்க ஆரம்பித்தார். நாலா புறங்களிலிருந்தும் கெட்டவார்த்தைகள் வந்து விழுந்தன. நான் அவரைத் தடுக்க விரும்பி முடியாமல் யாரையோ யாரோ திட்டுகிறார்கள் போல அமர்ந்திருந்தேன். பணியாள் அல்லது மேலாளர் எந்த நேரத்திலும் வந்து எங்களை வெளியேறச் சொல்லலாம் என இருந்த கடைசி குவளையை வேகமாக குடிக்க ஆரம்பித்தேன்.

அவர் கண்களை மூடி ஆதுரமாக முழு மூச்செடுத்து வாசிக்கத் தொடங்கினார். நேர் எதிரில் அமர்ந்திருந்தவன் முகத்திற்கு நேராக நாதஸ்வரத்தின் விரிந்த வாயினை நீட்டி தனது முகத்தை மறைத்துக்கொண்டபடி எதைப்பற்றியும் கவலைப்படாதவர் போல அழுத்தி வாசிக்கத்தொடங்கினார். மூன்று நட்சத்திர ஓட்டலின் பார் தனது மெல்லிசையை இழந்து அவரின் மூச்சுக்காற்றின் நாதஸ்வர இசையால் நிறைந்து வழிந்தோடியது.

ஆதூரமாய் வாசித்து முடித்து திரும்பி எப்படி என்பது போல் என்னைபார்த்தார். தூண்களுக்கு மறுபுறம் இருந்த மேசையிலிருந்து யாரோ சிலர் கைதட்டினார்கள். பின்பக்கம் திரும்பி அவர்களைப் பார்க்க முயற்சி செய்தார். யாரும் தெரியாததால் தூணுக்கு தலைவணங்கினார்.

“குடிச்சா நம்மாள்களுக்கு ரசனை கொப்பளிக்குது என்ன, இது என்ன ராகம்னு தெரியுதா”

மேசையிலிருந்த தட்டிலிருந்து வெள்ளரித்துண்டுகளில் ஒன்றை எடுத்து தட்டில் ஒட்டியிருந்த மிளகுத்தூளில் அழுந்தத்தேய்த்து வாயில் போட்டுக்கொண்டார்.

“தெரியலீங்க, இசையெல்லாம் தெரியாது. பாட்டுக்கேக்குறதோட சரி”

“ஹ்ம். எங்கையாது கேட்ருக்கியளா”

“கந்தசஷ்டி கவசம் மாதிரி இருக்கு. ஒரு கமல் படத்துல ஸ்ரீதேவி வீணை வாசிக்குமே”

“எளையராசா போடாத ராகமே இல்ல என்னா”

“ஓ”

“எங்கய்யா குடுத்த இசை. படிக்கவிடாம ஜால்ரா தட்ட இடுப்புல துண்டக்கட்டி நல்ல நீளமா பட்டையப்போட்டு கூட்டிப்போய்ருவாரு எல்லா எடத்துக்கும். அப்ப என்னவோ பள்ளிக்கூடக் கண்டத்துல இருந்து தப்பிச்சு சந்தோசமா இருக்கதா ஒரு நினைப்பு இருந்துச்சு. அப்புறம் மேளம் கத்துக்கச் சொன்னாரு சொல்லிக்குடுத்தவரு வீட்ல கைவச்சு ரசாபாசமாயிருச்சு”

திடுக்கிட்டு விழித்தேன். கையை நீட்டி அடுத்த கிளாஸ் கொண்டுவரும்படி பணித்தேன். அவர் பேசாமல் பார்த்துக்கொண்டு இருந்தார்.

“கைன்னா…”

“திருடிடேட்டேன்னு நினைச்சீங்களா. காதல். அந்தவயசுல மட்டுமே வர்ற தெய்வீகக்காதல். அய்யர்குடுத்த குங்குமத்த கோயில் தூண்ல வச்சு அத அவ எடுத்துகிட்டா கிளுகிளுப்பு அடையுற அளவுக்கு தெய்வீகக்காதல். ”

“ம்ம்.”

“அப்புறம் வெளிய விடக்கூடாதுன்னு அவரே கத்துக்குடுத்தாரு. காலைல கோழிகூவ மொட்டை மாடில நாதத்த வாய்ல வச்சுட்டு சாதகம். நெஞ்செல்லாம் அடச்சுப்போகுன். அப்புறம் பட்டைய நீட்டமா அடைச்சுகிட்டு கோயில் மண்டபத்தில”

“அவங்க வருவாங்களா, நீங்க குங்குமம் குடுத்த பொண்ணு”

“குங்குமம் வச்ச தூணு இருக்கும் அவ்ளோதான். அதப்பாத்துகிட்டே சாமிப்பாட்டுகளா வாசிக்கிறதுதான். ”

மேஜையைக் கண்ணால் பார்க்காமல் கையால் துழாவினார். நான் மெல்ல என் கேரட் துண்டங்கள் இருந்த தட்டை அவர் பக்கம் தள்ளினேன். அவர் பார்த்துவிட்டு ஒரு துண்டெடுத்து முன்போலவே மிளகுத்தூளில் தோய்த்து பாதிகடித்துவிட்டு தனது கிண்ணத்தை மொத்தமாய் வாயில் கவிழ்த்துக்கொண்டார். மீதி துண்டு கேரட் அதற்குபிறகு.

“அப்புறம் கோயில் வேல. கல்யாண வீடுக. அப்புறம் தனிக்கச்சேரிக. அய்யா பேரு வட்டாரத்துல பிரசித்தம்ன்றதால சுத்துவட்டாரம் எல்லாம் எங்க வீட்டுக்குத்தான் மொதல்லவரும். அப்புறம் எங்களால முடியலைன்னா நாங்க கைகாட்டுற ஆளுக்குப் போகும். அப்புறம் ரொம்ப நாள் கழிச்சுத்தான் கொழா கொண்டுவந்தாங்க. கேசட்ல பதிஞ்சத குழாய்ல மாட்டி அலறவிட்றது. அப்புறம் என்னென்னவோ பண்ணிட்டு இப்ப நல்ல ஆளுயரத்துக்கு கருகும்னு பீரோலாட்டம் கொண்டாந்து வாசல்ல வச்சிட்றாய்ங்க

“நீங்களும் கேசட் போட்ருக்கவேண்டிதான. நேர்ல வாசிக்கலைன்னாத்தான் என்ன” கேட்கும்போதே அவர் பதில் தெளிந்து வந்தது.

“மனுசங்களுக்கு மண்டபத்துல வாசிக்கிறதும் மைக்குக்குன்னு கண்ணாடி ரூம்புல வாசிக்கிறதும் ஒண்ணாச்சொல்லுங்க. மொதல்லல்ல்லாம் எங்கள மண்டபத்துல வாசிக்க உட்டு மிசின் வச்சு புடிச்சுட்டு போவாங்க. இப்ப அவங்க எடத்துக்கு கூப்டு வாசிக்கச்சொல்லிட்டு கதவ மூடிட்டு போய்றாங்க”

” ம்ம்ம்.”

“விழாவுக்கு கூப்டாப்போறது. இல்லைன்னா அப்டியே இருந்துட்றது. என்னைக்கோ வாங்கிப்போட்ட காட்டுல இருந்து குத்தக வருது. தங்குறதுக்கு கூரை அய்யா கட்டிவச்சுச்டுப்போய்ருக்காரு. ஒண்டிக்கட்டைக்கென்ன”

“கல்யாணம் ஆகலையா புள்ளைங்களுக்கு கத்துக்குடுக்க ஆரம்பிச்சிருப்பீங்கன்னு நினைச்சேன்” என் குரல் உரத்தது போல் தோன்றவே குரலைத்தாழ்த்திக்கொண்டேன் “இசை பாருங்க. அப்டியே விட்டுப்போய்ரும்”

“அதெல்லாம் உண்டு. ஊர்ல இருக்க ஆசைப்பட்ற புள்ளைங்களுக்கு கத்துக்குடுக்கிறது. வாத்தியாரும் அப்பந்தான என்ன. என்னெளவு எல்லாம் நான் வாசிக்கும்போது திரும்பி நின்னு போன்ல போட்டோபுடிக்குதுக. அப்புறம் கொஞ்சங்கொஞ்சமா வரத்த குறைச்சுக்குதுக. நானும் போகட்டும்னு விட்டுட்டேன்.”பெருமிதமும் குழறலும் கலந்து பேசிக்கொண்டிருந்தார்.

புறநகரின் வழக்கமான பாரில் தனியாகப் போகும்போது கிடைக்கும் ஓரிரவுச் சினேகிதங்கள். நகரத்தின் பணக்காரவிடுதிகளின் ஓரிரவுப் பெண் சினேகிதங்களில் அலுத்துப்போய் மாற்றிக்கொண்டு சில வருடங்கள் ஆகிறது. பெரிய துணிச்சுருக்கு போன்ற பையில் நாதஸ்வர வடிவம் பார்த்து வந்தமர்ந்து ஆரம்பித்து வைத்த பேச்சு.

வலதுபுறம் எதோ ஒரு கிராமத்தின் உடனுறையும் அம்பாளின் அருள்மிகு குடமுழுக்குக்கு இலவசமாகக் கொடுக்கப்பட்ட ஜிப் வைத்த தோள்ப்பை. விழாமுடிந்து போகிறவர் என்ற சித்திரம் முதலில் எழுந்தது. நாதஸ்வரம் வாசிக்கிறவர் தொழிலுக்கு முன் குடிக்கிறவர்கள் இல்லை என்ற எண்ணம் எங்கிருந்து வந்திருக்கும் என்றெண்ணி தலையை உலுக்க்கிக்கொண்டேன்.

“மண்டைல பிடிச்சுருச்சு போல,வெத்தல போடுதீங்களா. நயம். தலைவலி போய்டும். வெளிய போய் காத்த்தாட?”

“இல்ல. அதெல்லாம் பழக்கமில்லிங்க.”

“மூக்குப்பொடி வெத்தலையெல்லாம் கெட்டப்பழக்கம் சிகரெட்டு பிராந்தியெல்லாம் நல்லபழக்கமா பழகிவச்சிருக்கீங்க. உங்களச்சொல்லி என்னா காலம் அப்டி”

“ஊருக்குப் போறிங்களா அப்டியே” பேச்சை மாற்றவேண்டும் எனத் தோன்றியது.அல்லது அவர் சொற்கள் முழுமையாக மூளையைச் சென்றடைந்திருக்கவில்லை.

“ஆமா. விழாமுடிஞ்சுது. மிச்சக்காசு கைக்கு வந்துது. அப்டியே உடனே குடிக்கணிம்னும் தோணுச்சு. அதான அப்டியே வந்தேன். ரயில்ல ஏறிப் படுத்தா ஆறுமணி நேரம் அந்த நாத்தம் பாதிக்காம தூங்கலாம் பாருங்க.”

“குடி கூட அதானே” சொன்னதை உணர்ந்து எனக்கே சிரிப்பு வந்தது. “நான் ரூம்லபோய் தூங்குறவன். நீங்க நாலு மக்களுக்கு நடுவுல…”

“இது நம்ம சொந்த நாத்தமுல்லா. சொந்த நாத்தம் தெரியாத மூக்கல்லா குடுத்துருக்கான் ஆண்டவன் அத மாத்தச் சொல்லுதிய”

“அதுவும் சரிதான்”. புன்னகைத்தேன். அவரவர் கோப்பைகளைக் கவிழ்த்துக்கொண்டோம். வெற்றிலை கேட்கும் உணர்வெழுந்ததை அடக்கிக்கொண்டேன்.

பேரைச்சொல்லவா அது நியாயமாகுமா என என் அலைபேசி அடித்தது. மேலாளர்.எடுத்தேன். கேள்விகளுக்குப் பதில் சொன்னேன். உடனே தந்திருக்கவேண்டிய ஒரு கோப்பு ஒன்று வரவில்லை போன்ற சில்லறைக் குழப்பங்கள்.மின்னஞ்சல் அனுப்பிவிட்டேன் என்பதைச் சொன்னேன். மீண்டும் அனுப்புவதாகச் சொல்லி துண்டித்தேன். மின்னஞ்சலைத் திறந்து கடைசியாக அனுப்பியதையே திருப்பி அனுப்பினேன். ஏற்கனவே அனுப்பிவிட்டதற்கான ஆதாரம். அலுவலக அரசியல் குழப்பங்கள் மனதில் எழுந்தன. அடுத்த கோப்பைக்கு கைகாட்டினேன்.

அவர் தலை பின்புறம் சாய்த்து விட்டத்து விளக்கைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். சின்னச்சின்ன கண்ணாடிக்குமிழ்களுக்குள் மின்னல்கள் ஓடும் அலங்கார விளக்குக்கொத்து.

“பழைய பட பாட்டுப்போல. குரு. இளையராஜா. இன்னும் இதயெல்லாம் நீங்கல்லாம் போன்ல வைக்கிறீங்களா”

என்ன சொல்வதெனத்தெரியாமல் அப்படியே அமர்ந்திருந்தேன்.

“எதோ ஒரு பொண்ணு என்ன. நீங்க தூண்ல குங்குமம் வச்ச பொண்ணு. சரியா”

மெலிதாகச் சிரித்தேன். ” கிட்டத்தட்ட. நீங்க தூண்ல குங்குமம் வச்சீங்க. நான் இண்டெர்னெட்ல கவிதை எழுதுனேன். ஆனா கதை ஒண்ணுதான்” புதிய கோப்பையிலிருந்து ஒரு மிடறு விழுங்கி வைத்தேன்.

சத்தமாக சிரித்தார். குலுங்கிக்குலுங்கி. சீவாளியைச் சோதிக்கும் போது வந்த பீப்பீப்ப்பீ சத்தத்தை ஒத்த ஒரு சத்தம் அவர் சிரிக்கும்போது எழுந்தது. நாதஸ்வரமாகவே மாறிவிட்ட மனிதர். அல்லது உள்ளே இறங்கிய ஆல்கஹால் வேலையாக இருக்கலாம் என்ற குழப்பம் வந்தது. இன்னொரு மிடறு குடித்தேன்.

“எறந்தகாலம் கடுமையான போதை என்ன. எல்லாத்துல இருந்து மீட்கவும் மருந்து கண்டுபிடிச்சுருக்கான். ஆனா ஞாபவத்துல இருந்து மீட்க மருந்தே இல்ல கேட்டியளா”

மீண்டும் ஒரு மிடறு அருந்திவிட்டுத்தொடர்ந்தார். “இன்னும் வந்தவேலை முடியல. ஊர்ல அவ தவறிட்டாளாம். தகவல் வந்துது அதான் துட்டின்னு சொல்லிட்டு கிடைச்சகாச வாங்கிட்டு கிளம்புறேன்”

“யாரு… ” எனது குரல் நடுங்கத்தொடங்கியிருந்தது. போதை இறங்கி வியர்க்கத்தொடங்கியது. வியர்வைக்கு மேலேயே குளிரூட்டியின் குளிர்ந்தகாற்று. உடலும் நடுங்கிக்கொண்டிந்தது.

“வேற யாரு. நான் தூண்லகுங்குமம் வச்சவதான்.எங்கூருக்குத்தான் கொண்டாராங்களாம். எதோ ஐஸ்பொட்டில. அதான் சரி கடைசியா ஒருதடவ கழுதையப்பாத்துருவோம்னு கிளம்பிட்டேன்.”

“ம்ம்”. எனது குரல் எனக்குள்ளேயே அமுங்கியது.

“அவளுக்கும் பிள்ளையில்லை. புருசங்காரன் கட்டுன கொஞ்ச வருசத்துலையே பிச்சுகிட்டு வடக்க எங்கியோ போய் ஒளிஞ்சுட்டான்.. தனியா சமைச்சு உண்டு ஒறங்கிக்கிடந்தா. இப்ப முடிஞ்சுது என்னா”

எனக்கு சொல்வதற்கு எதுவும் இருக்கவில்லை. குழப்பமான புருவ முடிச்சுகளுடன் அவரே பேசட்டும் என காத்திருந்தேன்.

“ஆம்பள தனியா கிடந்தா திங்கக்கஷ்டம் பொம்பள தனியா கிடந்தா தூங்கக்கஷ்டம்பாங்கல்லா. அந்தக்கதைதான். என்னத்த நினைச்சிருந்தாளோ. என்னென்ன பொலம்பிருப்பாளோ. குடி ஒண்ணு ஆம்பளைக்கு. குடிக்காதபொம்பள என்ன பண்ணிருப்பா யார் கண்டா”

“அவங்க உங்கள லவ் பண்ணாங்களா”

சத்தமில்லாமல் சிரித்தார். வெட்கம் எனத்தோன்றும் உள்ளார்ந்த ஒரு புன்னகை. “லவ் என்னா. காலம் போன காலத்துல லவ் என்னத்த வேண்டிக்கிடக்கு”

“இப்ப இல்ல முன்னாடி”, அவர் லவ் என்பதை ஒருவிதமாக அழுத்தி ‘ளவ்’ என்பதற்கும் ‘ழவ்’ என்பதற்கும் இடையினால ஒரு ஒலியில் உச்சரித்தார்.
“முன்னாடி லவ்வு இப்ப இல்லைன்னெல்லாம் எங்ககாலத்துல கிடையாது கேட்டிளா. புடிச்சிருக்கு புடிக்கல அவ்ளோதான். புடிச்சுதா இல்லையான்னெல்லாம் தெரியல. புடிக்கலைன்னு சொல்லாத வரைக்கும் சந்தோசமா இருந்துட்டு போகலாம் அவ்ளோதான்”
மெல்ல மூச்சுவிட்டார். மார்புக்கூடுகள் கூட அசையாத மூச்சு.

“நாய்மனசு தம்பி. குழிதோண்டுற நாயி. படுக்கவும் மனசில்லாம நிக்கவும் மனசில்லாம ஓடி ஓடி குழிதோண்டி மோந்து பாத்து உருண்டுட்டு அடுத்த இடத்துல தோண்ட அப்டியே போய்டுது என்னா”

நான் அவரையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். இருளில் மினுமினுக்கும் கருப்பு. இடதுகாதுமுதல் வலது காது வரை நீளும் திருநீற்றுப்பட்டை. இருபத்தைந்துகாசு அளவு பிசிறில்லாத வட்டக்குங்குமம். ஆல்கஹால் ஏற ஏற சூடாகி குளிரூட்டப்பட்ட அறையிலும் வியர்த்துக்கொட்டும் அக்கினி உடம்பு.

“நாதஸ்வரம்லாம் கேப்பீங்களா தம்பி” மெல்ல அசைந்து அமர்ந்தார்.

“ஆர்வம்னு இல்ல, ஊர்க்கொடைகள்ள கேட்ருக்கேன். அப்புறம் சினிமாவுல.”

“என்னைய இங்கன வாசிக்கச்சொன்னீங்களென்னு கேட்டேன். என்ன நினைக்கிறீங்க”

“என்னது”

“நாதஸ்வரம்பத்தி. இந்த இசை பத்தி. போன்லையே வேலைய முடிக்குறவுங்க. ஓஓன்னு கத்துற பாட்டுகள இந்தமாதிரி கிளப்புல உக்காந்து கேக்குறவுங்க”

மூன்று நட்சத்திர குடிக்குமிடத்தை கிளப் என அழைத்தது வேடிக்கையாக இருந்தது.கிளப்புக்கடை காலத்து மனிதன்.

“சினிமாப்பாட்டுதான எல்லாம் கேட்டது. ஆனா புல்லாங்குழலையும் இதையும் ஒப்பிட்டா என்னவோ நாதஸ்வரத்துல அதே பாட்ட கேட்கும்போது நெஞ்ச அறுக்கிறாப்ல…”

எனக்கும் போதை ஏறிக்கொண்டிருக்கிறது என்றுணர்ந்தேன். நெஞ்சை அறுப்பது பற்றிச் சொல்லும்போது குரல் நடுங்கியது.

“எல்லாம் சீவாளி பண்ற வேலைதம்பி. குழாய்க்குள்ள ஆயிரம் வேலைப்பாடு இருக்கு பாத்துக்கங்க. ஆனாலும் மூக்கடச்சி நாங்க ஊதுறத இன்னும் அடைச்சு குழாய்க்குள்ள தள்ளுறதுல இருக்கு அத்தனையும்”

குழப்பாகவும் தெளிவடைவது போலவும் இருந்தது.

“கிடைக்கிறத மடைமாத்தி வெளித்தள்ளுற பொம்பள புல்லாங்குழல்னா, கிடைக்கிறத அழுத்தி அழுத்தி உள்ள வச்சு கொஞ்சமா தள்ளுற ஆம்பளதம்பி இது. அதையும் தள்ள வழியில்லைன்னா சிரமந்தான் என்னா”

கேட்கும்போதே மூச்சடைப்பதுபோல் இருந்தது.

“உள்ளவச்சே செத்துப்போனவந்தான் பூரா ஆம்பளையிம். எங்கப்பன் உட்பட. ஏன் எனக்கும் அதான் நாளைக்கி”

“எனக்கும்தான” சூழலை அமைதிகொள்ளச்செய்யும் ஆறுதல் வார்த்தைகள் இல்லாமல் தடுமாறத்தொடங்கினேன்.

“உங்களுக்கென்னா அதுக்குள்ள. காலங்கிடக்கு. பிள்ளை நெறய பாக்கணும் இன்னும் என்னா”

எதற்காக எனக்கு ஆறுதல் சொல்கிறார் என்று புரியாமல் அமர்ந்திருந்தேன்.

“ழவ் இருந்துது தம்பி எங்களுக்குள்ள. தூண்ல இருந்து மாறி கைல இருந்து குங்குமம் எடுக்குற அளவுக்கு. கோயில் நந்தவனத்துல உக்காந்து கதையா பேசிருக்கோம். எல்லை மீறுனதில்ல. ஆனா ஒண்டியா சாகணும்னு எனக்கெழுதிருந்தா எவன் மாத்தமுடியும் சொல்லுங்க”

“கல்யாணத்துக்கப்புறம் பாத்திருக்கீங்களா”

“ஒண்ரெண்டு தடவ ஆரம்பத்துல. சவுத்துமூதிக்கு பிள்ளை குடுக்கல ஆண்டவன், அவளும் ஊருக்கு வரத்த குறைச்சு அப்டியே போய்டுச்சு”

“நீங்க நாலு எடம் போறவரு” முடிவு தெரிந்த திரைப்படத்தின் இடை நிகழ்வுகளைக் காணும் ஆர்வத்தில் கேட்டேன்.

“அவ ஊர்ல எதும் சோலி ஏத்துக்கிறதில்ல. மெல்ல எஞ்சொக்காரனுக பக்கம் தள்ளிவிட்ருவேன். அப்புறம் ஊர்க்காரனுவளுக்கு என்ன புரிஞ்சிதோ கூப்ட்றத நிறுத்திட்டானுக”

“அவங்க எப்படி… எப்ப…” வார்த்தைகள் திக்குவது போல் இருந்தது.

“மதியந்தான். என்னவோ நெஞ்சக்கரிக்குதுன்னுருக்கா. சுக்காபிய போட்டுக்குடிச்சுட்டு படுத்தவ இருட்டியிம் எந்திரிக்கலையாம். புண்ணியாத்மா”

இதயக்கோளாறுகள் பற்றி பேசவிரும்பவில்லை. தூக்கத்தில் இறந்த புண்ணியாத்மாவாகவே இருக்கட்டும் என்று தோன்றியது.

“கோடித்துணி போடலாம். அவளுக்குப்புடிச்ச செந்தூரக்கலர் புடவை வாங்கணும்னு தோணுச்சு. சீதேவி வாங்க மருமகளோ மகனோ இல்லாத ஒருத்தி.குடியானவன வச்சு குடம் ஒடைப்பாங்கன்னு நினைக்கேன். நம்ம கைல என்ன இருக்கு. ஊர்வாய்க்கு பாக்க வேண்டிருக்கு. நல்லபடியா வந்து நல்லபடியா போனவ நம்மாள ஒரு சொல் வந்துரக்கூடாது என்னா”

அவரது செந்தூர நிற நெற்றிப்பொட்டு வியர்வையில் கரைந்து கண்ணில் இறங்கியது. அழுத்தி துடைத்துக்கொண்டார்.

“அடக்கி வச்ச சனியனெல்லாம் பிச்சுகிட்டு வருது என்னா. இதுக்குத்தான் இதுகளைக் குடிக்கிறானுவ போல. “

“நாதஸ்வரம் மாதிரி” என் குரல் ஏறியிருந்தது.

“சரி இனி கண்ணாடிரூம்புக்குள்ள இசை பிச்சியடிச்சு யாருக்கென்ன ஆச்சு. கச்சேரிதான் முடிஞ்சிருச்சே” சலிப்பின் சாயல் அவர் குரலில் இருந்தது போல் தோன்றவில்லை. ஒருவித நீரற்ற கிணத்தின் ஆழப்படிக்கட்டிலிருந்து வரும் மெல்லிய குரல். “போலாமா தம்பி, டிரைனுக்கு நேரமாச்சு” அவர் உடலில் நிலையில்லாத ஒரு சுணக்கம்தெரிந்தது.

பில் கொண்டுவரச்செய்து, மொத்தமாக எடுத்துக்கொள்ளச் சொல்லி எனது கார்டை அளித்தேன்.

பையைத்துழாவினார். “இருக்கட்டுங்க. ரெண்டு மூணு ரவுண்டுதான. என் கார்டுக்கு இங்க டிஸ்கவுண்டுல்லாம் உண்டு. பரவால்ல இருக்கட்டும்” என்றேன்.

“இல்ல தம்பி, சோத்துக்கூட கையேந்தலாம், நாலுபேர்ட்ட வாங்குனா நாளப்பின்ன நாலுபேருக்கு குடுத்து தீர்த்துக்கலாம். இது வெசம். சொந்தக்காசுலதான் குடிக்கணும். எவனுக்கும் குடுக்கக்கூடாது கேட்டியளா”

சில நூறுகளை அள்ளியெடுத்து எண்ணாமல் எனது பையில் திணித்தார்.நிச்சயம் ஆயிரங்களைத்தாண்டியிருக்கும்.அவரிடம் அதைச் சொல்லாமல் புன்னகைத்தேன்.

“இப்படி கடைக்கு நான் இதன் மொததடவ பாத்துக்கிடுங்க அவளுக்கு இப்படி ஏசி போட்ட கிளப்புக்கடைல எங்கூட ஒண்ணா ஒக்காந்து சாப்டணும்னு ஆச இருந்துது. முன்னாடி சொல்லியிருக்கா. அவ துட்டியச் சொன்னதும் எனக்கு வரணும்னு தோணுச்சு, அதான் சாப்டலாம்னு வந்தேன், இங்க வந்து பாத்தா எல்லாம் குடிச்சுட்டு இருந்தாங்க. சரி சனியனக்கொண்டான்னு நானும் கொண்டாரச்சொல்லி உக்காந்துட்டேன் என்னா”

அவர் குரலில் எந்த வித்தியாசமும் தெரியவில்லை.

“இன்னிக்குத்தான் மொதமுறையா சாராயம் குடிக்கேன். லைட்டா தொண்ட எரியுது. நாக்கு கொஞ்சம் தடிச்சாப்ல இருக்கு. வேறொண்ணுமில்ல என்னா. உடம்புக்கு ஆகாதுன்றாங்க. குறைச்சுக்கிடுங்க என்னா”

நிலையழிந்து என்ன சொல்வதெனத்தெரியாமல் அமர்ந்திருந்தேன். “ரசீது வரணும்” மெல்லச் சொன்னேன்.

“நான் வாசிச்சது கேட்டேனே அது வந்து ஆபேரி ராகம். அப்ப பாக்கலாம் என்னா”

வாள் உருவும் அரசனின் இலாவகத்துடன் சீவாளியை உருவினார். குழாயின் கூர்ப்பகுதியில் இணைத்திருந்த குங்கும நிறக்கயிறில் தூக்கிலாடுபவனைப்போல தொங்கியது. பட்டுத்துணியிலான உறையை விரித்து நாதஸ்வரத்தை உள்ளே வைத்து ஒருகையில் தோள்பையைப்போல மாட்டிக்கொண்டார். கடைசியாக ஒருமுறை என் முகத்தைப்பார்த்து சிரித்துவிட்டு தள்ளாடியபடி நடந்து கதவைத்திறந்து வெளியேறினார்.

அவர் வெளியேறும்போது யாரோ கைதட்டினார்கள். கதவைத்திறக்கும்போது எனக்கு எங்கோ தொலைவில் நாதஸ்வர இசை ஸ்பீக்கரில் ஒலிப்பதுபோல் தோன்றியது.

தேர்க்கால் பலிகள்

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

கெளரி,

மீண்டும் ஒரு நிழல். உனையொத்த நீள்வட்டச் சிறுமுகம் கொண்ட பெண்ணொருத்தி தனது இருசக்கரவாகனத்தில் நான் திரும்பும் சாலைச்சந்திப்பில் என் நகர்வை ஊடறுத்து வாகனம் வளைத்துக் கடந்து செல்கிறாள் இன்று. இந்த மஞ்சள் முகத்தில் கூந்தலின் கடையோரச் சிறுமுடிகள் காற்றில் வளைந்து பின் அடங்குகின்றன. விழிவிரியும் தாடிக்காரன் குறித்த குறும்புன்னகையொன்று அவளுக்கும் அரும்புகிறது. ஒளி கடந்து சென்றபின்னர்தான் உடலெங்கும் மனமெங்கும் கண்ணெங்கும் நிறைகிறது இருள். பிறகு அந்தக்கணத்தில் உறைந்திருக்கிறேன். அந்த இருளில். அந்த நிழலில்.

கூந்தல் அசைய வாகனத்தில் செல்லும் உனது சித்திரம் கூட எனது கனவுகளின் ஒன்றென்றுதான் நினைக்கிறேன். புதிய இருசக்கர வாகனம் குறித்த உனது மகிழ்வின் நாட்களிலிருந்து அந்தச் சித்திரத்தை எடுத்துக்கொண்டிருக்கிறேன். பிறகு எப்போதோ திரைப்படத்தில் ஒரு நடிகையின் சாயலில் உன்னைப்பொருத்தி இருக்கக்கூடும். பிறகு போத இரவுகளின் நிழலுருவங்களில் ஒரு நாள் நீ என் அறையின் வெளிச்சத்தை அறுத்து என்னைக் கடந்து சென்றிருக்கக்கூடும். பிறகு எப்போதைக்குமான நினைவாக அது உருவாகி நிலைத்திருக்கிறது. இத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு யாரோ ஒரு பெண் மீண்டும் அங்கே என்னை அழைத்துச் செல்கிறாள். ஆனாலும் எத்தனை கனவுருவங்கள் எத்தனை நிழல்கள் ஒன்றின் மீது ஒன்றாக உருகி இறுகி அலையரித்த பாறையின் தீவிரத்துடன்.

நினவிலியில் ஆழத்தின் உன் முகத்தைப் பதியவைத்துப்போயிருக்கிறாய். போத இரவொன்றில் நண்பர்களிடம் சொன்னதை மீண்டும் நினைவூட்டிப்பார்க்கிறேன். இன்னதை இன்னார் இன்ன காலத்தில் இன்ன நோக்கத்தில் செய்தார்கள் என்பதான எந்த ஒரு கணிதச்சமன்பாடுகளும் மனிதர்களுக்குக் கிடையாது என்று தோன்றுகிறது. முன்னொரு இரவில் இதே நகரில் ஒரு வாணவேடிக்கைத்திருவிழா விட்டுத் திரும்பும் வழியில் என் முன்னால் சென்ற தம்பதிகள் இப்படித்தான் எனக்குள் எதோ ஒரு குமிழியை உடைத்துவிட்டுப் போனார்கள். அன்றும் குடித்திருந்தேன். அதிகளவு அல்ல. மிதமாக. ஆனால் நெஞ்செலும்பில் அழுகை தொக்கி நிற்கிறது. இத்தனைக்கும் அப்பெண் அணிந்திருந்தது ஜப்பானிய மரபு உடை. பின் பக்கம் வண்ணத்துப்பூச்சியொன்று இடுப்பை வளைத்துக் கட்டிப்பிடித்திருப்பது போன்ற அழகான வடிவம் இவர்களுடைய மரபு.

ஏன் உடைந்தேன் எனத்தெரியவில்லை. பொதுவாக நான் என் குமிழிகளைப் பத்திரப்படுத்திக்கொண்டவன். என் பனிக்கட்டிச்சுவர்கள் மிகவும் உறுதியானவை. மிகச்சில தருணங்களில், மிகவும் அந்தரங்கமான மிகவும் நம்பிக்கைக்குரிய மனிதர்களிடம் மட்டும்தான் இந்தச்சுவர்கள் நெகிழ்ந்திருக்கின்றன. மிகவும் மரியாதைக்குரியவர்களிடம் மட்டும்தான் இந்தக் குமிழிகள் உடைந்து தழுதழுத்த குரலில் பேசியிருக்கிறேன். மிகு போதையும் மிகு நம்பிக்கையும் இருக்கும் இடங்களில் மட்டுந்தான் என் கண்ணீர்பெட்டகங்களைத் திறந்திருக்கிறேன். ஆனால் அன்று அந்தப்பொது இடத்தில் உடனடியாக ஒரு மடி தேவைப்பட்டது. சாய்ந்து அழ ஒரு தோள். ஆதரவாகப் பற்றிக்கொண்டு தன் கைகளில் என் கையொன்றைப் பற்றிக்கொள்ளும் கரங்கள் தேவைப்பட்டது. மிகுந்த கூருணர்வுடன் உடைந்த கண்ணாடிச்சில்லுகளைத் தொகுத்துக்கொண்டு சிதறிவிடாமல் வீடு வந்து சேர்ந்தேன்.

இதோ ஒராண்டுகள் கடந்திருக்கிறது. அடுத்த வெயில் காலம் நடந்துகொண்டிருக்கிறது. அதே நதிக்கரையில் அதே வானவேடிக்கைகள். அலுவல் விட்டுத் திரும்பும் வழியில் குறித்த ரயில் நிலையம் கடக்கும்போது இறங்கவிரும்பும் கால்களைக் கட்டுப்படுத்திக்கொள்கிறேன். வானவேடிக்கையின் பாலங்களைக் கடக்கும்போது குதித்துவிடும் ஆசையைக் கதவுகள் தடுக்கின்றன. யோசித்துப்பார்த்தால் அன்றுதான் அந்த நதிக்கரைக்கு கடைசியாகச் சென்றதென்பது உறைக்கிறது. உன்னை நினைவூட்டும் காலங்களிலிருந்து இடங்களிலிருந்து பொருட்களிலிருந்து விலகியோடிக்கொண்டிருக்கிறேன். மேலும் புதிய படிமங்களை உருவாக்கிச் செல்கிறது நினைவுகளின் நதியலை.

இன்றைய பெண்ணின் வசீகரம் சற்றே மாறுபட்டது. உடைதல் இல்லை இதுவென உடனே தெரிந்துவிட்டது. இது ஒரு வித கொண்டாட்டம். திருவிழாவை தோளமர்ந்து பார்க்கும் குழந்தையின் குதூகலம். தலையில் பஞ்சுமிட்டாய் உரசும்போது நிமிரும் தந்தையை குனிந்து பார்த்து புன்னகைக்கும் குழந்தையின் குறும்புச்சிரிப்பு. காலம் தன் பனித்துளிகளை முகத்தில் விசிறியடிப்பதைப்போன்ற ஒரு சிறு ஆசுவாசம். பிறகு நான் தவறி வாழ்வின் நிஜங்களுக்கு வந்து விழுகிறேன். பெரு நகரத்தில் பேசுவதற்கு ஆளில்லாத பெருந்தனிமை. ஏற்றுக்கொண்ட தண்டனைகளின் பெருந்தன்மைத்தன்மை ஆடிகள் உடைந்து சுயநலங்கள் எட்டிப்பார்க்கும் தருணம். விடுமுறை நாட்களுக்குக் காத்திருக்கும் அடிமைகளின் ஆயிரம் கால் ஓட்டம். நின்று ஆசுவாசம் கொண்டு போதங்களைச் சந்தித்து தன்னிலை அழிந்து இரவுகளை அரற்றிக்கடந்து முகந்தெளிந்து எழுந்து ஓடும் பெருஞ்சுழலின் அதிமுகங்கள். முந்தைய போத இரவில் வரிசையாக அழைத்தேன். இதுவரை என்னை ஆற்றுப்படுத்த விரும்பிய அத்தனைப் பெண்களையும். எல்லாக் கதவுகளையும் தட்டிச்செல்லும் தனிமையின் கரங்கள். மூன்றரை மணி நேரம் முன்னதாக இருப்பவர்களை நள்ளிரவு கடந்து அழைத்துக்கொண்டிருக்கிறேன் என்பது உரைக்கவே இல்லை. மிகுபோதை. சிலர் திரும்ப அழைத்திருந்தார்கள். திரும்ப அழைக்காதவர்களுக்கு நன்றிகள். அவர்கள் எண்கள் நீக்கப்பட்டன. அவர்கள் இனி அழைக்கப்படமாட்டார்கள்.

உன்னை மீண்டும் அழைக்கவேண்டும் கெளரி. நீ திருப்பி அழைக்கப்போவதில்லை என்பது தடுக்கிறது. உன் எண்களை அழிக்கமுடியாது என்பது தடுக்கிறது. அழித்தாலும் உள்ளே பத்து எண்களும் அப்படியே இருக்குமென்பது தடுக்கிறது. ஆறு முறை அலைபேசி எண்களை மாற்றியிருக்கிறாய் இதுவரை. அறுபது எண்கள் அதன் வரிசையில் உள்ளே இருக்கின்றன. அழிக்க முடியாத எண்கள். அழிக்க முடியாத சொற்கள். அழிக்க முடியாத முகங்கள்.

போதங்கள் சிந்தனைகளை அறுக்கின்றன. ஏன் என்ற கேள்வியை சில நரம்புகளைப் போதங்களில் இழக்கிறேன். அந்த இழப்பு தேவையாயிருக்கிறது. நேர்மையின் தளைகளை அறுத்து நோய்மையின் ஊஞ்சல்களில் ஆடும் ஆசுவாசம் தேவையாய் இருக்கிறது. இந்நகரத்தில் மூன்றாண்டுகள். உன்நகரத்தில் ஆறரை ஆண்டுகள்.மேலும் ஆறு மாதங்கள். காலங்கள் அதிர்ந்து பறந்து விலகிச்சென்று தூரத்தில் உறைந்து நிற்கின்றன. மங்கலான ஒளியில் கண்சுருக்கி திரும்பிப்பார்த்து அதிர்ந்து போகிறேன். பிறகு தெளிவடைந்து புன்னகைக்கிறேன். மொழியை எங்கிருந்து அனுப்புவது. எங்கோ கடந்து போகிறவர்களை என்ன பேர் சொல்லி அழைப்பது.

நரம்புகளைச் சுண்டும் போதங்களை மூளைகளை மழுங்கடிக்கும் தருணங்களை உடல்தளர்ந்து அமரவைக்கும் புகைகளைத்தேடித் திரிகிறவர்களுக்கு நியாயங்கள் இல்லை. காலங்களின் பெருங்கிடங்கில் தவறவிட்ட சில தருணங்களைத் தீண்டி எடுக்கும் பெருந்துழாவலுக்கு காரணங்கள் தேவையில்லை. இறந்த காலத்தில் உறைகிறவர்களுக்கான சமாதானங்களை அன்பென்று மட்டும் கொள்ளலாம் ஆனாலும் அதன் தர்க்கங்கள் பிறருக்கானவை இல்லை. எந்தத்தருணத்திலும் திசைமாறிப்போக வாய்ப்பிருக்கும் பெரும்பாதையில் தன் தருணத்தில் நின்றுகொண்டிருக்கிறவர்களுக்குச் சொல்லப்படும் சமாதானங்களுக்கு எந்த அர்த்தமும் இல்லை.

முகங்களை விலகியோடும் தருணங்களை உருவாக்கிக்கொள்கிறேன். சொற்களற்று மௌனத்தில் ஆழ்ந்திருக்க விரும்புகிறேன். இசை உரத்து ஒலிக்கும் பேரறையில் கடிகாரஓசையைக் கவனித்துக் கேட்க விரும்புகிறேன். சிதறுண்ட கவனத்தை மீட்டெடுக்க வழிகளைத் தேடியலைகிறேன். மனிதர்களைக் கூர்கொள்ளுதல் ஒரு வழி. எதன் மீதும் கூர்கொள்ளாமல் ஆழ்ந்திருத்தல் இன்னொன்று. உடல் வருடும் காற்று தொலைவில் அசைக்கும் இலையின் ஓசையைக் கேட்க முயற்சிப்பது இன்னொன்று. கடலிரைச்சல்களிலிருந்து மனிதக்குரல்களைப் பிரித்தெடுக்க முயல்வது இன்னொன்று. ஆனாலும் அத்தனையும் நீயாக முகம் அணிந்திருக்கிறது. அசையும் இலையின் ஒலி என்றோ அமர்ந்திருந்த சரக்கொன்றை நிழலில் விழுந்திருந்த இலையாக இருக்கலாம். அலையோசையில் மிதக்கும் குரல் உன் குரலாக இருக்கலாம். கூர்கொள்ளும் மனிதர்களில் சில பெண்களுக்கு உன் கூந்தல் ஒதுக்கும் லாகவம் கைகூடிவருகிறாது. ஆழ்ந்திருத்தல் நீ அமர்ந்திருக்கும் சித்திரம் ஒன்றில்தான் என் கவனம் குவிந்திருக்கிறது.

இருபது மணி நேர விழிப்பின் பின்னும் நினைவு விரட்டும் ஒரு தந்திரம் இருக்கிறது. உறக்கம் இறைஞ்சும் விழிகளை எரியும்படி மடிக்கணினி திரைப்படங்களால் நிறைத்து ஆழ உறங்குமுன் பதறிவிழித்துச் சுடு நீர் ஊற்றி அலுவலுக்கு விரட்டும்போது, அலுவலின் கணங்களிலிருந்து வெளியேறும் சிறு ஆசுவாச சமூகவலைத்தள நிமிடங்களை விலக்கி ஆழ மூழ்கவைப்பதில் ஒரு சுயநலம் இருக்கிறது. கனவுகளற்ற ஓட்டம் உன்னிலிருந்து என்னைக்கொஞ்சம் தள்ளிவைக்கிறது. கனவுகள் குறித்த கதைகள் நம்பிக்கை ஊட்டுகின்றன. நம் கனவில் வருகிறவர்கள் நம்மை நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள் எனும் கதையை நம்ப விரும்பவில்லை. என் முகமும் பெயரும் குரலும் வாசமும் உனக்கு மறந்திருக்கக்கூடும். தேவையற்ற நம்பிக்கைகள். தேவையற்ற கனவுகள். வெளியேறுதலின் முதற்படி கதவுகளை அடைப்பது. கதவருகே காத்திருப்பதிலிருந்து ஆயிரம் ஆயிரம் நாடகங்களின் வழி என்னை நானே கைபற்றி வெளி நடத்திச் செல்கிறேன். விலகுதலின் பாதைக்காக தேர்ச்சக்கரமென சிறுபுற்களை பிழிந்து உருளும் ஞாபகங்களுக்கு பலிவேண்டியிருக்கிறது. உடலைப் பலியாக்கும் வழக்கம் குறித்த கனவுகள் கடவுள்களாகக் காத்திருக்கின்றன. எரியும் விழிகளை உன் தேர்ச்சக்கரங்களுக்கு வைப்பேன். எரியும் உடலைச் சோர்ந்து விழும் அவயங்களைத் தேர்க்காலில் வைப்பேன். போத இரவுகளில் கனவுகளில் நடமாடும் முகங்களுக்கு என் சொற்களைப் பலிவைப்பேன். தேர் உருளட்டும் தன் பாதைகளைத் தானே உருவாக்கியபடி.

கெளரி, மனிதர்களின் ஞாபகம் அச்சமூட்டும் வானத்தின் நிரந்தரம். அது அங்கு இல்லை. ஆனாலும் அங்குதான் இருக்கிறது. அதில் உருவங்கள் இல்லை. ஆனாலும் உருவங்கள் உருவாகியிருக்கிறது. இதுவரை பலவித உருவங்களை தனக்குத் தோதான உருவங்களை அதே வானத்தில் இதுவரை பலகோடி பேர் பார்த்திருக்கிறார்கள். யாருக்கும் காட்டாத உருவங்கள். யாருக்கும் காட்டமுடியாத உருவங்கள். உருவங்களை நம்புகிறவர்கள் இருந்தார்கள். யாரையும் அழைத்து எந்த உருவத்தை வேண்டுமானாலும் வானத்தில் பார்த்ததாக சொல்லமுடிகிறது. அவர்கள் நம்புவார்கள். அதைக் காட்டமுடியாவிடினும், அவ்வுருவத்தை நிரூபிக்க முடியாவிடினும் இல்லாத வானத்தில் இல்லாத உருவங்களை நம்புகிறவர்கள் ஏற்கனவே இல்லாத உருவங்களைப் பார்த்தவர்களாக இருக்கிறார்கள். இணைகளின் நினைவு குறித்து இதே விதமாகத்தான் அறிந்திருக்கிறேன். உடையும் முன்னரே சொல்வார்த்தைகளை உடனிருப்பவர்கள் புரிந்துகொள்கிறார்கள். உணர்வுகளின் அழிவினை ஏற்கனவே அறிந்தவர்களும் அழிவதற்கு முந்தைய நிலையை ஒத்துக்கொள்கிறார்கள். நம் கண்ணீரில் பங்கெடுத்துக்கொள்கிறவர்கள் இன்னொரு காலத்தில் அதே உருவத்திற்காக அதே பாணியில் கண்ணீர்விட்டவர்களாக இருக்கிறார்கள். புதிய மனிதர்கள் புதிய முகங்கள் புதிய இளைஞர்கள் கிளம்பிவந்து மீண்டும் அந்தக்கண்ணீரை மீட்டெடுக்கிறார்கள். எழுதிவைத்தவன் ஏற்கனவே இந்த ஆழத்திலிருந்து மீண்டிருக்கக்கூடும் என்று நம்பி மேலேறும் ஏணிகளை வீசியெறிய வேண்டுகிறார்கள். பாதைகளை உருவாக்கித்தரவேண்டுமெனப் பாதைகள் உருவாகும் வழிகளைக் கற்றுத்தரவேண்டுமென வேண்டுதல்கள் வைக்கப்படுகின்றன. நான் அவர்களுக்குத் தேர்களை அறிமுகம் செய்கிறேன். அவற்றின் பலிகளை. அவற்றின் பெருஞ்சக்கரங்களை. பாதைகள் உருவாகிவிடும் என நம்பிக்கையூட்டுகிறேன். இறந்த காலங்களின் கதவுகள் பாறைகளாக மாறிவிட்டதென்பதை நினைவூட்டுகிறேன். ஒரே கதையை பல்வேறு மொழிகளில் எழுதும் இந்த நாடகம் என்பது புதிய மொழியுடையவர்களுக்கான தேர்களை அறிமுகம் செய்வதன் பொருட்டுதான் கெளரி.

பல்லாயிரம் மைல்களுக்கு அப்பால் கடந்துபோகும் ஒருநொடிப்பெண் எதையோ கிளறிவிட்டுப்போகிறாள். ஒவ்வொருமுறை வானம் பார்க்கும்போது இதன் மறுமுனையில் நீயும் பார்த்திருப்பதாக நினைத்துக்கொள்கிறேன். அல்லது வானம் பற்றிய நினைவின்றி தரைபார்த்துச் செல்லும் ஒரு பெண்ணாக. கடற்கரையோரங்களில் மறுமுனையில் அதே விடுமுறை ஞாயிறொன்றில் நீ நிற்கக்கூடும். அல்லது உனக்கு எதிர்த்திசையின் வேறு கடல்கள் போதுமானதாய் இருக்கலாம். தேய்பிறை நிலவில் இனி வளரட்டுமென நீ வாழ்த்திக் கையுயர்த்திய காலங்களைக் கண்டுகொள்கிறேன். நீ இன்று வாழ்த்த நேரமில்லாமல் இருக்கலாம். நிலாபார்க்கவும் மொட்டைமாடி அமர்ந்திருக்கவும் தேவையில்லாமல் இருக்கலாம். இடைவிடாத அலைபேசி ஒலிக்கும் இரவுகளைக் கடந்து வெகுதூரத்தில் இருந்து திருப்பித் திருப்பி அலைபேசியை எடுத்துப் பார்த்துக்கொள்கிறேன். ஒரு வேளை நான் விலகியிருக்கும் இணைப்புச்செயலிகளில் உன் குறுஞ்செய்திகள் எனக்காகக் காத்திருக்கலாம். அல்லது முடக்கப்பட்ட எனது பழைய எண்களுக்கு நீ குறுஞ்செய்திகள் அனுப்பியிருக்கக்கூடும். அல்லது அத்தனை எண்களையும் அழித்துவிட்டிருக்கக்கூடும். காலம் நீண்டு கிடக்கிறது. எதோ ஒரு கிளையில் பிரிந்து நீ புதிய எண்களை அடைந்திருக்கக்கூடும். உறைதலின் பொருட்டு நாடகங்களை நிகழ்த்தியிருக்கும் பிறழ்வின் கணங்கள் எல்லாருக்கும் அமையாது என்றே எண்ணவேண்டியிருக்கிறது.

இறந்தகாலம் ஒரு ஆபத்தான இடம் என்றாள் ஒரு நாயகி சமீபத்தில் பார்த்த திரைப்படமொன்றில். அறிபுனை திரைப்படம். குறிப்பாக நேரச்சுழல். நேரச்சுழல் திரைப்படங்களின் மீதான ஆர்வம் எங்கிருந்து வந்திருக்கும் என எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை. அவை நம்பிக்கையை ஊட்டுகின்றன. இறந்தகாலத்தவறுகளை திருத்தும் மனிதர்கள், எதிர்காலவழிகளை உருவாக்கும் மனிதர்கள். அறிவியல் சாத்தியங்களுக்கு நடுவே தனிப்பட்ட மனிதனின் குறைகளை மறக்கச்செய்யும் சிறு கால விஞ்ஞானங்கள். எல்லாவற்றின் முடிவும் ஒன்றேயாக இருக்கிறது. காலம் எத்தனை சுழல்மூலங்களைக் கொண்டாலும் அழியாமல் மாறாமல் இருக்கிறது. முடிவுகள் சோர்வுறச் செய்பவை. தொடக்கங்கள் நம்பிக்கையை ஊட்டுபவை. நமது திரைப்படங்கள் முதலில் தோல்விகளைத் தந்து இறுதியில் வெற்றியைத் தருகின்றன. இறுதியில் வெற்றியில்லை என்னும் நிஜத்தை முகத்திலறைய அறிபுனைகளைத் தேடி ஓடுகிறேன். அவற்றின் நாயகர்கள் திருத்திவெற்றிபெரும் சிறு சுழல் நிமிடங்கள் உடலை இலகுவாகி உறக்கங்களைப் பரிசளிக்கிறது. நிகர்வாழ்வின் கணங்களில் நம்பிக்கையும் உண்மையும் ஒருசேரத்தருவது இதன் வழியாக ஏற்றுக்கொள்கிறேன்.

மேடையின் கூற்றுக்கலைஞனின் விழிப்புணர்வை வந்தடைக்கிறேன் என்று தோன்றுகிறது கெளரி. தன் நாடகம் என்றும் தன் அரிதாரம் என்றுமான தன்னுணர்வு. தன் வேடத்தின் மீதான தனக்கான பற்று. அரிதாரம் என அறிந்திருக்கிறவர்களின் நடுவே மன்னனாகவே மாறவேண்டியிருக்கும் கூத்து. நடிப்பவனும் பார்ப்பவனும் அரசனைக் கோமாளியென்று அறிந்திருக்கிறார்கள். அந்தக் கோமாளித்தனத்தை அவர்களும் எதிர்பார்க்கிறார்கள். அந்தக்கோமாளித்தனத்தினை தானும் நடித்திருக்கிறான் மேடையிருப்பவன். இந்தச்சுழல் அணையாப்பெரு நெருப்பென நீண்டு செல்கிறது பாதைகள் எங்கும். தேர்செல்லும் பாதைகள். பலி கொள்ளும் பாதைகள். அழித்து முன்னேறி உருவாகி வரும் தேர்வீதிகள்.

எனக்கும் யாருக்காவது ஆறுதல் சொல்லவேண்டும் போலிருக்கிறது இன்று. எனக்குச் சொல்லப்பட்ட கதைகளை நானும் யாருக்காவது சொல்லவேண்டியிருக்கிறது. எனக்குச் அளிக்கப்பட்ட அன்பினை யாருக்காவது கையளிக்க வேண்டியிருக்கிறது. எனக்கு அளிக்கப்பட்ட கனவினை யாருக்காவது மடைமாற்றிவிட வேண்டியிருக்கிறது. இந்தப்பெருஞ்சங்கிலியின் எனது கண்ணியை எங்காவது இணைத்துக்கொள்ளவேண்டியிருக்கிறது. முந்தைய கண்ணிகளை அறுத்துவிடாமல். முந்தைய சத்தியங்களை சொற்களை முறித்துவிடாமல் இதைத் தொடரச் செய்யவேண்டியிருக்கிறது. மீண்டும் மரணத்தின் சொற்களை பாதையில் காணும்போது என் வேகங்கள் தொடரோட்டங்கள் தடைபடுகின்றன. நின்று பாதையைச் சீர்செய்து பின் செல்லவேண்டியிருக்கிறது. தேர்பாதையில் கீழ்கிடப்பவற்றை பலிகொள்ளும் சக்கரங்கள் கொஞ்சம் மேலெழுந்தவற்றைக் கண்டு தயங்கி நிற்கின்றன. ஆணிவேர் பாய்ந்த பெருமரங்களில் இணைவேர்கள் தேர்களை நிலையழியச் செய்து அசைக்கின்றன. பாதைகளைச் சீர்செய்வதன் பொருட்டு அன்பின் சிறு நீர்த்துளிகளை எங்காவது தெளித்து வேர்களை மண்ணுக்குத் திருப்பி அனுப்பவேண்டியிருக்கிறது. மேலெழுந்த பெருஞ்செடிகளை மண்சிதறாமல் காவியெடுத்து தேர்ப்பாதை விட்டு விலக்கிவைக்கவேண்டியிருக்கிறது. நாடகங்களின் பெருங்கதையாடலின் நடுவே தனியே நிகழ்கின்றன சிறு கதைகள். சிறு பாத்திரங்கள். சிறு வேண்டுதல்கள். சிறு தற்கொலைகள்.

நீங்கா அன்புடன்
நந்து

தேவாலய மணியோசை

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

அன்பின் ரேச்சல்,

இந்தக்கடிதம் உனக்கு எழுதுவதாக ஐந்து நிமிடங்களுக்கு முன் எந்த திட்டமும் இல்லை. ஆனாலும் உன்னை எங்காவது சந்திப்பதென்பது எப்பொழுதும் நிகழ்ந்து கொண்டேயிருக்கிறது. ஒரு சொல்லாக ஒரு அசைவாக ஒரு குரலாக எங்கோ தொலைவில் ஒலிக்கும் ஒரு இசைப்பாடலாக நீ எழுந்து வருகிறாய். உனக்கான கடிதங்களை காற்றில் அனுப்புகிறேன். காற்றில் எழுதப்படும் கடிதங்களுக்கு எளிய நன்மைகள் இருக்கின்றன. யாருக்கும் அனுப்பாமலேயே எல்லாரையும் போய் அடைந்துவிடுகிறது. சொற்கள் இசைப்பிரவாகமென யுகம் யுகமாய் மிதந்தலைந்து யாரோ ஒரு காதலன் யாரொ ஒரு காதலிக்கு அனுப்பக்கூடியாதாய் முடிவற்று பயணத்திலிருக்கிறது. நான் உன்னிடம் சொல்லமுடியாத சொற்கள், என்னைப்போல் ஒருவன் உன்னைப்போல் ஒருத்தியிடம் எதொ ஒரு மூலையில் சொல்லிக்கொண்டிருக்கக்கூடும் சாத்தியங்களை நான் ஏன் தவிர்க்கவேண்டும்?

வலிந்து திணித்துக்கொண்ட, வேலைகளுக்கு நடுவில் , நீண்ட வேகத்துடன் ஏற்றுக்கொண்ட பணிச்சுமைகளுக்கு நடுவில் நீ நினைவுக்கு வருவதென்பது ஒரு கனவிலிருந்து திடீரென்று விழிப்பதைப்போல.யாருமற்ற ஏகாந்தத்தில் ஒரு பழைய கனவை மீண்டும் நினைத்துக்கொள்வதைப்போல. எல்லாம் மங்கலாக நினைவிருக்கும் கனவு. மீண்டும் சென்று அமிழ்ந்துவிட ஏங்கும் அழகிய கனவு. அதன் ஆகச்சிறு துண்டங்கள் நினைவில் மிச்சமிருக்கின்றன. அங்கே நாம் திரும்பிப்போக முடியாதென்பது முகத்தில் அறையும் பனிக்காற்றாய் இருக்கிறது. பெரும் வீட்டின் தனிமையைத் தணிக்கும் சிறு தென்றல். தொலை நகரத்தின் தனியறையில் உன்னை நினைத்தபடி அல்லது எதையும் நினைக்காதபடி நிலைத்திருக்கிறேன். யாரும் வராத இடங்களில் என் முகமூடிகளைக் கழற்றிவிட்டு கவனிக்கும் கண்களற்ற இருளின் நிர்வாண ஏகாந்தம்.

உனக்கான சில அறைகளில் உன்னை மட்டுமே அடையாளமாக உருவாக்கி வைத்திருக்கிறேன். எனது இசைக்கருவிகளை அடுக்கி திரும்பும் இடமெல்லாம் தெரியும் படி உன் புகைப்படங்களை ஒட்டி வைத்திருக்கிறேன். ஆங்காங்கே சில மஞ்சள் மலர்களையும். உன் நினைவூட்டும் ஒவ்வொன்றையும் அடுக்கி அந்த அறையை நிறைத்திருக்கிறேன். அதற்கும் எனது மணமற்ற எரியும் அறைக்குமான இடைவெளி ஒரு கதவு. அந்தக்கதவினை வெறித்தபடியே இந்தக்கடிதத்தை உனக்காக எழுதுகிறேன். நிக்கோடின் மணக்கும் அறையிலிருந்து மஞ்சள் மலர்கள் பூத்திருக்கும் அறைக்கு ஒரு கதவு தூரம் இருக்கிறது.

இன்று மீண்டும் அந்த மழை. இரெவெல்லாம் நாம் பார்த்து அமர்ந்திருந்த மழை. இரு வேறு இடங்களிலிருந்து இருவேறு மரங்களின் சொட்டும் நீர்த்துளிகளை ஒருவருக்கொருவர் விவரித்துக்கொண்டு இணைந்திருந்த முடிவற்ற பெரும் இரவின் மழை. கனவில் சிறுதுளிகளாய் மழையை நிலத்திற்கு அனுப்பும் சரக்கொன்றை மர இலைகள் . இரவில் அசையும் தென்றலின் ஒவ்வொரு சிலிர்ப்பிலும் உடலசைந்து நீ என்றோ பற்றிக்கொண்ட கைகளை நானே அணைத்துக்கொண்டேன். ஒரு நாளும் உனை மறவாத இனிதான வரம் வேண்டும் பாடல் எங்கோ தொலைவில் ஒலிக்க மெல்ல தூறல் இறங்கி மஞ்சள் ஒளிவழி வழிந்து உடல் தொட்ட கணம் உனக்கு நினைவிருக்கிறதா. அதே கணம். அதே பாடல். அதே இரவு. ஆனால் எல்லாமும் கனவாக மட்டுமே எஞ்சியிருக்கிறது.

இப்பொழுதெல்லாம் அகம் உன் அருகிருக்கும் ஒவ்வொரு தருணத்தையும் தெளிவாக கனவென்று உணர்கிறது ரேச்சல். மழை விழுகிறது. அந்த இசை. அந்த மழை. அகம் தெளிவாக உணர்கிறது நான் கனவில் படுக்கையில் இருக்கிறேன். உன்னை விட்டு சில ஆயிரம் கிலோமீட்டர் தொலைவில். மொழி மறந்த தீவில். நண்பர்களோ உறவுகளோ அறிந்தவர்களோ உருவாகி விடாத உருவாக்கிக்கொள்ள விரும்பாத தீவிலிருக்கிறேன். வெளியே நிச்சயம் மழை பொழிகிறது. காயாத ஆடைகளை மாலை உலர்த்தியிருந்தேன். என் மின்சாரக்கருவிகள், மடிக்கணினி, அலைபேசி அத்தனையும் நிஜமழை நனைத்துவிடும் தொலைவில் இருக்கிறதென அகம் சொல்கிறது. எழவேண்டும். கனவிலிருந்து. எல்லாவற்றையும் ஒழுங்குபடுத்தும் பொருட்டு. ஆனாலும் எது ஒழுங்கென்ற கேள்வி எழுகிறது உடனேயே.

இந்தக்கனவிலிருந்து எழுந்தபிறகு மீண்டும் இங்கே திரும்புவதற்கான எந்த வழிகளும் இல்லை. உன் வரியிட்ட விரல் நகங்களின் அழுத்தம் படுக்கையில் தவறவிட்ட எதோ ஒரு எழுதுகோலின் முனையாக இருக்குமென்கிறது அகம். தூரத்தில் ஒலிக்கும் இசை அணைக்க மறந்துவிட்ட ஒரு நினைவுட்டியாக இருக்கக்கூடும். பின்னந்தலையில் விழும் மழைத்துளி நிஜம். பற்றியிருக்கும் உன் விரல்கள் கனவு. நான் கனவில்தான் இருக்க விரும்புகிறேன் ரேச்சல். உன் விரல் பற்றியிருக்கும் இரவு. பற்றுவதற்கு விரல்கள் இருக்கும் இரவு. மழை வெறித்தபின் அழைத்து சின்ன தயக்கத்திற்குப்பிறகு பாடல்கள் பாடும் பெண்ணில் அலைபேசி எண்களில் நான் தடைசெய்யப்பட்டிருக்காத கனவில் இருக்கவிரும்புகிறேன்.

எளிய மெளனத்தின் ரகசிய அசைவுகளின் வழி ஒரு சொல்லை உனக்கு அனுப்புகிறேன். நீ அறிந்திருந்தாய். இடக்கையில் உடல் இறுக்கி மெல்ல சாய்ந்து கொள்கிறாய். நான் அசையாமல் இருக்கிறேன். அத்தனை ஒலிகளுக்கு நடுவில் நீ கண் மூடி அசையாமல் ஆழத்திற்கு செல்கிறாய். என கனவில் உன் கனவினை அறிய முடிகிறதா என அறியேன். மழை பொழிந்துகொண்டிருக்கிறது. கனவின் ஈரம் உன் கண்களில் வழியத்தொடங்கியிருந்தது. நான் மெல்ல துடைக்க எத்தனிக்கிறேன்.

அங்கே நான் அசைந்து எழுந்தேன். உறக்கத்திலிருந்து. ஒரு மிருகம் துரத்தி ஓடத்தொடங்குகிறவன் போலே அந்த கனவிலிருந்து பதறி எழுந்தேன். கனவுகளிலும் உனக்கான கண்ணீரை மட்டும்தான் என்னால் தரமுடிகிறதா? என்மீது எனக்கே வெறுப்பாக இருந்த இரவிலிருந்து வெளிவந்து மழை நனைத்திருந்த ஆடைகளை மடித்து வைத்தேன். மழைவாசம் எழாத சிமெண்ட் தெருக்களில் அணிந்து திரியும் என் ஆடைகள். சில ஆடைகளில் உன் வாசம். உனது உப்பு கலந்த பால் வாசம்.

நம் நகரத்திலிருந்து இந்த நகரத்திற்கு நான் நகர்ந்த கடைசி நாளின் நினைவுகள் உன்னிடம் மிச்சமிருக்கிறதா ரேச்சல்? அந்த விமான நிலையத்தின் ஆள் நடமாட்டமில்லாத படிக்கட்டுகளில் கைபிடித்து அமர்ந்திருந்த மாலை. சொல்லற்ற மெளனத்தில் இருவரும் உள்ளாக உறைந்து முதற்சொல்லுக்கு காத்திருந்த முன்னிரவு. இங்கே இந்த நிமிடத்தில் நமது பாதைகள் பிரிகின்றன இங்கிருந்து இனி சந்திக்கும் நாட்களில் நாமென்ற எதுவுமில்லை என்பதை ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்து கண்மூடி அமந்திருந்த அந்த மஞ்சள் ஒளி வீசிய மாலை. அங்கே நம் நினைவுகள் இன்னும் இருக்கக்கூடும்

இன்று தோன்றுகிறது மனிதர்கள் வாசனையின் பழக்கம் மறக்காத மிருகங்கள் என்று. உன் கைகளின் மிருது இன்று நினைவில் இல்லை. உன் குரலை நானும் என் குரலை நீயும் பிரதி செய்ய முடிந்த காலத்திலிருந்து வெகுதூரம் வந்திருக்கிறோம். இன்று உன் குரல் நினைவின் அடுக்குகளில் இல்லை. தனித்த இரவின் போதைக்காலங்களில் வெவ்வேறு குரல்களில் உன்னைப் பொருத்த முயற்சி செய்திருக்கிறேன். எதுவும் நீயில்லை எனத்தெரிகிறது. ஆனால் எது நீயெனத் தெரியாமல்தான் இருக்கிறேன். நீயும் என் குரலினை மறந்திருக்கக்கூடும். இனி அழைக்காதே என்று வேண்டிக்கொண்ட உனது கடைசி குரல் நீண்ட நாட்களுக்கு நினைவில் இருந்தது. பிறகு அதை மறப்பதற்காகவே விலகி விலகி இன்று மீட்சியின் பாதைகளிலிருந்து ஒளிந்து மறைந்தே விட்டது உன் குரல்.

சீசா ஆட்டத்தை ஒத்த எனது சோர்ந்த நடையை நீ பிரதி செய்த அந்த பொழுதுபோக்குப்பூங்கா நினைவிலிருக்கிறதா? இன்று மீண்டும் அது நினைவுக்கு வந்தது. அந்த நிமிடத்தில் ஒரு அசையும் பருத்த பூனையினை ஒத்த உன் நடையினை நான் பிரதி செய்ய விரும்பினேன். விளையாட்டென எண்ணிச் சிரித்த நண்பர்களுக்கு முன்னதாக நீ அதைச் செய்து காட்டியபோது என்னை எத்தனை தூரம் நீ அறிந்திருக்கிறாய் என்பதைத்தான் முதலில் அறிந்தேன். அதையே நானும் செய்து காட்டி உன்னை எனக்கு எவ்வளவு தெரியும் என்பதையும் காட்டவிரும்பினேன். ஆனால் ஆணுக்கு அந்த சுதந்திரம் இருப்பதாக அன்றும் இன்றும் நான் நினைக்கவில்லை.

ஆண்கள் பெண்களை பிரதி செய்ய்ய விரும்பும்போதே அது கீழ்மையின் முதற் படிக்கட்டிற்குச் சென்றுவிடுகிறது. முற்றிலும் அவமானகரமாக எண்ணுவதற்கான அத்தனை சாத்தியங்களையும் அது கொண்டிருக்கிறது. அதே அசைவுகளை அத்தனை அழகாகச் செய்யும் பெண்களை பிரதியெடுக்க முயற்சிக்கும்போது அது ஆபாசமாக இருக்கிறது. அகங்காரங்களைச் சீண்டுவதாக. ஆகவே உன்னைப்பிரதிசெய்வதிலிருந்து விலகி நின்றேன். என்னை மறுவுருவாக்கி நீ நடிக்கும் நாடகத்தை யாரோ போல் பார்த்து நின்றேன். பதில் சொல்லாத தூரத்தில் நான் நிற்பது குறித்த வெறுப்பு உன்னிடம் உருவாகியிருக்குமென இன்று என்னால் நினைத்துப்பார்க்கமுடிகிறது ரேச்சல். ஆனாலும் காலம் கடந்துவிட்டது.

நீ என் தோள் பற்றி நடந்து வந்த சில நிமிடங்களை மீண்டும் மீண்டும் உருவாக்கிப்பார்க்கிறேன். எதொ ஒரு கணத்தில் விளையாட்டாக யானையில் தும்பிக்கை போல உன் தலையில் கைவைத்தபோது நீ பதறி என்னை விலக்கிய நிமிடத்தையும். ஏன் என மீட்டிப்பார்க்கிறேன். நீ என்னைப் பற்றிக்கொள்வதில் எனக்கு தயக்கம் இல்லை. நான் உன்னைப்பற்றிக்கொள்வதில் உனக்கு அசூயை இருந்தது. தொடுகை ஒரு நாடகம். நம் நம்பிக்கைகளைத் தெரிவிக்கும் நாடகம். தொடுகை ஒரு நம்பிக்கையை அளிக்கிறது. நீ அதை அளித்தாய். நான் அதை அளிக்கவிடாமல் தடுத்தாய். எல்லாம் ஏற்கனவே நீ அறிந்திருந்தாய் என்று இன்று தோன்றுகிறது.

சொற்களின் வழி நம்பிக்கையை உருவாக்க விரும்பியவன் நான். சொற்களன்றி மெளனத்தின் மூலம் உருவாக்குவதின் ஆழத்தை நீ அறிந்திருந்தாய். மெளனத்தால் உருவானவற்றைக் கடந்து சொல்லாமல் அங்கேயே தேங்கி நிற்கிறேன். சொற்களின் மூலம் உருவாக்கியவற்றை எளிதாக கடந்து வெகுதூரம் சென்றுவிட்டாய். நீ நெருங்கியது விலகுவதற்கான பாதைகளை உருவாக்கியபடிதானா? உன் எல்லா அசைவுகளுக்குப் பின்னாலும் எந்தக்கணத்திலும் என்னைவிட்டு தடயமின்று விலக வாய்ப்பிருக்கவேண்டும் என்பதுதான் உன் நோக்கமாக இருந்ததா?

உன் விலகுதலுக்கு நீ சொன்ன காரணங்கள் அழகாக இருந்தன. சொல்லாத காரணங்களை ஊகித்தறிய முடிந்தாலும் உன்னிடம் சண்டையிட நான் விரும்பவில்லை. என் விலகுதலுக்கு நான் சொன்ன காரணங்கள் அபத்தமானவை என்று எனக்கும் தெரியும். சொல்லாத காரணங்களை நான் அறிந்தது போலவே நீயும் அறிந்திருப்பாய் என உறுதியாக எனக்குத்தெரியும். நாடகங்களால் வாழ்ந்து நாடகங்களாகவே விலகிவிட்டோம். எல்லாம் இதற்குத்தானா? அனைத்து நாடகங்களிலும் நாம் இருந்தோம். எளிய பாவனைகளில் ஒருவருக்கொருவர் பெருங்கூட்டத்தின் நடுவில் நமக்குள் பரிமாறிக்கொண்ட கண்ணசைவில் நாம் இருந்தோம்.

உனக்கு நினைவிருக்கிறதா. அத்தனை பெரிய உணவுக்கூடத்தில் அத்தனை நண்பர்களையும் காணாதவன் போல அலைந்து திரிந்து உன்னைக் கண்டறிந்து உன் அருகே வந்தமர்வேன். உன்னை முதல் முறை பார்ப்பவன் போல தற்செயலாக உன் இடத்திற்கு வந்துவிட்டவன் போன்ற ஒரு பாவனை. எனக்குத் தெரியும். அந்த நேரத்தில்தான் நீ உணவிற்கு வருவாய் என எனத்தெரியும். உன் வழக்கமான இடம் தெரியும். அங்கே உன் அருகிருக்கும் நாற்காலியில் உன் கைப்பை வைக்கப்பட்டிருக்கும் எனத் தெரியும். நான் வரும் வரை கைப்பையை மறந்துவிட்டவள் போல, யாரோ ஒருவர் வைத்துவிட்டது போனதுபோல நீ நடித்து அமர்ந்திருப்பாய் என எனக்குத் தெரியும். உனக்கும் அந்த கைப்பையின் நாற்காலிக்கும் இடையே பெரும் இடைவெளியிருக்கும் எனத் தெரியும்.

பிறர் ஒருவர் வந்து ஒதுக்கும்போதுதான் அந்த கைப்பை உன்னுடையது எனக்காட்டிக்கொள்வாய் எனத்தெரியும். தானே நகர்த்தாமல் யாருடையது என்று கேட்பவர்களுக்கு யாரோ வைத்துப்போன கைப்பை எந்த நேரத்திலும் அவர்கள் வருவார்கள் என்று நாடகம் ஒன்றை நீ நிகழ்த்தியிருப்பாய். நான் வரும்போது அதற்காக காத்திருந்த கணங்களைக் காட்டிக்கொள்ளாமல் அந்தக்கைப்பையை நீக்கி எனக்கு இடமளிப்பாய். எந்த நாடகமும் அறியாத சிறுபிள்ளை போல உன்னருகே அமர்ந்துகொள்வேன். மெல்ல வேலையைப்பற்றி உன் வீட்டைப்பற்றி ஐந்து நிமிடங்களுக்கு முன்னதாக குறுஞ்செய்தியில் விட்ட இடத்திலிருந்து நம் உரையாடல்கள் தொடரும். ஒவ்வொரு முறை அலுவலகத்தின் உணவு இருக்கைகளில் அமர நேரும்போதும் அந்த நாட்களைத்தான் நினைத்துக்கொள்கிறேன் ரேச்சல்.

ஒரு முறை இந்த மாநகரத்தில் உன்னைவிட்டு வெகுதூரம் வந்துவிட்ட மாநகரத்தில் அலுவலக உணவுக்கூட இருக்கையில் யாரோ மறந்து விட்டுப்போன ஒரு மஞ்சள் மலர் இருந்தது ரேச்சல். அன்று உணவு இறங்கவில்லை. அதை அசைக்கவும் மனமின்றி அங்கேயே அமர்ந்திருந்தேன். யாருக்கோ காத்திருப்பவன் போல. யாரோ வந்த உடன் உணவுப்பையைத் திறக்க இருப்பவன் போல அங்கேயே அமர்ந்திருந்தேன். யாரும் அருகில் வரவில்லை. அடுத்த இருக்கையை யாரும் நிறைக்க நினைக்கவில்லை. அவர்களும் எண்ணிக்கொண்டிருக்கக்கூடும் யாரோ அந்த இருக்கைக்கு வரப்போகிறார்கள் என்று. ஆனால் எனக்குத் தெரியும் எத்தனை தூரம் எத்தனை வருடங்கள் காத்திருந்தாலும் அந்த இருக்கைக்கு வரக்கூடாதென்ற உறுதி உனக்கு இருக்கிறதென எனக்குத் தெரியும். ஆனாலும் இறுதியாக ஒரு நாள் மஞ்சள் மலர் உதிரும் இருக்கைக்கு அருகில் அமர்ந்திருக்கும் வாய்ப்பை நான் ஏன் தவறவிடவேண்டும்?

இந்த நகரத்தில் தேவாலயங்கள் மிகக்குறைவு ரேச்சல். புத்தவிகாரைகளின் மணியோசை கேட்டுக்கொண்டேயிருக்கிறது. மணியோசை எழும்போதெல்லாம் விரல்களால் சிலுவை அணிந்துகொள்ளும் உனது பழக்கத்தை அனிச்சையாக கட்டுப்படுத்திக்கொள்கிறேன்.பிதாவே எனை ஏன் கைவீட்டிர் என்றொரு வாசகம் ஒவ்வொரு முறையும் நினைவுக்கு வருகிறது.அதைத்தவிர நீ சொன்ன கதைகளிலிருந்து எதையுமே நான் எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. நீ இருக்கும்போதும். அதன் காரணங்கள் இன்று துலங்கிவருகிறது. எப்பொழுதாவது எங்காவது தொலைதூரப்பயணங்களின் நடுவில் நிலவரைபடங்களில் சிலுவையைச் சந்திக்கும்போது உடைந்து போகிறேன். என் பாதைகளை மாற்றிக்கொண்டு வேறு திசை சென்று சுற்றி என் இடங்களைச் சென்றடைகிறேன். அல்லது எனது பயணங்களை ரத்து செய்து கிளம்பிய இடத்திற்கு திரும்பிவருகிறேன். உன் காலத்திற்கு முன் நான் கிளம்பிய இடத்திற்கு திரும்பி வர விரும்பிக்கொள்கிறேன். ஆனாலும் வீடடையும்போது உன்னையே திரும்பிவந்து அடைந்தாக உணர்கிறேன். மஞ்சள் மலர் காற்றில் அசையும் அறையினை சுத்தம் செய்கிறேன். இசைக்கருவிகளை அருகிலுள்ள வீட்டிலுள்ளவர்கள் வந்து வேண்டிக்கொள்ளும்வரை உரக்க இசைக்கிறேன். உள்ளே அலறும் கூக்குரலை உச்சஒலியின் இசைக்கருவிகள் சமன் செய்யமுடியுமென்பதை நீ அறிவாயா ரேச்சல்?

நீ விலகியதில் பெரிதாய் எனக்கு வருத்தமில்லை ரேச்சல். உண்மையில் நீ விலகிவிட்டதாகவே இன்னும் நான் உணரத்தொடங்கவில்லை. இந்த தெருவில் மழைபெய்து ஓய்ந்தபிறகு நிகோடின் மணக்க நான் நடந்துகொண்டிருக்கிறேன். அந்த வாசம் கண்டறிந்து எந்த நிமிடமும் நீ அருகிருந்து விரல் நீ தட்டிவிடுவாய் எனத் தோன்றுகிறது. காதணிபாடிகளில் பாடல் ஒலிக்க நடக்கும்போது இப்போதும் ஒரு பக்கத்தை அணிந்துகொள்வதில்லை. உன் ஒருபக்கத்தில் அவை இணைந்திருக்கும் என்ற நினைவு மிச்சமிருக்கிறது. பிடிக்காத பாடல் வரும்போது அதைக்கேட்காதவன் போல காத்திருக்கிறேன். நீ அறிந்து அதை எனை கேட்காமலேயே பாடலை மாற்றிய நாட்கள் நினைவில் இருக்கின்றன. தேங்கியிருக்கும் மழைச்சகதிகளைத் தாண்டும்போது உன் தோள் பதிந்து குதிப்பவன் போல ஒரு கையை நீட்டிக்கொள்கிறேன். பிறகு யாரோ தொடர்ந்து வருகிறது போல உனக்குக் கை நீட்டி பிறகுதான் மடித்துக்கொள்கிறேன். பார்க்கிறவர்களுக்கு பைத்தியக்காரத்தனமாகத் தோன்றும் எனது ஒவ்வொரு அசைவிற்குப்பின்னாலும் உனது எதோ ஒரு நினைவு இருக்கிறது.

இன்றைக்கெல்லாம் நண்பர்களுக்கு நடுவில் நான் அறிவுரை கூறும் அளவு உறவுகளில் வல்லவன். தனித்து அமர்ந்திருக்கும் யாரோ ஒருவனுக்கு ஆறுதல் சொல்லும் அலைபேசி எண்ணாக என் எண் நினைவுக்கு வருகிறது தற்கொலைக்கடிதங்கள் எழுத விரும்பும்போதெல்லாம் எனது பழைய கவிதையொன்றை மீண்டும் படிக்கும் நண்பரொருவனை எனக்குத் தெரியும். பேச யாருமில்லாதவர்களுக்கு என்னுடன் பேச விருப்பம் இருக்கிறது. அவர்களின் வலிகளைப் பகிர்ந்துகொள்வதில் அவர்களுக்கு ஆசுவாசம் கிடைக்கிறது. இவற்றையெல்லாம் நான் கடந்துவிட்டேன் என்றொரு முகமூடியை நான் அணிந்திருக்கிறேன். அதைக் கழற்றும் உத்தேசமில்லை. உண்மையில் நீ இருந்திருந்தால் இந்த முகமூடியைத் தாண்டி என்னை அறிந்திருக்கக்கூடும் ரேச்சல். உன்னைத் தவிர வேறு யாரையும் முகமூடியின்றி சந்திக்கவும் நான் விரும்பவில்லை. உனக்கான இந்தக்கடிதம், இதற்கு முன்னதாக எழுதப்பட்ட நூற்றுச் சொச்சம் கடிதங்கள், இனி எழுதப்போகும் பல்லாயிரம் கடிதங்கள் உன்னை வந்தடையுமா என்ற எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை. நீ எனக்கு சொற்களை பொதுவில் வைக்கும் தைரியத்தை உருவாக்கியவள். உனக்கான சொற்களையும் நீ என்ற சொல்லிலேயே வைப்பதன்றி வேறெந்த நோக்கமும் இல்லை ரேச்சல்.

நீ என் வாழ்வின் தேவாலய மணியோசை. நீ என் பாதையின் மாறிச்செல்லவிரும்பும் ஒரு சிலுவை. நீ என் பயணங்களை ரத்துசெய்யத் தூண்டும் ஒரு அச்சம். நீ என் கனவில் ஒலிக்கும் நினைவூட்டிப் பாடலின் இசை. நீ என் அசைவுகளை பிரதிசெய்யும் ஒரு நிழல். நீ எனை அச்சம் கொள்ளத்தூண்டும் ஒரு நாடகம். நீ என் வாழ்வினைப் புரட்டி அடித்த ஒரு பெருமழை. நீ சமனற்று என் சூழலை அதிரச்செய்யும் ஒரு பேரிசை முழக்கம். நீ என் தற்கொலை விளையாட்டின் இறுதி நிலை.

நீங்கா அன்புடன்
ஷிவா

 

[[வாசகசாலை இதழில் வெளியானது]]

அழிமுகம்

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

’ஹிரோஷிமானி இக்கோ தெசுகா?’ கொஞ்சல் ஜப்பானிய மொழில் அந்தப்பெண் புன்னகைத்துக்கேட்டபோது,புரியவில்லை.

’மன்னிக்கவும், ஜப்பானிய மொழி தெரியாது’ என்றேன். ’ஹிரோஷிமா போறீங்களா?’ நல்லதொரு நுனி நாக்கு ஆங்கிலம். சிகரெட் சாம்பலை அதற்காக வைக்கப்பட்டிருந்த நீண்ட தொட்டியில் முடிந்தவரை நளினமாக தட்டிவிட்டு ‘ஆம்’ என்றேன். ‘தனியாகவா’ ஜப்பானியப்பெண்கள் எல்லாவற்றிலும் ஆச்சர்யம் கொண்ட கீச்சுக்குரலை நுழைத்துவிடுகிறார்கள் என்று தோன்றியது. மீண்டும் ‘ஆம்’ .

‘ஏன் ஹிரோஷிமா?’

இந்த இரண்டு ஆண்டுகளில் சுற்றும்பாதைகளெல்லாம் இந்தக்கேள்வியைச் சந்தித்திருக்கிறேன். பெரும்பாலும் ஒரு விருந்தினன். வேடிக்கை பார்க்க வந்தவன்.ஊர் சுற்ற வந்தவன். நம்மூரில் எது இவனை ஈர்த்துக்கொண்டுவந்திருக்கும் என்றொரு ஆர்வம் அவர்களின் கேள்விகளில் இருக்கும். ஒவ்வொரு கேள்விக்கும் ஒவ்வொரு பதிலுக்கும் ஒரு ஆச்சர்யமுகபாவனை. பெரும்பாலனவர்கள் நான் இங்கே வேலை செய்கிறேன் என்பதை அறிந்தபின் அடங்கிவிடுவார்கள். வேலைசெய்கிறவன் இடைவெளிகளில் எங்குவேண்டுமானலும் போகலாம். நாடுவிட்டு நாடுகடந்து சுற்றுகிறவன் மீதுதான் கரிசனம், இதுவரை என்னாட்டில் நான் காணாத எதைத்தேடி வந்திருக்கிறான் என்னும் ஆச்சர்யம்.

” ஜப்பான் பயணம் என்று முடிவான கணத்தில் தோன்றிய உணர்வு. அங்கே ஒரு நாள் அமர்ந்திருக்கவேண்டுமென்று’

“எங்கே?”

“அணுகுண்டு விழுந்த இடத்தில். உடலெல்லாம் எரிய பல ஆயிரம் பேர் ஒரே நேரத்தில் உடல் எரிய இறந்து போன இடத்தில்” என்றேன். கொஞ்சம் அதிகமாகச் சென்றுவிட்டோம் என்று தோன்றியது. அவளிடம் அப்போதும் அதே புன்னகை.

“ஏன்?”

“மரணம் என்னை வசீகரிக்கிறது”

“கொலைகள். இல்லையா?

நேரடியான கேள்வி. உண்மையானதும் கூட. அதை மறைக்க முயற்சிசெய்தேன். நடுங்கி விழவிருந்த சிகரெட்டை லாவகமாக மறைப்பவன் போல தொட்டியில் அமிழ்த்தி அடுத்த சிகரெட்டை எடுத்து பற்றவைத்துக்கொண்டேன்.

” இருக்கலாம். உள்ளூர் சுடுகாட்டில், காசியில், எரியும் பிணங்களைப் பார்த்துக்கொண்டு அமர்ந்திந்திருக்கிறேன். மரணம் வசீகீரமானதுதானே?” மெல்ல பந்தை அவள் பக்கம் உருட்டிவிட்டேன். புன்னகை மாறாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தவள், இழுத்து மூச்சு விட்டாள்.

“இல்லை. மரணம், வெறும் சோம்பலான நாய். (Death is just a lame dog), கொலை, ஒரு வேட்டை நாய். சோம்பலில் எந்த வேடிக்கையும் இல்லை. வேட்டையில்தான் வேடிக்கை இருக்கிறது. வேட்டை நாய் சோம்பலாக இருக்கும்போது பார்த்திருக்கிறாய். அது அழகுதான். ஆனால் உண்மையில்லை”

பேச்சை மாற்றலாம் என்று தோன்றியது. நடுமுதுகில் பூச்சி ஊரும் எண்ணம். தலையசைத்து அதைக் கலைத்தேன். ” நீங்கள் தனியாகச் செல்கிறீர்களா?” என்றேன். “ஆம். ஆனால் அங்கே எனது நண்பர் இணைந்து கொள்வார். எனது பிறப்பிடம் அதன் அருகேதான். அங்கிருந்து வருவார்” என்றாள். ” உங்களுக்கு பிரச்சினை இல்லை எனில், எங்களுடன் இணைந்து கொள்ளலாம்” எளிமையான வார்த்தைதான். ஆனாலும் எதோ ஒன்று இயல்பான வெளியூர் பயம் உள்ளே உருட்டியது. ” இல்லை. அங்கே தனியே அமரவேண்டுமென விரும்புகிறேன். அந்த இடத்தில்.” சொல்லிவிட்டு அவள் முகத்தில் ஏமாற்றம் தெரிகிறதா என்று பார்த்தேன். எந்தச் சலனமும் இல்லை. “சரி. பரவாயில்லை. இந்த ட்ரெயினிலும் அடுத்த நான்குமணி நேரம் தனியாகச் செல்வதாக எந்த வேண்டுதலும் இல்லாவிட்டால் என்னுடன் இணைந்து கொள்ளலாம். பயப்படாதீர்கள், தின்றுவிடமாட்டேன். ஜப்பானியர்களில் உங்கள் ஊரின் பிஸ்கட் கொள்ளையர்கள் இருக்க சாத்தியம் குறைவுதான்” என்றாள். இந்தியாவைப்பற்றி எங்கோ படித்திருக்கிறாள். குறிப்பாக ரயில்பயணத்தின் பிஸ்கட் கொள்ளையர்களைப் பற்றி. இவளிடம் எ ந் நாட்டுப்பெருமையை எதைச் சொல்லி உருவாக்குவேன் என்ற எண்ணம் ஓடியது. இரண்டாவது சிகரெட்டை அணைத்தேன். புகையறை விட்டு கதவைத் தள்ளி அவளுக்கு வழிவிட்டேன். புன்னகைத்தபடியே வெளியேறினாள். தொடர்ந்து பின்னாலே வந்தேன். சிறுபிள்ளை போன்ற உடல். அதிகமும் பதினஞ்சு வயதைத் தாண்டாதென மதிக்கலாம். ஆனால் இந்த ஊரில் குமரிகள் முதல் கிழவிகள் வரை இதே உருவம் என்பதால் சற்று இடறியது. . என் இருக்கையைத் தாண்டி நடந்தாள்.

“என் இருக்கை இங்கே இருக்கிறது.” குரல் பலவீனமாக ஒலித்தது. “பையை எடுத்துக்கொண்டு இங்கே வாருங்கள். ஜன்னலை ஒட்டி இடம் தருகிறேன் என்றாள். நாங்கள் இருந்த பெட்டி, முன்பதிவு செய்யத்தேவையில்லாதது. யாரும் எங்கும் அமர்ந்துகொள்ளும்படியிலானது. பையை எடுத்துக்கொண்டு நாய்க்குட்டி போல அவள் இருக்கையின் அருகில் சென்று அமந்தேன். திடீரென நியாபகம் வந்தது. ” உங்கள் பெயர் சொல்லவில்லையே என்றேன்”

“ஷினு. ஷினுகாமி. உங்களுக்கு?” என்று கை நீட்டினாள். “நந்து” என்றேன். கைகொடுக்குமுன்னதாக சட்டையில் துடைக்கும் உணர்வெழுந்ததை கஷ்டப்பட்டு அடக்கிக்கொண்டேன். அதற்கும் இந்தியாவை அவள் இழுக்கக்கூடும் என்று தோன்றியது.

” கிட்டத்தட்ட உங்கள் பெயரைப்போலவே எங்கள் ஊரில் ஒரு கடவுள் பெயர் உண்டு. சிவகாமி”

” ஓ”

“தெரிந்திருக்கும் என நினைத்தேன். எங்கள் ஊர் ரயில் திருட்டையெல்லாம் தெரிந்து வைத்திருக்கிறீர்கள்”

பெரிதாகச் சிரித்தாள். ” மனதைப்புண்படுத்தி விட்டேனா. மன்னிக்கவும். நிஜமாகவே சிவகாமி தெரியாது. ஆனால் இந்தியாவில் ஒரு பயணியாக சுற்றித்திரியவேண்டும் என நினைத்திருக்கிறேன். அதைப்பற்றி படிக்கும்போதுதான் ரயில் தீருட்டு பற்றியும் படித்தேன். புண்படுத்தியிருந்தால் மன்னிக்கவும்”

“புண்பட்டாலும் அது உண்மைதானே.” சங்கடத்தை மறைத்து புன்னகைத்தேன்.

“மரணம் போல”

“என்ன?”

“மரணத்தைப்போல. எல்லாரையும் புண்படுத்தும். எல்லாருக்கும் வரும். சாஸ்வதாமன உண்மை. சரிதானே”

“சரிதான்.”

சாய்ந்து அமர்ந்து கொண்டேன். ஊர்கள் ஜன்னலில் பின்னோக்கி ஓடிக்கொண்டிருந்தன. அதிவேகதொடர்வண்டிகள் மீது ஆரம்ப நாட்களில் இருந்த ஆச்சர்யம் குறைந்து மற்றுமொரு பயணம் என்ற அளவில் மாறியிருந்தது. ஆனாலும் மரங்களுக்குப் பதிலாக ஊர்களே வருவதும் மறைவதுமாக இருப்பது இன்னும் ஆச்சர்யமூட்டுவதாகவே இருந்தது. “உறங்கப்போகிறீர்களா” அருகிலிருந்தவள் கேட்டாள். திரும்பி அமர்ந்தேன். “அப்படியெல்லாம் இல்லை. சும்மா வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். நீங்கள் ஏன் ஹிரோஷிமா போகிறீர்கள்?” நானும் பேசத்தயார் என்பதைப்போல மெல்ல சொற்களை நீட்டினேன்.

“புத்தாண்டு கொண்டாட்டம். ஒவ்வொரு புத்தாண்டும் ஊருக்குப்போய் ஊர் நண்பர்களுடன் கொண்டாடுவது வழக்கம். இப்போது அங்கே யாருமில்லை. எல்லாரும் டோக்கியோ வந்துவிட்டார்கள். அல்லது வெகு தொலைவில் எதாவது வேலையை ஏற்றுக்கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒருவன் மட்டும் அங்கே இருக்கிறான். அவனை வரச்சொல்லியிருக்கிறேன். புத்தாண்டு நள்ளிரவுக்காக. இரவெல்லாம் ஆட்டம் போட்டுவிட்டு, புத்தாண்டு பகல் முழுவதும் உறங்குவோம். மீண்டும், எழுந்து டோக்கியோவிற்கு திரும்பி வரவேண்டும். ”

சென்னையிலிருந்து திருச்சிக்கு வாராவாரம் துவைக்கவேண்டிய துணிகளுடன் போய்வந்துகொண்டிருந்த பழைய அறை நண்பன் நியாபகம் வந்தது. அவளுக்கு பெட்டியில் அவளது ஆடைகள் ஒருவார அழுக்குடன் சுருட்டி வைக்கப்பட்டிருப்பதாக தோன்றியது. சிரிப்பு வந்தது.

“ஏன் சீரிக்கிறீர்கள். ”

“இல்லை எங்கள் நாட்டிலும் இப்படித்தான். வாராவாரம் பொட்டிகட்டி ஊருக்குப்போகும் பழக்கம் உண்டு. ஊரில் குளத்தில் துவைப்பதற்காக ஆடைகள் சுருட்டி கொண்டுபோவோம். அது நியாபகம் வந்ததது”

”நிச்சயமாக என் பெட்டியில் அழுக்குத்துணியில்லை. ஒரு நாய்க்குட்டி மட்டும் வைத்திருக்கிறேன். நேற்று இறந்தது”

தூக்கிவாரிப்போட்டது. இறந்த நாய்க்குட்டியை பெட்டியில் வைத்துக்கொண்டு சிரித்தபடி வரும் ஒரு பெண்.

அவள் வெடித்துச் சிரித்தாள். ”பதறாதீர்கள். அப்படியெல்லாம் ஒன்றும் இல்லை. பெண்களின் வழக்கமான ஆடைகள்தான்”. அவள் கண்ணடித்தாள். சிறிய கோடுபோன்ற கண்கள். தூண்சிற்பங்களில் இருக்கும் மூடிய கண்களைப்போல. டைல்ஸில் குறுக்கே ஓடும் கறுப்பு நாய்க்குட்டி போன்ற கருவிழிகள். மஞ்சள்துணி போட்டு மூடிய, துணியை விடுவிப்பதற்காக பதறி ஓடும் கறுப்பு நாய்க்குட்டிகள்.

”ஆனால் உண்மையில் எனது குடியிருப்பில் மாடியில் ஒரு நாய்க்குட்டி இறந்துவிட்டது. அந்தப்பெண் இரவெல்லாம் அழுதுகொண்டேயிருந்தார். விளக்கு எரிந்துகொண்டேயிருந்தது இரவெல்லாம். அவள் கணவர் சமாதனம் செய்ய முயற்சி செய்துகொண்டேயிருந்தார். என்னவோ திடீரென நினைவு வந்தது. அதைச் சொன்னேன். சிறிது நிமிடத்தில் முகமெல்லாம் வெளிறிவிட்டது பார்”

உண்மையிலேயே உள்ளூர நடுங்கிக்கொண்டிருந்தேன். இன்னும் அதிவேக ரயிலிலில் ஆள்குறைவாக இருக்கும் பெட்டியில் கைப்பையில் இறந்த நாயை வைத்திருக்கும் பெண் என்பதாகவே அவள் சித்திரம் உள்ளே மின்னிக்கொண்டிருந்தது. அவளது ஒவ்வொரு தலையசைவுக்கும் ஒளி விடுபட்டு பார்த்தேன். பிறகு மீண்டும் மின்னலெனவெட்டும் அந்த சித்திரம். இடையே அந்த டைல்ஸில் ஓடும் நாய்க்குட்டிகள். ஈரம்பொதிந்த திசுத்தாள்களைப் பையிலிருந்து எடுத்து முகத்தை அழுந்தத் துடைத்தேன். டைல்ஸில் ஓடும் நாய்க்குட்டிகளை. பெட்டியில் இருக்கும் நாய்க்குட்டிகளை. இதுவரை பார்த்த அத்தனை நாய்க்குட்டிகளையும். அழுந்தத்துடைத்து எடுத்தேன். அவள் எந்தச் சலனமும் இன்றி எதிர்ப்புற ஜன்னல்களுக்கு வெளியே ஓடும் மரங்களைப் பார்த்துக்கொண்டேவந்தாள். இடைவளி புகைவண்டி நிலையம் எதோ ஒன்று வேகமாக கடந்துசென்றது. நடைமேடையிலிருந்து ஒரு நாய்க்குட்டி ஓடிவந்து ஓடும் ரயிலின் கண்ணாடியில் பளீரென அறைந்தது போல இருந்தது. முகத்தை மீண்டும் அழுந்தத் துடைத்தேன். அவள் இயல்பாகத் திரும்பினாள்.

“என்ன செய்யப்போகிறாய் குடித்தபின்?”

“என்ன?”

”இல்லை. அந்த இடத்தில் அமர்ந்து இரவில் குடிக்கவேண்டும். பிறகு என்ன செய்வதாக உத்தேசம்?”

“எதுவும் இல்லை. அவர்களில் யாராவது ஆவியாகவந்து காட்சி தந்தால் கொஞ்சம் பேசிக்கொண்டிருக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன்”

அதே சிறிய விலக்கமான புன்னகை. வெடித்துச்சிரிப்பாள் என்று எதிர்பார்த்தேன். அல்லது சீண்டப்பட்டிருக்கவேண்டுமென்று. எதோ கதை கேட்பவள் பாவனையில் கைகளை மார்புக்கு குறுக்காக கட்டிக்கொண்டாள். என்னை நோக்கி சாய்ந்து அமர்ந்தாள்.

“என்ன பேசப்போகிறாய்? அவர்களிடம் எதாவது கேட்கவேண்டுமா?”

“ஆம். மனிதர்களைப்பற்றி. அவர்களைக் கொல்வதாக முடிவெடுத்தவர்கள் பற்றி. அரசியல் காரணங்களுக்காக எங்கோ அமர்ந்து ஒரு பொத்தானை அழுத்தி அத்தனை பேரைக் கொன்ற ஒரு விரலைப்பற்றி. ”

“ஒரு வேளை நீ அங்கு இறந்திருந்தால், உன்னிடம் யாரவது வந்து இதே கேள்வியைக் கேட்டால், உன் பதில் என்ன?”

உண்மையில் இதை எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. அவளைச் சீண்டுவதற்காக, தூண்டி வாயைப்பிடுங்குவதற்காக எண்ணி எடுத்த ஒவ்வொரு சொல்லையும் அவள் எளிதாக கடந்து சென்றாள். அதைவிட கூரிய ஆயுதங்களை என்னை நோக்கி எறிந்துவிட்டு.

”தெரியவில்லை. பெரும்பாலும் ஏற்கனவே எதோ ஒரு விதத்தில் பழிவாங்கிவிட்டேன் அல்லது இறந்தபிறகு இது ஒரு விஷயமாகத் தெரியவில்லை இரண்டில் ஒன்றுதான் பதிலாக இருந்திருக்கும். உன் பதில் என்ன?”

“என்னிடம் பதில் இல்லை” வெடுக்கென சொன்னாள். கையில் வைத்து அழகுபார்த்த அழகியபூந்தொட்டி விழுந்து நொறுங்கியதைப்போல என்னில் திடுக்கிடல் எழுந்தது. “என்னை மன்னித்துவிடு” என்றேன். அவள் என் கண்களை ஊடுருவிப்பார்த்தாள். பதில் சொல்லாமல் மறுபுறம் முகந்திருப்பி மீண்டும் ஓடும் மரங்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

இலகுத்தன்மை எதோ ஒன்று உடைந்ததுபோல் இருந்தது. இழுத்துபெருமூச்சு விட்டு ஜன்னல் வழியே பார்த்துக்கொண்டு வந்தேன். மரங்கள். சூரியமின்சாரத்திற்கென புறம்போக்கு நிலங்களில் அரசாங்கத்தால் பதிக்கப்பட்ட தகடுகள். பழைய ஜப்பானிய பாணியிலான ஓட்டுவீடுகள். கடந்து செல்லும் ரயில் நிலையங்கள். அங்கே அந்த நிறுத்ததில் நிற்கப்போகும் புகைவண்டிகளுக்காக காத்திருப்பவர்கள். தள்ளுவண்டிகளில் அமரவைக்கப்பட்டு உறங்கிவிட்டிருந்த குழந்தைகள். அவள் உறங்கியிருக்கக்கூடும் என்று தோன்றியது. பின்கழுத்தில் உறுத்த திரும்பினேன்.கூர்மையாகப் பார்த்துக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தாள்.

” பெரியவர்கள் இறந்ததைவிட குழந்தைகள்தான் அதில் அதிகம். பேசமுடியாத குழந்தைகள். உடல் எரிய. நாவறண்டு. தண்ணீர் என வாய்திறந்து கேட்கத்தெரியாத குழந்தைகள். அவர்களிடம் பதில் கிடையாது. கேள்விகள் இருந்திருக்கலாம். யாருக்கும் தெரியாது. ஆனாலும் இறந்தார்கள். சிறிய பொத்தான். எங்கோ யாரோ அழுத்திய ஒரு பொத்தான். யாரோ யாரிடமோ சொல்லிய ஒரு வார்த்தை. மெல்ல ஊர்ந்து எழுந்து பறக்கிறவர்களிடம் வந்து சேர்ந்து, அவர்கள் திறந்த சிறிய கதவு. அங்கிருந்து விழுந்த ஒரு உலோகத்துண்டு. மொத்த பேரையும் நாதிறக்கவிடாமல் சாகடித்துவிட்டது. அத்தனை பேரையும் கொல்லவேண்டும். அதற்குக்காரணமான அத்தனை பேரையும் ஒருத்தர்விடாமல்.” அவள் ஜப்பானிய வாசம் வீசும் ஒரு ஆங்கில உச்சரிப்பில் தடதடவென பொரிந்தாள். குரல்தழுதழுத்தது போல் இருந்தது. ஆனால் கண்களில் கோபம் இருந்தது. எச்சில்விழுங்கி எதுவும் சொல்லமுடியாமல் விழித்தேன். ”இன்னொரு சிகரெட்?” அவளது பதிலுக்கு காத்திராமல் இருக்கையிலிருந்து எழுந்தேன். அவளைக் கடந்து போகவேண்டும். அவளை மீறிப்போகமுடியாது. அவளும் அமர்ந்திருந்தாள். சில நொடிகளுக்கு பிறகு பெருமூச்சு விட்டு கைப்பையிலிருந்து சிகரெட்பொபொட்டியையும் நெருப்புக்குச்சியையும் எடுத்துக்கொண்டு எழுந்து வெளியே வந்து வழிவிட்டாள். நான் முன்னால் நடந்தேன். பின்கழுத்தில் அவள் பார்வை குறுகுறுத்து.

பெட்டியோடு இணைந்திருந்த புகையறைக்குள் நுழைந்தேன். ஒதுங்கி அவளுக்கு வழிவிட்டேன். நுழைந்து கதவை அடைத்தாள். “ மன்னித்துவிடு. உன்னைக்காயப்படுத்தும் நோக்கமில்லை. தோன்றியது சொன்னேன்” என்றாள்.

இலகுவானேன். சிகரெட்டைப்பற்றவைத்து அவளிடம் நீட்டினேன். பழைய உதட்டோரபுன்னகையுடன் அதைவாங்கி தன் சிகரெட்டைப்பற்றவைத்து என்னிடம் தந்தாள். நான் கொடுத்த சிகரெட்டை வாயில் பொருத்திக்கொண்டாள்.

“பிணங்கள் எரியும் ஊர் ஒன்று சொன்னாயே. காஜி.அதுவும் இப்படித்தானா? படித்ததில்லையே ”

“ஆ. இல்லை. இப்படியில்லை. அது மதம் சார்ந்த ஒரு நம்பிக்கை. அங்கே இறந்தால் இறந்தவர்களை எரித்தால். கடவுளை அடைவதாக ஒரு நம்பிக்கை”

“அதற்காக எரிப்பார்களா உயிரோடா” அவள் கண்களில் பதட்டத்துடன் கூடிய ஆச்சர்யம்.

“அய்யோ அப்படி இல்லை. இறந்தர்களை. பிணங்களை. சிலர் வயதான காலத்தில் இறப்பதற்காக அங்கே போய் தங்கி காத்திருப்பார்கள். இறந்தபிறகு யாராவது எரித்தால் நல்லது என்று. சில சமயங்களில் பாதி எரிந்த பிணங்களை அந்த ஆற்றில் இழுத்துவிட்டுவிடுவார்கள். அதைப்பற்றி நிறைய காணொளி இணையத்தில் கிடைக்கும். “

“ஆக எதுவுமே அரசியலோ கொலையோ இல்லை”

“இல்லை.”

“ நீ பார்த்த மற்ற சுடுகாடுகள்.?”

“எதுவுமே கொலையல்ல. எல்லாமே மரணங்கள். ”

“ நீ உயிர்களுக்காக அலையவில்லை. வெறும் நெருப்பிற்காக அலைகிறாய் இல்லையா”

“ஆம்.” காற்று நீக்கிய பலூன் போல உள்ளுக்குள் சுருங்கினேன். தலையைக்குனிந்துகொண்டேன். ஏனென்று தெரியாத ஒரு சங்கடம் அடிவயிற்றில் குமிழென எழுந்தது.

”அதான் கையிலேயே வைத்திருக்கிறாயே.” மிகச் சாதாரணமாகக் கேட்டாள். திடுக்கிட்டேன். சிகரெட்டைச் சுண்டினேன். மிகச்சரியாக அதற்கான தொட்டியில் போய் விழுந்தது.

“ நெருப்பு எல்லாபுறமும் இருப்பதுதான். அதைத்தேடும் உனது வேட்கையைப்போல. ஆனால் மரணம் என்று நீ சொல்லிக்கொள்வதில் ஒரு நெருப்பு கிடைக்கிறது. அதைப் பற்றிக்கொண்டிருக்கிறாய். உன் தனிமைப்பயத்தைப் போக்க என்னுடன் இணைந்து கொண்டது போல இல்லையா” சீண்டுவதற்கான வார்த்தைகளைப் பொறுக்கி அளிக்கிறாளா அல்லது அவள் சாதாரணமாக பேசுவதே சீண்டுகிறதா என்ற குழப்பம் வந்தது.

“மன்னிக்கவும். நீதான் என்னுடன் இணைந்துகொண்டாய் என நினைத்தேன். “ முதலில் அவள்தான் வந்து பேசினாள் என்பதை சுட்டிக்காட்டவிரும்பினேன். “ ஹா ஹா. நான் சிகரெட்டுக்காக வரும்போது நீ தனியே அமர்ந்திருந்ததைக் கவனித்தேன். பதட்டமாக இருந்தாய். நாங்கள் ஆறுவயதிலிருந்து தனியே நகரத்து ரயில்களில் குறுக்கும் நெடுக்குமாக போய் பழகியவர்கள். சந்திக்கும் முகத்தில் அவர்கள் தனியாக வந்தவரா, குடிபோதையில் இருக்கிறாரா பதட்டத்தில் இருக்கிறாரா என்பதை எங்களால் உணரமுடியும். நான் ஹிரோஷிமாவின் தெருக்களில் வளர்ந்தவள். சுற்றுலாப்பயணிகளின் முகக்குறிப்புகள் எனக்கு தலைப்பாடம்” என்றாள்.

“ நான் சுற்றுலாபயணியல்ல.”

“வேலை செய்கிறாயா?”

“ஆம் டோக்கியோவில். இரண்டு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக”

“ஆனால் ஹிரோஷிமா இதுதான் முதல்முறை”

“ஆம் ஆனால்..”

“இதுவரை ஏன் வரவில்லை”

“ நேரம் வாய்க்கவில்லை” என் குரல் உள்ளடங்கியதுபோல் எனக்கே ஒலித்தது “ என் வேலை அப்படி”

”ஆனால் மற்ற இடங்களெல்லாம் சுற்றியிருக்கிறாய்”

“கொஞ்சம். பெரும்பாலும் டோக்கியோ. சில நேரங்களில் அருகிருக்கும் சிறப்புத்தீவுகள்”

“ஆனால் ஹிரோஷிமா இல்லை”

“ஆம். ஆனால் …”

“ நான் சொல்கிறேன். உனக்கு பயம். ஹிரோஷிமா மீது பயம். மரணத்தின் மீது பயம். இன்னும் சொல்லப்போனால் உன் ஊர் மீது பயம். அதற்கான சாக்கு ஜப்பான். ஹிரோஷிமா கொலைகள் மீது பயம் அதற்கு சாக்கு வேலை. தனியாக போக முடிவெடுத்தாலும் இடம் நெருங்க நெருங்க அங்கே இறந்தவர்கள் நினைவுக்கு வந்து மீண்டும் பயம். அதற்கு சாக்கு என்ன மரணம் வசீகரிக்கிறது. போய் அமர்ந்து குடிக்கப்போகிறாயா”

ஆழத்தைப்பிளந்து பிளந்து நுழைந்துகொண்டேயிருந்தாள். தொண்டை கமறியது. இருமினால் அல்லது அசைத்தால் அழப்போகிறேன் என்று முடிவெடுத்துவிடக்கூடும்.

“ஊரில் என்ன பிரச்சினை? ஏன் காசிக்குப்போனாய்?”

திடுமென அந்தப்புள்ளியையும் தொட்டாள். “சும்மாதான். அந்த நதிக்கரையில் கோயில் இருக்கிறது. அங்கே பெளர்ணமி அழகாக இருக்குமென்றால் பார்க்கப்போனேன்”

“பார்த்தாயா? பார்த்திருக்கமாட்டாயே?”

“ஆம். நதியில் ஒரு பிணத்தைப்பார்த்தேன். ஒரு குழந்தை. திறந்திருந்த கண்கள். நீர்ப்பரப்பின் மீது. ஈயாடிக்கொண்டிருந்தது. அதற்கு மேல் அந்த ஊரில் இருக்க்க முடியவில்லை. திரும்பிவிட்டேன் வந்தவேகத்திலேயே”

“சரி. உண்மையைச் சொல். எதற்காக ஹிரோஷிமா போகிறாய்?”

“தற்கொலை செய்துகொள்ள” என்றேன். ஏன் அவளிடம் இதைத் திறந்தேன் என தயக்கம் எழுந்தது. ஒருவேளை அதுவும் தெரியும் என்று சொல்லிவிடுவாள் என்று பயந்தேன்.

“ஏன். ஏன் ஓடுகிறாய்” என்றாள்.

“ஒரு பெண்”

”ஆண்கள். “ முணுமுணுத்தாள். மறுபுறம் திரும்பிக்கொண்டாள். “ விலக விரும்பியவளை திரும்பிப்பார்க்கவைக்கவேண்டும். குற்ற உணர்ச்சியைத் தூண்டவேண்டும். அவ்வளவுதானே? அதற்காகத்தானே இந்த நாடகம்?”

“அப்படியில்லை ஒருவேளை இது அவளுக்குத் தெரியாமலே கூட போகலாம் இல்லையா. இதில் என்ன குற்ற உணர்ச்சி. இது எனக்கு ஒரு தப்பித்தல் அதற்காக”

”என் இனிய நண்பா..” அவள்வார்த்தையை இழுத்த வேகத்தில் கிண்டல்தொனியிருந்தது. “ நீ எங்கும் இறக்கப்போவதில்லை. இறக்கவிரும்புகிறவனுக்கு நாடு ஊர் வித்தியாசங்கள் தேவையில்லை. நீ அதைச் சொல்லிச்சொல்லி ஊதிப்பெருக்கி பிறகு காற்றுப்போன பலூனைப்போல தென்றலில் அசைந்தாடி இறங்கப்போகிறாய். எதுவும் நிகழப்போவதில்லை. ஏன் உன்னையே ஏமாற்றிக்கொள்கிறாய்.”

“ நான்..வந்து…” எனக்கு வார்த்தைகள் குழறியது. அவள் சொல்வது உண்மைதான் என்று தோன்றியது.

“அங்கே அருகருகே அருமையான ஜப்பானிய பாணி கோயில்கள் இருக்கின்றன. அவற்றில் ஒன்று உங்களூர் பெண் தெய்வம் சாயல் என்றும் இந்திய கலாச்சார பாணியென்றும் சொல்கிறார்கள். சுற்றிப்பார். சில புகைப்படங்கள் எடுத்துக்கொள். திரும்பிப்போ. வேலையைக் கவனி. எண்ணம் வரும்போதெல்லாம் ஒரு முறை இந்த நாளை நினைத்துக்கொள். புரிகிறதா” என்றாள். அவள் குரலில் உத்தரவிடும் தோரணைக்கு எந்தக்கணத்தில் மாறினாள் என்று ஆச்சர்யமாக இருந்தது. எந்தத் தருணத்தில் நான் அவளிடம் அடங்கியவனாக மாறினேன் என்றும்.

ரயில் நிலையத்தில் நாங்கள் இறங்கியபோது அதிக கூட்டமில்லை. மெல்ல குதிகால்களை உயர்த்தி விரல்களில் நின்றபடி நெற்றியில் முத்தமிட்டாள். பெட்டியைத் தள்ளிக்கொண்டு விறுவிறுவென இறங்கிப்போனாள். சக்கரங்கள்பொறுத்தப்பட்ட அந்தப்பெட்டி சிவப்பு நிற நாய்க்குட்டி அவள் பின்னால் துள்ளி ஓடுவது போல் தோன்றியது.

o

உண்மையில் இந்தக் கதை நடந்து ஒன்றரை வருடங்கள் இருக்கும். வெகுசமீபத்தில் ஜப்பானிய மொழி கற்பதற்காக சிறப்புவகுப்பில் இணைந்திருக்கிறேன். எழுத்துக்களைத்தாண்டி வார்த்தைகள் வரை வந்திருக்கிறேன். ஷினு என்ற வார்த்தைக்கு அவர்கள் மரணம் என்று அர்த்தம் சொன்னபோதுதான் இந்த நிகழ்வும் மொத்தமாக நினைவுக்கு வந்தது. வீட்டிற்குவந்து காமி என்பதற்கான அர்த்தங்களைத்தேடினேன். கமி,காமி, பல எழுத்துவகைகள், மாற்றி மாற்றி தேடி இறுதியாக தேடியதை அடைந்தேன்.காமி என்றால் கடவுள். ஷினு காமி. மரணத்தின் கடவுள்.

o

[[ஷுனுகாமி என்ற பெயரில் 26-July-2017 தேதியிட்ட ஆனந்தவிகடன் இதழில் வெளியானது ]]

மாயநதி

2 பின்னூட்டங்கள்

“ you know what , you ruined it. எனக்கு புடிச்ச விசயம் எல்லாத்தையும் வெறுக்கிற அளவு பண்ணிட்ட. புடிச்ச பாட்டுக்கள நீ அனுப்பிட்டன்ற ஒரே காரணத்துக்காக வெறுக்க ஆரம்பிச்சிட்டேன். Don’t Write about me anymore. Gud bye for ever. Dont ever think about message me again”

இந்தக்குறுஞ்செய்தி வந்தபோது நந்து வேளாங்கண்ணிக்கும் அதிராம்பட்டினத்துக்கும் இடையில் எதோ ஒரு கிலோமீட்டரில் பைக்கை ஓரமாக நிறுத்திவிட்டு இளநீர் குடித்துக்கொண்டிருந்தான். கை நடுங்குவது போலிருந்தது. இள நிக்கூடு தவறி விழுந்துவிடக்கூடும் நடுக்கம். கூட்டினை எறிந்துவிட்டு ஒரு சிகரெட்டை எடுத்து பத்தவைத்தான். வண்டிக்காரர் இவனையே கூர்ந்து பார்ப்பது போலிருந்தது. பர்ஸிலிருந்து ரூபாயை எடுத்துக்கொடுத்தான். வண்டிக்காரர் இள நிகளுக்கு கீழே விரித்திருந்த சாக்கை உயர்த்தி மீதப்பணத்தை எடுத்து நீட்டினார். கைகள் சுண்டிவிட்ட நரம்பைப்போல தொடர்ந்து நடுங்கிக்கொண்டிருந்தன.

கடைக்காரருக்கு எதாவது தோன்றியிருக்கவேண்டும். “தம்பி வெளியூருங்களா.. பாத்தமாதிரியே இல்லியே” கருத்த தேகம். உழைத்தே இறுகிய உடல். நிறம் மங்கிய லுங்கி. கோடுபோட்ட சட்டை. பொட்டல்காட்டின் தார்ச்சாலை ஓரத்தில் தார்ப்பாய் பந்தலுக்கு கீழே இ ள நிகளை அடுக்கிவைத்து வியாபாரம் செய்துகொண்டிருந்தவர். பாதையின் பயணிகளின்றி யாரும் இறங்காத இந்த இடத்தில் எ ந்த நம்பிக்கையில் வியாபாரத்தில் இறங்கியிருக்கக்கூடும் என்றொரு குழப்பம் வந்தது. எப்பொழுதுவாது வருகிறவர்கள் அன்றி யாரிடமும் பேசமுடியாது என்பதால் வருகிறவர்கள் எல்லாரிடமும் பேச்சுக்குடுப்பவராக இருக்கக்கூடும். நந்துவுக்கும் யாரிடமாவது பேசவேண்டியிருந்தது. கை நடுக்கம். மேலும் நடுக்கம். குழப்பமாக இருந்தது.. என்ன கேட்டார்?

“என்னன்ணே”

“இல்ல முகம்புதுசாருக்கே வெளி யூரான்னு கேட்டேன்”

“ஆமாண்ணே.. பைக் ட்ரிப் போய்ட்டு இருக்கேன். சென்னைல இருந்து திருனெல்வேலி”

அதான. வேளாங்கண்ணிக்கும் அதிராம்பட்டினத்துக்கும் அலையுற பசங்க எல்லாரையும் தெரியும். அதான் கேட்டேன். குடிச்சிருக்கீங்களா

இல்லண்ணே பைக் ஓட்டும்போது குடிக்கிறதில்ல

ம். நல்ல பழக்கம்தான். முடிஞ்சா எப்பவுமே குடிக்காதீங்க தம்பி. போன மாசம் கூட ஒருத்தன் இதே ரோட்லதான் குடிச்சுட்டு டவுன்பஸ்ல போய் விழுந்து… எந்தூர் தம்பி.

திருனேலிதாண்ணே. இப்படியே அதிராம்பட்டினம் திருச்செந்தூர்வரைக்கும் போய் அங்கிருந்து அப்டியே உள்ள போய்ரலாம்னு..

ம்ம். இப்படி நடுங்கிகிட்டுன்னு போனா ஊருக்கில்ல அடுத்த ஸ்டாப் கூட போமாட்டீங்க எங்கியாவது விழுந்துவச்சா யாராவது பாக்குறதுக்கு கூட பாதி நாள் ஆகும் இந்த காட்ல. போன்ல எதும் கெட்ட செய்திங்களா. இல்ல போனப்பாத்தப்புறம்தான் உடம்பு நடுங்குச்சு…. அதான். பேசுனா கொஞ்சம் ஆறுதலா இருக்கும்தம்பி. என் பையன் வயசு இருப்பீங்க. தப்பா எதும் இருந்தா மன்னிச்சுக்கங்க

அய்யோ அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லைண்ணே

சில வார்த்தைகளில் நெருங்கிவிடுவது கிராமங்களின் எளிய மனிதர்களுக்கு எளிதாக இருக்கிறது. மெல்ல கைபிடித்து அழைத்துச் செல்பவர்கள். பிடித்த கையை இருப்பிடம் சேரும்வரை விடாதவர்கள். பிடித்த கையை இடம் சேரும்முன்பாக விட்டுச் செல்பவர்கள்தானே எல்லா பிரச்சினைக்கும் காரணமாக இருக்கிறார்கள்.

அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லைண்ணே. ஒரு பொண்ணு…

என்ன தம்பி காதல் விவகாரமா. ஆனாலும் இப்பல்லாம் பசங்களுக்கு எல்லாத்துலையும் அவசரம். சீக்கிரமே கல்யாணம் பண்ணி சீக்கிரமே புள்ளபெத்து சீக்கிரமே செத்தும் போய்ட்றீங்க. எங்ககாலத்துல சீக்கிரம் கல்யாணம் பண்ணாலும் பாத்துக்க யாராவது இருந்தாங்க. இப்பல்லாம் மொத வேலையே பெத்தவங்கள எங்கியாவது அனுப்பிவச்சுட்டு தனியா கிடந்து சாகணும்னுதான் ஆசப்பட்றீங்க என்னா

தன் கதையைக் கேட்கவிரும்புகிறாரா அல்லது அவர்கதையைச் சொல்ல விரும்புகிறாரா என்ற குழப்பம் வந்தது. ஆனாலும் கதைகேட்க காதுகொடுப்பவர்களுக்கும் ஒரு கதை இருக்கும்தானே அதையும் கேட்டுத்தான் ஆகவேண்டும். ரோட்டோரத்தில் நின்றிருந்த வண்டியை மெல்ல மரத்தடிக்கு இற்க்கினான். மணல் இழுக்கையில் அத்தனை கனமான வண்டியை உள்ளே தள்ளுவது சிரமமாக இருந்தது. இளநிகடைக்காரர் இருந்த இடத்தை விட்டு எழாமல் பார்த்துக்கொண்டேயிருந்தார். வண்டியை நிறுத்திவிட்டு கடைக்காரர் அருகில் கிடந்த பிளாஸ்டிக் சேரில் வந்து அமர்ந்தான். சேர் மணலில் புதைந்தது. பின்பக்கம் விழுவதைப்போல.

“பாத்து உக்காருங்க. சொன்னேன்ல. அவசரம். மணல்ல கிடக்குற சேர்ல உக்காரும்போது ஒரு அழுத்து அழுத்திடு உக்காரணும் . அசையாது. ஆனா சேர் கிடச்சிருச்சுன்னு வந்து விழறீங்க பாருங்க அந்த அவசரம்தான் எல்லா பிரச்சினைக்கு காரணம் தம்பி. ”

நம்மை அறியாதவர்களிடம் நம் கதைகளைச் சொல்வதில் சில நன்மைகள் இருக்கிறது. முற்றிலுமாக நம்மை நல்லவனாகக் காட்டிக்கொள்ளலாம். திரும்பி இன்னொரு நாள் எதையாவது கேட்டு நினைவூட்ட மாட்டார்கள். முகமில்லாதவனின் கதையாகவே காற்றில் அழிந்துவிடும்.

“ அவசரம் இல்லைண்ணே. நான் கொஞ்சம் மெதுவாத்தான் பேசுனேன். அதுதான் பிரச்சினைக்கு காரணம்னு நினைக்கிறேன். அவ நெருங்கும்போதெல்லாம் விலகி விலகித்தான் போனேன். எனக்கே தெரியும் என் கேரக்டருக்கு காதல் கீதல்லாம் செட்டாகும்னு தோணல. ஆனா அவள காதலிக்க ஆரம்பிச்சதும் மட்டும் தெளிவா தெரிஞ்சுது. மெல்ல அப்டியே அடிவயித்துல யாரோ கத்திய சுழட்றமாதிரி அவளபாக்கும்போதெல்லாம். ஒவ்வொரு நாளும் அவ கூட தனியா இருக்கிற பத்து நிமிசத்துகாக வெயிட் பண்ற மாதிரி. அந்த பத்து நிமிசமும் மொத்த வாழ்க்கையையும் பாஸ்ட்பார்வேர்ர்ட்ல வாழ்ற மாதிரி. இதெல்லாம் புரியவைக்கமுடியாதுண்ணே. சரி ஆனது ஆகட்டும்னு நெருங்க ஆரம்பிக்கும்போதுதான் அந்த பொண்ணு விலக ஆரம்பிச்சா. என்னால முடியலைண்ணே. ஒரே குழப்பம். விலகிப்போறவன நெருங்குறவங்க ஏன் நெருங்க ஆரம்பிச்சப்புறம் விலகணும் சொல்லுங்க. இப்பவும் தண்ணியடிக்கும்போது அவ நியாபகந்தான். மத்த நேரத்துல மட்டும் என்ன குறை. என்ன மத்த நேரத்துல பேசவேண்டாம்ன்ற வைராக்யம் இருக்கும். எதுக்கு விலகிப்போன பொண்ண விரட்டணும்னு.. ஆனாலும் கொஞ்சம் மப்பான வைராக்யம் யோக்கிய முகமூடியெல்லாம் தேவைப்பட்றதில்ல் பாருங்க. அவ முகம் மட்டும்தான் நியாபகத்துல இருக்கும் அந்த போதையிலையும். பேசியே ஆகணும்னு ஒரு ஆதங்கம். சின்ன சண்டைல வாழ்க்கை மொத்தத்துமும் பிரிஞ்சமாதிரி ஆகிடக்கூடாதுன்ற பயம். சினிமாவேற இப்பல்லாம் எந்த சினிமாவுலையாவது காதலிச்சவங்க பிறர எதுத்து ஜெயிக்கிறாங்களா பாருங்க. எலலாருக்கும் எதிரி அவங்களேதான். அவங்களே காதலிச்சு அவங்களே சண்டை போட்டு அவங்களே பிரிஞ்சுட்டு அப்புறம் கிளைமேக்ஸ்ல அவங்கங்க துணையோட ரெண்டு நிமிசம் கண்கலங்கி அதையும் மறைச்சு… “ நந்து மூச்சுவாங்கினான். இன்னொரு சிகரெட் எடுத்து பற்றவைத்தான்.

“ நானும் காதலிச்சிருக்கேன் தம்பி” சொல்லும்போது கடைக்காரரின் கண்கள் வெயில்பட்டு மின்னின. திடீர் வெளிச்சம் முகமெங்கும் பாய்ந்தது. “அப்பல்லாம் போனேது. லெட்டர்தான். அதுவும் திருட்டுத்தனமா பொண்ணு முகத்துல போற பாதைல எறிஞ்சு எப்படியாவது கைல சேர்த்தா போதும்னு அடிச்சு புடிச்சு. முக்காவாசி கொண்டுபோய் வீட்ல குடுக்கும் அவன் அருவாளதூக்கிட்டு விரட்டுவான். உங்க கதை பரவால்லன்னு வைங்க”

அப்போதுதான் கவனித்தான். அருகில் நந்துவின் வண்டியைத் தவிர வேறெதுவும் வண்டியில்லை. இள நியை அங்கேயே மூட்டைகட்டி முடிச்சுப்போட்டு வைக்குமளவுதான் இருந்தது. முந்தைய கிராமம் முப்பதுகிலோமீட்டருக்கு முன்பு பார்த்தது. அடுத்து எதாவது அருகில் இருக்கலாம் ஆனாலும் நடந்து போவதன் சாத்தியங்கள் குழப்பமாகவே இருந்தன.

“பஞ்சாயத்து தலைவர் பொண்ணு தம்பி என்னவோ அதப்பாத்ததும் அப்டி ஒரு இது. முந்தின தலைமுறை பாருங்க. காதல்னெல்லாம் சொல்லத்தோணல. கல்யாணம் பண்ணிக்கணும்ற ஆசை. இப்பதான் காதலையும் கல்யாணத்தையும் ரெண்டா பிரிச்சு பாக்குறீங்க. அப்பல்லாம் ஒண்ணுதான். அவ அப்ப தையல்கிளாஸுக்கு போய்ட்டு இருந்தா. அந்த தெருவுல டீக்கடைல தம் வாங்கி பத்தவைச்சுட்டே வெறிக்க வெறிக்க பாக்குறது. அப்புறம் வீட்டு வாசல் அடிபம்புல தண்ணி புடிக்க வரும்போது மறுபடியும் அதுக்கு பக்கத்துல கடைல நின்னு வெறிக்க வெறிக்க பாக்குறது. அதென்னவோ தம்பி.. இதெல்லாம் உங்ககிட்ட சொல்றேன். ஒருத்தர பாத்துட்டே இருந்தா கூட கொஞ்சம் கொஞ்சமா அன்பு அதிகமாகிடுதில்ல தம்பி. இப்பல்லாம் லிப்ஸ்டிக் மேட்சிங்னு என்னென்னவ்வோ போட்டுட்டு அலையுதுங்க. பாண்ட்ஸ் பவுடரும் கனகாரம்பமும் சேர்ந்த ஒரு வாசம் தம்பி. இந்தத்தலைமுறைக்கு கனகாம்பரமே தெரியுமோ என்னவோ. இதெல்லாம் ஒரு செகண்டுக்குத்தான் தம்பி. மொத முறை அந்தப்பொண்ணு நம்மகுள்ள பதியிற்துக்கு. அதுக்கப்புறம் அந்த அழகு பாத்துக்கிட்டே இருக்கணும்னு நம்ம மூளைக்குள்ள கிடந்து குடைஞ்சுகிட்டே இருக்கும். தூங்கவிடாது. எத்தன நடு ராத்திரி திடீர்திடீர்னு அந்த வாசம் வந்து எழுந்து உக்காந்திருக்கேன் தெரியுமா. ஆனா கடைசி வரைக்கும் நானா போய் சொல்லல பாருங்க”

நந்துவிற்கு பதட்டம் அடங்கி மெல்லிய சிரிப்பு வந்தது. நடுக்கம் நின்றிருந்தது. காதல் அத்தனை தலைமுறைகளிலும் ஒரே முகத்துடன் இருப்பதாக தோன்றியது. ஊர்களுக்கு பதிலாக அலுவலகங்கள், பெரு நகரங்கள். எறியப்படும் கடிதங்களுக்குக்காக பதில் வராத குறுஞ்செய்திகள்.

“முன்னாடியே பிரிஞ்சுட்டோம்ணே. இன்னும் சொல்லப்போனா அது பிரிவு கூட கிடையாது. எப்பவாது சேர்ந்திருந்தாதான அதுக்கு பேரு பிரிவு. எனக்குத்தான் பீலிங்கெல்லாம். அவளுக்கு அந்த எண்ணமே இல்ல போல குழப்பம் என்னன்னா விலகிப்போறவன விரட்டி உன் கவிதைல வர்ற தேவதையாருன்னு ஏன் கேட்கணும். மூஞ்சில தெரியுற விஷயத்த எழுத்துல கண்டுபிடிச்சு அது யாரு யாருன்னு கேட்டு நீதான்னு வெடிச்சு சொல்ற அளவுக்கு கார்னர்கு கொண்டு போய் நிறுத்தி அப்புறமா இதெல்லாம் எனக்கு பிடிக்காதுன்னு சொல்லவேண்டிய அவசியம் என்னண்ணே”

திடீரேன கடைக்காரர் வெடித்துச் சிரித்தார். “கவிதையும் எழுதுவீங்களா தம்பி”

“ நம்மூர்ல யார்ணே எழுதல. சோம்பேறிகளோட முதல் ஆயுதம்ல.”

“பயந்தாங்கொள்ளிகள்னும் சேர்த்துக்கங்க. நேரடியா பேசத் தைரியமில்லாதவன் பேசவேண்டியத புரியாத மாதிரி பொதுவுல எழுதுறதுக்கு பேர்தான உங்களுக்குக் கவிதை.”

நந்து துணுக்குற்றான். தைரியம் இந்த வார்த்தை மீண்டும் இப்படி ஒரு கணத்தில் வெளிவரும் என்பதை அவன் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை.

“தைரியமில்லைன்னும் சொன்னாண்ணே. விலகிப்போனேன்னு சொன்னேன்ல. அப்ப. உனக்கு தைரியமில்ல ஏன் உனக்கு இதெல்லாம்னு கேட்டாண்ணே”

“சொன்னேன்ல. எங்கிட்டையும் இவ கேட்டா தம்பி. நேர்ல வந்து பேச தைரியமில்லாத உன்ன நம்பி எப்படி கழுத்த நீட்றதுன்னு. கேட்கும்போது அந்த கண்ண பாத்தீங்களா. அப்டியே நெருப்ப முழுங்குனாப்ல. புடிச்சிருந்தாதான் தம்பி அப்டியெல்லாம் கேட்பாங்க. புடிக்காதவனுக்கு தைரியமில்லாம இருக்கிறது இவங்களுக்கு வசதிதான் தம்பி விட்ருவாங்க. புடிச்சிருந்தாதான் அந்த கேள்விட் வரும் பாத்துகிடுங்க. டீக்கடைல நின்னுட்டு வழக்கம்போல நின்னு பாத்துட்டு இருந்தேன். முந்தின நாள் கூட லெட்டர பிரண்டுகிட்ட குடுத்துவிட்டேன். போய் பேசுனா பிரச்சினையாகிடும்னு பயம். நாம்பாட்டுக்கு நின்னுட்டு இருந்தேன். வந்தா அப்டியே தங்கு தங்குன்னு வேட்டைக்குப்போற காளி மாதிரி பைல இருந்து லெட்டர எடுத்து நாலாஎட்டா கிளிச்சு பளீர்னு மூஞ்சில அடிச்சா. நேர்ல சொல்ல தைரியமில்லாதவன நம்பி கழுத்த நீட்டக்கூப்ட்றியா எப்பட்றா உனக்கு அப்டி ஒரு ஆசை ஏண்டா இப்படி இருக்கீங்க ஆம்ப்ளைங்கன்னா. அடிவயிறு கலங்கிருச்சு. தசரா காளி வேச ஆவேசம் பாத்திருக்கியா. பயம் வராது. அடிவயுறு புடிச்சு இழுக்கும் அப்டியே கண்ணீர்விட்டு கால்ல விழுந்து என் வம்சத்த காப்பாத்து ஆத்தான்னு கதறும்னு போல இருக்கும். அந்தமாதிரி இருந்துச்சு”

“அதேதாண்ணே. இனிமே பேசாதன்னு சொன்னப்புறம் நானும் பேசல. ஒரு நாள் அவளே மெசேஜ் பண்ணிருந்தா. நான் குடுத்த புக் எதையோ திருப்பிக்குடுக்கணும்னு கூப்டா. போனேன். சொன்ன நேரத்துக்கு முன்னாடியே சொன்ன இடத்துக்கு போய்ட்டேன். ஒரு மாதிரி நீங்க சொன்னமாதிரிதான் அடிவயிறு புடிச்சு இழுத்துச்சு. சரி ஒரு தம் போட்டுட்டு வரலாம்னு வெளிய போய்ட்டேன். திரும்பி வந்தப்ப சொன்ன இடத்துல நின்னுட்டு இருந்தா. மூக்க லைட்டா தட்டும்போதே தெரிஞ்சுருச்சு தம் அடிச்சது புடிக்கலைன்னு. எதுவும் பேசி வாயத் தொறக்க விரும்பல சத்தமில்லாம வாங்கிட்டு வந்துட்டேன். நல்லாருக்கியான்னு கேட்கணும்னு ரொம்ப நேரம் பேசணும்னெல்லாம் தோணுச்சு. சொன்னீங்களே அந்த நெருப்பு முழுங்குன கண்ணூ, அதத்தாண்டி எதுவும் பேசமுடியல. தெரியாம காதலிச்சுட்டேன் என்ன மன்னிச்சிரு ஆத்தான்னு அதே மாதிரி கால்லவிழுந்து கதறத்தான் தோணுச்சு. எப்படிண்ணே நானே மறந்து போன புக்க திருப்பிக் கொடுக்க கூப்டது கணக்க மொத்தமா முடிக்கவா இல்ல மறுபடியும் தொடரவாண்ணு எனக்கெப்பெடி தெரியும். சரி முடிஞ்சது முடிஞ்சதாவே இருக்கட்டும்னு வாங்கிட்டு வந்துட்டேன். ஆனா அந்த இடம் மறக்கவே முடியாதுண்ணே அந்த ரெண்டு நிமிசம்”

“எல்லாகாலத்துலையும் இப்படித்தான் தம்பி. எல்லாத்தையும் சொல்றவன் முட்டாள். எதுவுமே சொல்லாதவன் பயந்தாங்கொள்ளி, சொல்லியும் சொல்லாமலும் தடுமார்றவன் பைத்தியக்காரன். எல்லாம் ஒரு விளையாட்டு தம்பி. உங்களுக்குத் தெரிஞ்ச ஒரே விளையாட்ட ஆடிட்டே இருந்தா மொத்தமா தோத்துருவீங்க. எதிராளிக்கும் சூழலுக்கும் எல்லாத்துக்கும் சேர்த்து ஆடணும். அதல்லாம் எல்லாருக்கும் எல்லா நேரமும் நடந்திராது. இந்தா இவ திட்டுனா. நானும் பேன்னு முழிச்சுட்டு நின்னேன். அவ்வளத்தையும் சொல்லிட்டு நாளைக்கு கோயிலுக்கு வாங்க பேசணும்னுட்டு போய்ட்டா தம்பி. எதிர்பாப்பீங்களா சொல்லுங்க. அந்த வார்த்தை அவ சொல்லலைன்னா மறு நாள்ல்ல இருந்து அவ தெரு பக்கம் கூட போய்ருக்கமாட்டேன். அவ்ளோ வீரம் ஆம்ப்ளைக்கு. “

வெயில்தாழ்ந்து நிழல் இறங்கியிருந்தது. நேரம் கடந்ததே தெரியவில்லை. மொபைலை எடுத்துப்பார்த்தான். மணி மூன்றைத்தாண்டியிருந்தது. நந்துவின் பிளான் படி இன்னேரத்திற்கு அதிராம்பட்டினத்தைத் தாண்டி மல்லிப்பட்டினம் போயிருக்கவேண்டும் இருட்டும்போது திருச்செந்தூர் அடைந்தால் மாலை கடலில் கால் நனைக்க நினைத்திருந்தான். ஆனாலும் பயணங்கள் தொலைவுகளைவிட மனிதர்களுக்காகத்தானே. இந்தக் கதையை முழுதுமாக கேட்டுவிட்டே கிளம்பலாம். தாமதமானால் அதிராம்பட்ட்டினத்தில் எதாவது லாட்ஜில் இரவைக்கழிக்கலாம். குறுஞ்செய்தியும் கடைக்காரர் கதையும் சேர்ந்து ரணங்களைத் தோண்டிவிட்டிருந்தது. இரவுக்கு எதாவது குடித்தால் நன்றாக இருக்கும். மது விஷம்தான். ஆனாலும் உள்ளிருக்கும் சில நினைவுகளைக் கொல்வதற்கு ஆபத்திலாத விஷம்.

“போனேன் பாத்துக்கங்க. நல்ல பவுடர் அடிச்சு கர்ச்சீப்ல பவுடர் மடக்கி நெத்தில துன்னூறெல்லாம் பூசி. போனதும் அடிச்சா பாருங்க நெத்தியடி எங்கப்பாட்ட பேச முடியுமா உன்னாலன்னா. ஊரையே எரிச்சுப்புடுவானுக தம்பி. மோசமான ஆளுக புள்ளமுழிக்கமுழி பேளமுழிக்குன்னு தாய்க்கு தெரியாதா. நான் நீங்க கூப்டா வர்றேன். எதாவது வேலையப்பாத்துவைங்க வெளியூர்ல. மொத்தமா போய்ட்லாம்னா. நான் அதெல்லாம் யோசிச்சிருக்கவே இல்லதம்பி. பொம்பள மனசு பாருங்க. நமக்கு கண்ணு கழுத்துக்கீழையே நின்னுபோகுது பாத்துகிடுங்க. அவங்க மொத்த ஒலகத்தையும் மொத்த எதிர்காலத்தையும் ஒரே பார்வைல பாத்துப்புட்றாங்க தம்பி. அது நமக்கு என்னைக்கும் ஆம்ப்ளையா இருக்கவரைக்கும் வரவே வராது. “

நந்து பேச்சற்று நின்றுகொண்டிருந்தான். தொண்டை வறண்டதுபோல் இருந்தது. சிகரெட் தேவையாயிருந்தது. ஆனாலும் திடீர் மரியாதை மனதுக்குள் எழுந்திருந்தது. அவர் முன் ஊத சங்கடமாக இருந்தது. அசைந்து மீண்டும் அமர்ந்தான்.

“அப்புறம் அப்பப்ப கோயில்ல பாத்துகிடுவோம். டீக்கடைல நின்னு தம் அடிச்சுட்டு இருப்பேன். அவ போகும்போது டக்குன்னு தம்ம மறைப்பேன். எரிக்கிறாப்ல பாப்பா. டப்புனு கீழ போட்டுட்டு கேனத்தனமா ஈஈன்னு இளிப்பேன். லைட்டா சிரிப்பா ஓரமா உதட்டும் கண்ணுக்கும் நடுவில மட்டும். இப்பமாதிரி அப்பல்லாம் சிகரேட்டொண்ணூம் ஆளுக்கு ரெண்டு கைல வச்சுட்டு சுத்திறதில்ல தம்பி. அதெல்லாம் ஊருக்கு அடங்காத வீட்டுக்கும் அடங்காத கிறுக்கனுக மட்டும்தான் சிகரெட்டு தண்ணியெல்லாம். வில்லனுக அடையாளம். இப்ப எங்க உங்க ஹீரோக்களே டாஸ்மாக்லதான் குடும்பமே நடத்துறானுக.”

“கல்யாணம் எப்படிண்ணே.. அதே மாதிரி தீப்பந்தத எடுத்துட்டு வயக்காட்டுல துரத்துனாங்களா”
கேட்டவுடன் நாக்கைகடித்துக்கொண்டான். கேட்டிருக்கக்கூடாது மரியாதையை மீறியதுபோல் இருந்தது. கூடவே அதிக உரிமை எடுத்துக்கொண்டதுபோல

“அதெல்லாம் இல்ல தம்பி. தூத்துக்குடில வேலை கிடைச்சு போய்ட்டேன். கொஞ்ச நாள் கழிச்சு வந்து ஊருக்கு திரும்பும்போது இவள கூப்டேன். சரி வர்றேன்னா. கூட்டிட்டுப் போய்ட்டேன். அவ்ளொதான். போன இடத்துலையே நண்பர்கள் சூழ கல்யாணம். அப்டியே வாழ்க்கை போய்ச்சு கொஞ்ச வருசம்..

“உங்க வீட்ல அவங்க வீட்ல எதும் பிரச்சினை வர்லியாண்ணே. இந்தா இருக்கு தூத்துக்குடி விரட்டி வந்திருப்பாங்களே”

“அந்தக்கதையெல்லாம் இப்ப எதுக்கு தம்பி நல்லத மட்டும் நினைப்பமே. கேட்கணும் தம்பி கேட்டாத்தான் கிடைக்கும். இல்லைன்னு சொன்னா போக தயாரா இருக்கணும். குழப்பத்தில இருக்கிற மாதிரி தெரிஞ்சா கூட நிக்க யோசிக்கக்கூடாது. ஆனா தம்பி தொழில் முக்கியம். காதலிக்க ஆட்க போதும் , ஆனா காசு வேணும் தம்பி வாழ”

காசுக்கெண்ணண்ணே. முத தடவ இவள பாக்க முன்னாடியே நல்ல வேலை. நல்ல கம்பெனி, நல்ல சம்பளம்.. அதாச்சுண்ணே எட்டுவருசத்துக்கு மேல. அதென்னமொ நீங்க காசு முக்கியம்னு இப்ப சொல்லுதீங்க. ஆனா அதுவரைக்கும் எனக்கு யார்மேலையும் தோணவே இல்லைன்னே அதான் விசயம். அதுக்கு முன்னாடி தோணியிருந்தா நீங்க சொல்றதெல்லாம் யோசிச்சிருப்பேன்னு வைங்க. ஆனா இவதான் மொதல்ல. இவளுக்கு முன்னாடியும் பிரண்ட்ஸ்ல ஆம்ப்ள பொம்பள வித்தியாசமில்லாம கூட்டம் இருந்துது. ஆனா யார் மேலையும் தோணாதது இவ மேல தோணுனதுதாம்ணே ஆச்சர்யம். அதான் இவள விட மனசில்ல. அப்புறம் கூட பாருங்க இன்னைய கணக்குக்கு ஏழுவருசத்துக்கு மேலையே இருக்கும். இப்பவும் அதுக்கப்புறம் வேற எந்த பொண்ணு மேலையும் தோணலைன்னா பாத்துக்கங்களேன். என்னவோ அந்த ஆறூமாசத்துலையே மொத்த வாழ்க்கையும் வாழ்ந்துட்டாப்ல. பெருசா கூட ஒண்ணுமில்ல. சும்மா வருவா போவா. பேசிட்டு இருப்போம். இருபத்து நாலுமணி நேரத்துல பத்துமணி நேரம் ஒரே ஆபிஸு. வீட்டுக்குப் போறபாதைல கம்பெனி பஸ்ஸு வீட்டுக்குப்போனதும் ஒரே எஸ்ஸெமெஸ் மழை. டெய்லி ஒரு தடவையாவது போனு. இருபத்து நாலுமணி நேரத்துல இருபது மணி நேரம் அவகூடையே இருந்தாப்ல ஒரு மயக்கம். ஆனாலும் போதலை. இதுல நமக்கு என்னிக்கு போதும்னு தோணிருக்கு சொல்லுங்க. திருப்பி யோசிச்சுப்பார்த்தா சின்ன சின்ன விசயங்கள்ளெல்லாம் கூட நியாபகம் வருதுண்ணே. ஜன்னல் ப்ரேம்ல அவ முகம் மட்டும். அதுல காத்துல ஆட்ற சின்ன ஜிமிக்கி. ஜன்னல் கண்ணாடில பிரதிபலிக்கிற அந்த குட்டி மூக்குத்தி அவளோட அந்த வாசம். குரல் இப்பதாண்ணே மறக்க ஆரம்பிச்சிருக்கு. மொதல்ல மறக்குறது குரல்தானாமே. பயமா இருக்குண்ணே இதெல்லாம் மறக்காம இருக்கவாது எங்கியாவது எழுதி வைக்கணும்ணே

நந்துவுக்கு மூச்சிரைத்தது.” எழுதுறது மறக்காம இருக்கவா மறக்குறதுக்கான்னு தெரியல. சின்ன சின்ன சம்பவங்களெல்லாம் எழுதன்ப்புறம் மறந்துட்றாப்ல தோணுது. எழுதும்போது நியாபகத்துல இருக்குன்னு தெரியாத சின்ன சின்னவிசயமெல்லாம் நியாபகம் வருது. நிறைய யோசிக்கறேன். கொஞ்சமா எழுதுறேன். ஆனாலும் என்னவோ கிடந்து உறுத்திட்டே இருக்கு. என்ன தப்பு எங்க மிஸ் பண்ணேன் எதுக்காக காதலிக்க ஆரம்பிச்சேன். ஒரே குழப்பம். தூங்கவிடாம கிடந்து உழப்புது. அதுக்குண்ணே கொஞ்சமாவாது குடிக்க வேண்டியிருக்கு பாத்துக்கங்க நைட்ல. ஆனா குடிச்சா இன்னும் கூர்மையா நியாபகம் வருது. போன் பண்ணேன் மெசேஜ் பண்ணேன்ன்னு எதையாவது பண்ணிவச்சிட்றேன். நேத்துகூட பாருங்க குடிச்சுட்டு மெசேஜ் அனுப்பி தொலைச்சிருக்கேன். திட்டி வச்சிருக்கா மறுபடியும். புத்திவரும்ன்றீங்க… ம்ம்ம்ஹும். மறுபடியும் இன்னொரு நாள் நியாபகத்துகாக குடிக்கணும். குடிச்சப்புறம் மறுபடி நியாபகம் வரும். பேச்சு திட்டு. தப்பு பண்றேன்னு தெரியுது. மூளையும் இதயத்துக்கும் கிடந்து அலைபாயுதுண்ணே தர்க்கம். அத கன்றோல் பண்ண முடிஞ்சா நல்லாருக்கும்”

“ இன்னொரு எளனி வெட்டவா. பொழுதே சாஞ்சிருச்சு. இருட்டப்ப்போகுது. வேணா எங்கூட்ல தங்குறீங்களா. நானும் இவளும்தான். புள்ளையெல்லாம் ஒண்ணும் ஆண்டவன் குடுக்கல. தங்கிக்கங்க. நல்லா சமைப்பா காலைல கூட போகலாம்” அவர் பேச்சை மாற்ற முயற்சிப்பது அப்பட்டமாக தெரிந்தது. வீடு மிகச்சிறியதாக இருக்கலாம். இருவரே கஷ்டப்படுவதாக இருக்கலாம். எந்த கிராமத்திலிருந்தோ எங்கியோ பிழைக்கப்போனவர் இத்தனை வயதில் இந்த பெரிய கூட்டமில்லாத தார்ச்சாலை ஓரத்து தார்ப்பாயில் ஒண்டியிருக்க எத்தனையோ பிரச்சினைகள் இருக்கலாம். அதையெல்லாம் மீறி இன்னும் துன்பமாக்க நந்து விரும்பவில்லை. கூடவே அவர் கிளம்பிவிடக்கூடாது என்றும் இருந்தது. சொல்வதில் ஒரு ஆசுவாசம். யாரிடமும் சொல்லாத கதைகளை மறுநாள் சந்திக்காத நபர்களிடம் சொல்லிச் செல்வதில் கிடைக்கும் சுதந்திரம்.

“இல்லண்ணே இருக்கட்டும். ஒரு தம் அடிச்சுக்கவா”

“இதென்ன கேட்டுகிட்டு. அடிச்சுக்கங்க தம்பி நீங்க என் புள்ள மாதிரி”

“அதாண்ணே தயக்கமாருக்கு.”

அவர் சிரித்தார். நந்து அடுத்த சிகரெட்டை எடுத்து பற்றவைத்தான். எட்டுமணி நேரப்பயணத்தில் எதுவும் தெரியாத வலிகள் இப்பொழுது மெல்ல எழுந்து வருவதைப்போல் இருந்தது. கணக்கின் படி சென்றிருந்தால் வெளிச்சத்திலேயே திருச்செந்தூர் கால் நனைத்து இரவுக்குள் ஊர் போயிருக்க முடியும். இந்த இரவில் வேகம் சாத்தியமில்லை. மெல்லமாகத்தான் ஓட்டியாகவேண்டும். பைக் சீட்டில் வெப்பம் தணிப்பதற்காக புதிதாக போட்டிருந்த கூல்மெஷ் வெப்பத்தை இறக்கிய தொடை கோடுகள் நெருப்பைப்போல் எரிந்தன. இன்னும் நான்கிலிருந்து ஆறு மணி நேரம் இருட்டில் போகவேண்டியிருக்கலாம்.

“ கண்டுபிடிச்சிட்டாங்க தம்பி” கடைக்காரர் குரலில் நந்துவின் சிந்தனைகளை அறுத்தார். “ எனக்குன்னு அப்பாம்மால்லாம் யாரும் கிடையாது பாத்துக்கங்க. கோயில்மாடுமாதிரி. கிடைச்ச வேலைய பாத்துட்டு கிடந்தேன். இவ வந்தப்புறம்தான் சொந்தம்னு ஒண்ணே தெரிஞ்சுது. தூத்துக்குடில வேலை பாத்துட்டு இருந்த இடத்த கண்டுபிடிச்சுட்டாங்க. வெல்டிங்க் பட்டறை. பழைய இரும்புக்கட்டிலு பாத்திருக்கீங்களா. சட்டத்துல பிளாஸ்டிக் ஒயர் கட்டி வருமே அந்த மாதிரி ஒரு பர்னிச்சர்கடைக்கு சட்டம் செஞ்சு குடுக்கிற வேலை. அறுக்க பத்தவைக்கன்னு ஆயுதம் பொழங்குற இடம். நானும் நல்ல தாட்டியமா ஓடியாடி வேலை செய்யுறவனாச்சா நல்லா ஒட்டிக்கிட்டேன். அதையும் கண்டுபிடிச்சு வந்துட்டானுக. இவ அப்பம்மாரு. சித்தப்பன் பெரியப்பன்னு நாலு பேரு. எனக்கென்ன பயம்னா எளவுக்க வீட்டுல போய் இவள எதும் செஞ்சிருக்கக்கூடாதேன்னு. வீடும் கடைக்கு பொறத்தால ரெண்டு தெரு தள்ளித்தான். வந்த உடனே எடுப்பிடிக்கு கிடந்த பயலுவள விரட்டிவிட்டு செமத்தியான அடி.அடி விழுது நான் அழுதுட்டு கிடக்கேன். பட்டறை ரோட்லருந்து உள்ள தள்ளி சந்துக்குள்ளன்றதால ஆளும் கிடையாது. பக்கத்து கடை பயலுவ வந்துட்டானுவ. எங்க… சட்டருக்கு வெளிய நின்னு யோவ் யேய்னு கத்தறானுவளே தவிர எவனுக்கும் உள்ள வர தைரியமில்ல. வந்தா நமக்கும் அடிவிழும்னு பயம். அவ்ளொ வீரம் இந்த ஆம்ப்ளைங்களுக்கு. அதுல இவ பெரியப்பன் சட்டத்துக்கு எடுத்து வச்சிருருந்த ராடெடுத்து ஓங்கி ஒரு அடி முட்டில ரெண்டு முட்டிலையும். சவத்துக்க தேங்கா உடைஞ்சாப்ல நொச்சுனு ஒரு சவுண்டு. எங்க. கண்ணு இருட்டிட்டு வந்துட்டு முழிச்சு பாத்தா இவ நிக்கா. எங்கருந்து வந்தா எப்படி தெரிஞ்சுது எப்படி உள்ள வந்தா எதுவும் தெரியாது. ஒத்தக்கைல இரும்பு கம்பி பாத்துக்கங்க இந்தா இத்தா தண்டிக்கு. கட்டிலு காலுக்கு வைக்கிறது. புடவைய ஒத்த சைடுக்கு தூக்கிச் சொருவிருக்கா தூக்கப்போறவ வாரியல்லோட நிக்கிறவளாட்டம் கம்பியோட நிக்கா தம்பி எனக்கும் அப்பனுகளுக்கும் நடுவில பேய் மாதிரி. தெய்வம் தம்பி. காளி மாதிரி. இசக்கியம்மன் மாதிரி. காலொடைஞ்சு கிடக்கிற எனக்கே கொலை நடுங்கிருச்சு… சாமீ அவள எப்பவும் அப்படி பாத்ததில்ல அத்தன வருசத்துல அதுக்கப்புறமும். அப்பனுக எம்மாத்திரம் கெட்டவார்த்தையா திட்டுட்டு வச்சுட்டு கூட்டத்த புகுந்து போய்ட்டானுக. கம்பியப்போட்டுட்டு என் தலையத் தூக்கி மடில வச்சுட்டு வலிக்குதான்னா பாருங்க. என்னா கண்ணூங்கிறீங்க. என் தாயே மயானத்துல இருந்து இறங்கி வந்து முலையூட்ட உக்காந்தாப்ல அப்டி ஒரு கண்ணு. பயலுக தூக்கி அள்ளிப்போட்டு ஆஸ்பிட்டல்ல போட்டானுக. இவ பீயள்ளி மூத்தரம் துடைச்சு காப்பாத்துனா பாத்துக்கங்க. அதாச்சு இருவது வருசத்துக்கு மேல. புள்ளையா குட்டியா. தைய மிசினோட்டித்தான் என்னைய காப்பாத்திட்டு இருக்கா. நானும் இருக்கேன் தெண்டத்துக்கு சாகாம.

நந்துவுக்கு இதயம் நடுங்கியது. அத்தனை பிரச்சினைகளும் அத்தனை குழப்பங்களும் மறைந்து தெளிவானது போல் இருந்தது. உடல் நடுங்கியது. ஆனாலும் ஒரு தெளிவு. இருட்டத்தொடங்கியிருந்தது. மணி பார்த்தான் ஆறரை ஆகியிருந்தது. நான்கு மணி நேரத்துக்கு மேலாக கதைபேசிக்கொண்டிருக்கிறோம் என்பது உறைத்தது.

“இந்தக்கடை கூட அவ போட்டு குடுத்தது பாத்துகிடுங்க. ஊருக்குள்ள எங்கியாவது போட்டா வேலை செய்யவேண்டி வருமாம் நானு. அதுக்குன்னு ஒதுக்குப்புறமா போட்டுக்குடுத்துருக்கா. லோடு வாங்குறெல்லாம் அவதான். சும்மா உக்காந்திருப்பேன் பாத்துக்கங்க நாள் பூரா. பதினொண்ணுல இருந்து இரண்டு வரைக்கும் இந்த ரோட்ல போறவங்க கடையப்பாத்தா ஷாக் ஆகித்தான் நிக்கவே செய்வாங்க. அதுலையும் லாபந்தான் பாருங்க. நின்னவங்க சும்மாவாச்சும் எதாது வாங்கணுமேன்னு எளனிவாங்கி குடிப்பாங்க. சிகரெட்டு அது இதுன்னு வச்சிருந்தேன் முன்னாடி. சின்னப்பசங்க வாங்கி நின்னு ஏம்முன்னாடி ஊதுறது அவளுக்கு மரியாதையா இல்லியாம் பாருங்க. அதுக்காகவே அதெல்லாம் விக்கக்கூடாதுன்னுட்டான். அவ சொல்லுக்கு என்னத்துக்கு மறுபேச்சு பேசிட்டுட்டு நானும் கேட்டுகிட்டேன்”

“சாரிண்ணே”

“ஹா ஹா எதுக்கு தம்பி சாரியெல்லாம். நல்லவேளை அவ நடுவில வரல. வந்துருந்தா ஒரு வேளை காளி அவதாரத்த நீங்களும் பாத்திருப்பீங்களோ என்னவோ. ஒண்ணு மட்டும் சொல்றேன் தம்பி. நீங்க யாரு, உங்களுக்கு போன்ல திட்டுன பாப்பா யாரு எதும் தெரியல. ஆனாலும் சொல்லுதேன். அவங்க விட்றச்சொன்னா விட்ருங்க தம்பி. பொண்ணுங்கல்லாம் ஆத்துத்தண்ணிமாதிரி. நாம நக்கிக்குடிக்கிறதுக்காக இல்ல. அவங்களுக்கு உலகத்துல நிறைய வேலையிருக்கு தம்பி. எந்த வயலுக்கு பாயணும் எந்த கூழாங்கல்ல உருட்டி எந்த கரைல சேக்கணும் எந்த கடல்ல எந்த மீனுக்குப் போய் கலக்கணும்னு அவங்களுக்குள்ளேயே தெரிஞ்சிருக்கும். நமக்கெல்லாம் அது புரியாது. வாலாட்டிட்டு போய்ருங்க. அணைக்கட்டெல்லாம் உடைச்சுட்டு வந்துரும் தம்பி ஆறு. கிடக்கிற ஆறேல்லாம் சத்தியத்துக்கு கட்டுப்பட்டு கிடக்கதா சொல்வானுக. ஆனா இஷ்டப்பட்ட்டு கிடக்குது தம்பி. நீங்க ஒண்ணும் பண்ணமுடியாது. அவங்க போக்குல உட்ருங்க. உங்களுக்குன்னு ஒரு நதி எங்கிருந்தாது கிளம்பியிருக்கும். எல்லா குப்பையையும் அடிச்சு ஒதுக்கிட்டு உங்களுக்கு தாகம் தீக்கண்ணே கிளம்பி வந்துட்டு இருக்கும் தம்பி. சும்மா குடிச்சேன் குடிக்கலைன்னு கதை சொல்லிட்டு ஒரு பொண்ணப்போட்டு டார்ச்சர் பண்ணிட்டு இருக்காதீங்க தம்பி புரியுதுங்களா. நான் சொல்லக்கூடாது. ஆனாலும் சொல்தேன்”

கடைக்காரர் பொறிந்து தள்ளியது போல் இருந்தது. மழையடித்து ஓய்ந்தது போல. மூச்சிரைக்காமல். காளியை நேரில் பார்த்தவர்க்ள் சொன்னால் சரியாக இருக்க வாய்ப்பிருக்கிறது.

“ஆனாலும் எனக்கான நதி இவதான்னு தோணிட்டே இருக்குண்ணே”

கடைக்காரர் எதோ சொல்ல வாயெடுத்தார். தூரத்தில் பைக் வெளிச்சம் கண்டு நிறுத்திக்கொண்டார்.

“ என்னய்யா… இங்கியே இருந்திட்ட போல. வீட்டுக்கு வர ஆசையில்லையா” டிவியெஸ் பிப்டியில்வந்திறங்கியவருக்கு நல்ல திருத்தமான கண்கள். இசக்கியம்மனுக்கு வரைந்து வைத்ததுபோல. நெற்றியில் பழையகாலத்து ஒரு ரூபாய் போல பெரிய பொட்டு. சொல்வதற்கு முன்பாகவே கடைக்காரர் அவ்வளவு நேரம் சொல்லிக்கொண்டிருந்த மகாகாளி இவராகத்தான் இருக்கவேண்டும் என்று தெரிந்தது. வந்தவர் படபடவென கடையை மூடினார். பல ஆண்டு பழக்கத்தில் வந்த லாகவம். சாக்குவிரிப்பின் கீழ் இருந்த காசினை எண்ணாமல் மொத்தமாக அள்ளி அள்ளி கடைக்காரர் சட்டைப்பையில் திணித்தார். பிறகு இளனிகளை சாக்கோடு சேர்த்து கட்டி மேலே தார்ப்பாயைப் போர்த்தி நைலான் கயிறை குறுக்கும் நெடுக்குமாக கட்டினார். பிறகு பந்தலுக்கு நடப்பட்ட்டிருந்த கம்புகளை அசைத்து பிடுங்கி தார்ப்பாய் சாக்கு மூட்டையின் மீது மூடுமாறு போர்த்தி கம்புகளை எக்ஸ் வடிவில் மேலே நிரப்பினார். எக்ஸ்க்கு மையப்புள்ளியில் அருகில் கிடந்த ஒரு பெரிய பாறாங்கல். கூரைக்கு வெளியே அமர்ந்திருந்த கடைக்காரரை வலது கை அக்குள் வழியாக ஒரு கை முட்டிகளில் ஒரு கை. ஒரு பெருமூச்சு. டக்கென கடைக்காரரை தூக்கிவிட்டார். நந்து அசந்து போய் நின்றான். அந்தத் தருணத்திலேயே அங்கேயே அவர்காலில் விழுந்து எழவேண்டி எழுந்த வேட்கையை கட்டுப்படுத்திக்கொண்டான்.

நந்து என்ற ஒருத்தன் அங்கில்லாதது போலவே அந்த அம்மாள் அவரைத் தூக்கி வண்டியில் முன்பக்க இடைவெளியில் அமர்த்தினார்.

“யார் தம்பி… என்ன…” குரல் நல்ல அழுத்தமான குரல். மறந்து போன கெளரியின் குரல் நினைவுக்கு வந்ததுபோல் இருந்தது. கிட்டத்தட்ட இதே குரலில்தான் தைரியம் இல்லை என அவள் சொன்னது. இதே குரலில்தான் என்ன பெரிய தியாகின்னு நினைப்பா எனக்கேட்டது. இதே குரலில்தான்.

“கேட்குறன்ல”

“அட அவர ஏம்மா அதட்டுற. கடைக்கு வந்ததுதான். அப்டியே பேசிட்டே இருந்தேன். கூட உக்காந்திருச்சு. எனக்கும் பேச்சுத்துணைக்குன்னு பேசிட்டு இருந்தேன்.”

“ஆமா நீ எல்லாத்தையும் பேசி அப்டியே சாதிச்சிருவ. காலொடைஞ்ச காவியத்த புள்ளையாரு வியாசருக்கு சொல்லிட்டு இருந்தீங்களாக்கும் போய் மகாபாரதம் எழுதுறதுக்கு. போய் எழுதிக்க தம்ப்பி ஆனது ஆச்சு”

நந்து திடுக்கிட்டான். அவன் எழுதுவது இந்த அம்மாவுக்கு எந்தக்கணத்தில் எப்படி தெரிந்திருக்ககூடும்? “ போங்க தம்பி. வீடுபோய்ச்சேருங்க ஆயிரம் பேர் ஆயிரம் கதை சொல்வாங்க. அதையெல்லாம் கேட்டுட்டு எதாவது ஆத்துல விழுந்து அனாதையா போய்டடாதீங்க. உங்களுக்குன்னு எதாவது டம்ப்ளர்ல கிடச்சா உங்க விதி அவ்ளோதான்னு குடிச்சுட்டு கிடங்க தெரியுதா… ஆறெல்லாம் பெரியவிசயம். எல்லார் தலைக்கெல்லாம் படைச்சவன் எழுதல போங்க”

எதையுமே கேட்காமல் எதையுமே சொல்லாமல் இதுவரை கேட்ட சொல்லப்பட்ட எல்லா கேள்விகளுக்கும் பதில் சொல்லும் இந்த அம்மாள் நிஜமாவே பேரன்னைதானா. நந்து உறைந்து நின்று கொண்டிருந்தான். அம்மாள் வண்டியை இலகுவாகத் திருப்பி ஊருக்குள் சென்றுகொண்டிருந்தார். அந்த வெளிச்சம் மறையும் வரை நின்றுகொண்டிருந்தான். பிறகு மொபைலை எடுத்து மெசேஜையும் கெளரியின் நம்பரையும் அழித்தான்.

வண்டியை எடுத்து அதிராம்பட்டினத்தை நோக்கி செல்ல ஆரம்பித்தான். முத்துப்பேட்டை ஊரைக்கடந்து சில கிலோமீட்டர் சென்றபிறகு திடீரேன உறைந்து வண்டியை ஒதுக்கி அந்த பாலத்தின் மீது சிகரெட் வேண்டி நிறுத்தினான். பாலத்திற்கு கீழே பாமினி ஆறு சன்னமாக ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

சாலமனின் பாடல்

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

சென்னைப் புறநகரின் அந்த தேவாலயத்திற்குள் நந்து நுழைந்தபோது வெயில்தாழத்தொடங்கியிருந்தது. தூரத்துச் சுற்றுச் சுவர் பழுப்பேறிக்கிடந்தது. வேப்பமரங்கள் மெல்ல அசைந்துகொண்டிருந்தன. கால்கள் புதையும் மணலுக்குள் நடப்பது கடற்கரையில் நடக்கும் உணர்வைத்தந்தது. கிட்டத்தட்ட சில ஆண்டுகளுக்குப்பிறகு அந்த தேவாலயத்திற்கு வரவேண்டிய தேவை ஏற்பட்டிருக்கிறது. இரண்டு நாள்களில் வெளி நாட்டுப்பயணம். அதற்கு முன்னதாக ஒருமுறையாவது ஜெஸ்ஸியைப்பார்க்கவேண்டும். அதுவும் இந்த குறிப்பிட்ட தேவாலயத்திலிருந்து. இது நந்துவும் ஜெஸ்ஸியும் முதல்முறை இணைந்து வந்த வழிப்பாட்டுத்தலம். அனேகமாக இந்த வெளிநாட்டுப்பயணம் முற்றிலுமாக இருவரையும் இரண்டு தனிமனிதர்களாக ஆக்கிவிடக்கூடும். இனி சந்திக்க வாய்ப்பு கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையே இல்லை. கடைசி நாளைப்போல வாழும் வாழ்வின் கடைசியாய் கேட்கும் கேள்விகள் எதையாவது திருப்பிப்போட்டுவிடும் என நம்பிக்கை இருக்கத்தான் செய்கிறது இல்லையா?

 

வேப்பமரத்தடியில் சிறுவர்கள் விளையாடிக்கொண்டிருந்தார்கள். ஒரு சிறுமி மஞ்சள் நிற ஆடையணிந்து விளையாடிக்கொண்டிருந்தாள். ஒவ்வொரு அசைவிலும் அவள் கண்களில் சிரிப்பு பூத்தது. இரண்டு நிமிடங்களில் குறைந்தது நான்குமுறையாவது சிரித்தாள். வழக்காமன புன்முறுவலில்லை. கண்ணிலிருந்து தொடங்கி பல்வரிசைகள் வெளித்தெரிந்து அருகில் நடந்துசெல்பவர்களைத் திரும்ப வைக்கும் அளவு சப்தத்துடனான முழுச்சிரிப்பு. நந்துவுக்கு அவளைபார்த்துக்கொண்டேயிருக்கவேண்டும் எனத்தோன்றியது. சந்திக்கும் நேரத்திற்கு ஐந்து நிமிடங்களே பாக்கியிருந்தன. அவளைச் சந்திக்குமுன் ஒருமுறை ஜெபம் செய்துவிட்டுப்போகும் எண்ணமும் இருந்தது. மனதை அசைத்து நந்து தேவாலயத்தை நோக்கி நடந்தான். உள்ளே போய் மரபெஞ்சில் அமர்ந்தான். ஆங்காங்கே ஒவ்வொருவர் மரபெஞ்சின் கீழ்கட்டையின் மீது முழங்காலிட்டு ஜெபித்துக்கொண்டிருந்தனர். இவனும் முழங்காலிட்டான். மனம் ஜெஸ்ஸி ஜெஸ்ஸி என்றே வெடித்துக்கொண்டிருந்தது. குற்ற உணர்ச்சியாக இருந்தது. எழுந்தான். வெளியே நடந்தான்.

நீ வருவியா ஜெஸ்ஸி? என் மெசேஜ் பாத்தேன்னு தெரியும். கூப்டு வரச்சொல்லிருக்கலாம். போன் பண்ணா நீ கட் பண்ணியிருப்ப. அல்லது எடுத்தும் பேசியிருக்கலாம். பேசுனா கண்டிப்பா எதாவது திட்டிட்டு வரமாட்டேன்னு சொல்லியிருப்ப. வருவேன்னு கூட சொல்லியிருக்கலாம். ஆனா அந்த உறுதியான மறுப்பு அல்லது ஏற்பவிட இந்த குழப்பம் இந்த தவிப்பு இந்த காத்திருப்பு எனக்கு புடிச்சிருக்கு ஜெஸ்ஸி. இந்த வலியா சந்தோஷமான்னு சொல்லத் தெரியாத உணர்வு. வரமாட்டேன்னு தெரிஞ்சாலும் வந்திருந்தா எப்படி இருக்கும்ன்ற ஒரு நப்பாசை. இந்த பழமொழி கேட்ருப்பியே. ”எதுலையாவது முடிவெடுக்க முடியலைனா காசச் சுண்டி விடு, காசு பதில் சொல்லாட்டியும், காசு காத்துல இருக்கும்போது உங்க மனசு உங்க முடிவச் சொல்லிடும்”னு, கிட்டத்தட்ட மனசு பூரா நீ வந்துருவ வந்துருவன்னு வெடிக்குது. வரமாட்டான்னு மூளை சொல்லுது. ஆனா அதப்பத்தி கவலப்படாம வந்து உனக்காக காத்திருக்கிறதுலையும் ஒரு சந்தோஷம் இருக்கு ஜெஸ்ஸி.

போன் நம்பர வச்சுட்டு கால் பண்றதவிட மெசேஜ் பண்றதுல நிறைய அர்த்தம் இருக்கு ஜெஸ்ஸி. ஒண்ணு. நாம முதல்ல பேச ஆரம்பிச்சது எஸ்ஸெமெஸ் காலத்துல. அதோட ஆரம்ப கால நினைவுகள். ஒரு ரீவைண்ட் பட்டன் அடிச்சு அந்த ஆரம்ப நிமிசங்களுக்கே போன உணர்வு இருக்கு. அப்பல்லாம் ஒரு மெசேஜ் உனக்குக் கிடைச்சுதா இல்லையான்னு தெரியாம, மொபைல கைல வச்சுட்டு பதில் வர்றவர்றைக்கும் வெயிட் பண்ணிட்டு இருந்தேன். அதிகபட்சம் ஒரு நிமிசம். அதுக்குமேல போனா அங்க அதப் பண்ணேன். இங்க இந்த வேலையில இருந்தேன்னு ஒரு சமாதானம். என்ன… இப்ப உன் மொபைலுக்கு எப்ப வருது, நீ எப்ப வாசிக்கிற எல்லாம் வாட்சப் காட்டிக்குடுக்குது. ஆனா பதில் மட்டும் வர்றதில்லை. ரெண்டாவது காரணம், அழைக்கிறது ஈசி, நீ எடுத்து பேசவும் செய்யலாம். ஆனா அதுல ஒரு திணிப்பு இருக்கு. அடிக்கிற போன எடுக்கவைக்கிற தொழில் நுட்ப காலத்தோட குறுகுறுப்பு. ஆனா மெசேஜ்  அப்டியில்ல. வந்தா வரட்டும்னு இருக்கலாம். அத வாசிக்கிறதோட கைகழுவிட்டு போய்டலாம். ரிப்ளை பண்ணியே ஆகணும்ன்றதில்லை. உண்மையிலேயே விருப்பம் இருந்தா மட்டும்தான் ரிப்ளை பண்ணுவோம். எனக்கு அது தெரியணும் ஜெஸ்ஸி. உண்மையிலேயே உன் விருப்பம் என்னன்னு தெரியணும்.

 

நந்து மணல்பரப்பைக் கடந்து வேப்பமரத்தடியின் சிமெண்ட் பெஞ்சுகளை நோக்கி நடந்துகொண்டிருந்தான்.இரண்டு நிமிடம் நடப்பதற்குள்ளாவே மூளை சொற்களை  அள்ளி எறிந்துகொண்டிருந்தது.  நினைவுகளை. அதைப்பற்றி பழைய அலுவலகத்தின் வலைத்தளத்தில் எழுதிக்குவித்த கவிதைகளை, அதையொட்டி உருவான நண்பர்களை, அவர்களின் சூழலை. உண்மையில் ஜெஸ்ஸிதான் என்றும் நந்துவின் எழுத்தாக இருக்கிறாள். தேவதைக்கவிதைகள், மழைக்காலமாலை நேரம், பிறழ்வுகள், அல்லது…. தூரத்தில் சிமெண்ட்பெஞ்சில் நீல உடையில் ஜெஸ்ஸி. மனம் நடுங்கத்தொடங்கியது.

O

”ஹேய் ஹாய்….” நந்து தன்னை மெல்ல கட்டுப்படுத்த முயற்சி செய்தான், முடியவில்லை. கத்திவிட்டதாகத் தோன்றியது.

“ஹாய்”

ஜெஸ்ஸியிடம் அதே அழுத்தம். அதே மோன நிலை முகம். எதையும் வெளிப்படுத்திவிடக்கூடாதென இறுக்கமாக காதுகளையும் வானத்தையும் நோக்கும் கண்கள். இவ உன்ன மறுபடியும் பைத்தியமடிக்கப்போறா நந்து கேர்புல்கேர்புல்ல்.

” நீ… நீங்க.. நீ… வருவேன்னு.. வருவீங்கன்னு..”

“ நீன்னே சொல்லலாம் நந்து. இன்னும் அந்த அளவுக்கு மாறிடல”

“அப்ப மாறியிருக்கன்னு உனக்கே தெரியுதுல்ல ஜெஸ்ஸி?”

“ நான் மாறல நந்து. நான் அப்டியேத்தான் இருக்கேன், நீ மாறிட்ட. உன் பேச்சு மாறிடுச்சு. உன் கண்ணு இப்போ தப்பு தப்பா பாக்குது. அப்பப குடிச்சுட்டு எதாவது மொழம் மொழமா டைப் பண்ணி மெசேஜ் அனுப்புற. இப்ப கொஞ்ச நாளா அது அதிகமாகியிருக்கு”

”மறுபடியும் சண்டை போடத்தான் வந்தியா ஜெஸ்ஸி?”

“பாத்தியா… கத்துற… குரல் உயர்த்துனா நீ சொல்றது சரின்னு ஆகிடாது நந்து. நீ பண்ணது எதும் சரியில்ல. நீ சொல்ற வார்த்தைகள். அப்புறம் இந்த மெசேஜஸ். இது உனக்கு  நேர் சொல்லணும்னுதான் வந்தேன். ப்ளீஸ். லைஃப் ஹேஸ் டூ மூவ் ஆன். உலகத்துல நான் மட்டும் பொண்ணு இல்ல”

“இந்த ஈரவெங்காயமெல்லாம் எங்களுக்கும் தெரியும்.”

“கத்தாத நந்து. வார்த்தைகள யோசிச்சு பேசு” ”

” நான் உன்னக் கட்டாயப்படுத்தல ஜெஸ்ஸி. அப்பவும் சரி. இப்பவும் சரி. நீ என்ன லவ் பண்ணனும், என்கூடையே இருக்கணும். எங்கையும் போய்டக்கூடாதுன்னெல்லாம் உன்ன அழுத்தம் குடுக்கவே இல்லை. நான் அன்னைக்கும் இன்னைக்கும் என்னைக்கும் பேசுறதெல்லாம் ஒரே விஷயம்தான். என் காதல். நான் எவ்வளவு உன்கூட இருக்க ஆசைப்பட்றேன்றது. என் வாழ்க்கைக்கு நீ எவ்வளவு முக்கியம்ன்றது. திரும்பத் திரும்ப நான் சொல்றது. அதரசிச்சுத்தான் நீயும் ஒத்துகிட்ட. அப்புறம் சின்னச் சின்ன சண்டைகள். மறுபடி போய்ட்ட. மறுபடி வந்த. மறுபடி போய்ட்ட. இன்னைக்கு மறுபடி வந்துருக்க”

”மறுபடி போய்டுவேன்னு சொல்றியா நந்து?”

குரலில் வித்தியாசம் தெரிந்தது. நந்து மொத்தமாய் தளர்ந்தான். அவன் வேகம் கோபம் அத்தனையும் ஒரு நொடியில் ஒருவார்த்தையில் ஒரு சொல்லின் அசைவில். கால் தளர்ந்து சிமெண்ட் பெஞ்சில் அமர்ந்தான். மூச்சிறைத்தது. ஜெஸ்ஸியும் அமர்ந்தாள். கைப்பையிலிருந்து தண்ணீர் பாட்டில் எடுத்தாள்.

 

“தண்ணி வேணுமா?”

“ம்ம்ம்ஹும்”

“ம்”

 

மெளனம் கனத்துக்கிடந்தது. இருவரும் எதிரெதிர் பாதை பார்த்து அமர்ந்திருந்தனர். உண்மையில் ஜெஸ்ஸி அமர்ந்திருந்த ஓரத்திலிருந்து பார்த்தால் தேவாலயத்தின் மொத்த பிரகாரத்தையும் பார்க்கலாம். குழந்தைகள் விளையாடிக்கொண்டிருந்ததை பார்த்துக்கொண்டிருப்பாள். அந்த மஞ்சள் உடைச் சிறுமி பற்றி பேசலாமா? நந்து தலைதூக்கிப் பார்த்தால் காம்பவுண்ட் சுவர் பேருந்துகளைத் தவிர மற்ற அனைத்ததும் மறைத்தது. பேருந்துகளும் அதிக வழித்தடமில்லாத பாதை. திரும்பி இந்தப்பக்கம் பார்த்தான். ஜெஸ்ஸியின் கூந்தல் காற்றில் அசைந்துகொண்டிருந்தது. பெண்கள் அழகுறும் தருணம் என ஒன்று கிடையவே கிடையாது ஜெஸ்ஸி, காதலுடன் பார்க்கும் எல்லா ஆணுக்கும் காதலுடன் பார்க்கப்படும் அவனவன் காதலி அத்தருணத்தில் அழகாகத்தெரிகிறாள். அதற்கு வயது காலம் பொழுது எதுவும் கிடையாது ஜெஸ்ஸி.

 

திடுக்கென திரும்பினாள். கண்கள் இரண்டு நொடிகள் நேர்பார்வையில் மோதி விலகின. ஜெஸ்ஸியின் கண்கள் கொஞ்சம் வீங்கியிருப்பதாகப்பட்டது. கண்மைகள் கரைந்தும் உறைந்தும் வழக்கத்துக்கு மாறாக ஒழுங்கில்லாமல் இருந்தன. நீல நிற சுடிதார். என்னவோ எம்ஜியார் காலத்து போர் உடைகளைப்போல. கேட்டால் இதற்கொரு பெயர், அதன் வரலாறு முதலில் அணிந்த பெண் என எல்லாவற்றிற்கும் அவளிடம் எதாவது கதையிருக்கும். ஆனால் இன்று இந்தத்தருணத்தில் அந்தக் கதைகளையெல்லாம் சொல்வாளா என்று தெரியாது. சொன்னாலும் கதை கேட்கும் மனநிலையில், அந்தக் கேள்வியைக் கேட்கும் மன நிலையில் நந்து இல்லை.

 

“அந்தக்குழந்தைகளப் பாத்தியா நந்து?”

“ம்ம்ம். அந்த மஞ்சக்கலர்…”

”அதில்ல. அவளுக்குப் பக்கத்துல. நீலக்கலர் சட்டை. கருப்பு டவுசர். படிய வாருன தலை. குட்டியூண்டு விபூதி. க்யூட்ல”

“ம்ம். அந்தப்பொண்ணு கூடத்தான். மஞ்சள் சுடிதார். மெலிசான செயின். அந்த சிலுவைடாலர அப்பப்ப கடிச்சுக்குது பாரு. வரும்போது அந்தக்குழந்தைய பாத்து நின்னுட்டு இருந்துதான் நேரமாகிடுச்சு. ஆக்சுவலி, அந்தக்குழந்தையப்பாக்கும்போது உன்ன மாதிரியே….”

“அதேதான் நந்து” ஜெஸ்ஸியின் கண்கள் அலைபாய ஆரம்பித்தன. மண்ணுக்கு. நிமிர்ந்து நந்துவின் வலதுகாதுக்கு.பின் இடதுகாதுக்கு. இருமுறை நந்துவின் விழிகளுக்கு. பிறகு திரும்பி அந்தக்குழந்தைகளுக்கு.

“அதேதான் நந்து. எனக்கும் அந்தப்பையனப்பாக்கும்போது உன் நியாபகம்தான் வருது.  நீதான் இந்த மாதிரி எப்பவும் நீலக்கலர்லையே விதவிதமான ஷேட்ஸ் எடுத்து அடுக்கிவைச்சிருப்ப. அதுவும் ஒரு மாசத்துக்கு அப்புறம் எல்லா ஷேடும் ஒரே கண்றாவி கலருக்கு வந்துரும்”

நந்து சிரித்துக்கொண்டான். இவளுக்கு நினைவிருக்கிறது. நினைவில் நான் இருக்கிறேன். மிக நுணுக்கமான பழைய நினைவுகள் இன்னும் இவளுக்குள்ளும் ஓடிக்கொண்டிருக்கின்றன. நாமாவது இணையம் நண்பர்கள் மற்றும் எதாவது எழுதிக்கொண்டிருக்கிறோம். யாரிடமும் சொல்லாமல், எந்த விதத்திலும் இறக்கிவைக்காமல் இவளும் நினைவுகளைச் சுமந்துகொண்டுதான் அலைகிறாள். இவளின் வலிகளை நாம் அறியவில்லை. அறியமுடிவதில்லை. அல்லது இவள் நம்மை அறியவிடவில்லை. முட்டாளாக, நாட்களை,  நிமிடங்களை, வருடங்களை அழித்துகொண்டிருந்தாய். நந்து நந்து நந்து . கவனம் கவனம் கவனம்.

”நடிக்கிறியா ஜெஸ்ஸி?”

தப்பு. தப்பான வார்த்தை. சொல்லிட்ட நந்து. இத நீ சொல்லிருக்கக்கூடாது. கோவப்படப்போறா. எதையாவது எடுத்து எறியப்போறா. அல்லது கிளம்பிப் போகப்போறா. முட்டாள் முட்டாள்.

“எதச் சொல்ற நந்து. என் காதலையா? இல்ல அந்தப்பையனப்பாத்தா உன் நியாபகம் வருதுன்றதையா? இல்ல என் நியாபகத்துல எப்பவுமே நீதான் இருக்கேன்றதையா? என் பிரச்சினை உனக்குத்தெரியும். ஏன் விலகணும்னு ஆசைப்பட்டேன்னும் உனக்குத் தெரியும். அப்டியும் எப்படி நந்து நான் நடிக்கிறேன்னு சொல்லுவ. எதவச்சு நான் நடிக்கிறேன்னு சொன்ன. மெசேஜ்க்கு ரிப்ளை பண்ணல. ஆனா இன்னைக்கு வரைக்கும் உன்ன பிளாக் பண்ணல. நீ எதோ நாட்டுக்குப்போறன்னதும் பதறி அடிச்சு கிளம்பி வந்திருக்கேன். இன்னைக்கு என்ன பொண்ணு பாக்க வர்றாங்க. ஆனா நான் இங்க வந்து உக்காருந்துக்கேன். உன் கூட. உன்னப்பாக்கணும்னு. உன்கிட்ட பேசணும்னு. இதச் சொல்லாமப் போய்டலாம்னு நினைச்சேன். இவ்வளவு நாள் இருந்த வலி இனியும் இருந்துட்டு போகட்டும்னு நினைச்சேன். உன் கல்யாணத்த நீ முடிவு பண்ற நந்து. ஆனா என் கல்யாணம் அப்டியில்ல. யாரோ சொல்லி, யாரோ கேட்டு, எனக்கு வேண்டியவங்க முடிவு செஞ்சு, நான் தலையாட்டுறது மட்டும்தான் செய்யமுடியும். குறைஞ்சபட்சம் உன் நியாபகத்தக் கிளப்புற யாரையாவது பாத்தா வேண்டாம்னு தலையாட்டலாம் அவ்வளவுதான் என் சுதந்திரம். உன்ன நான் மறக்கல நந்து. ஆனா மறந்துட்டதா சொல்லிக்க முடியும். உன்ன நியாபகப்படுத்துற எல்லாத்துல இருந்தும் விலகமுடியும். நியாபகப்படுத்தாத ஒவ்வொண்ணா சேர்ந்து என் கூடாரத்தைக் கட்டிக்கமுடியும். யூ நோ… இதுக்கு மேல நான் இருக்க விரும்பல. நான் கிளம்புறேன்”

எழுந்தவளின் கையை நந்து பிடித்தான். வளையல்கள். நொறுங்காமல் நெகிழும் பிளாஸ்டிக் வளையல்கள். எல்லாம் நீல நிறத்தில். நடுவில் ஒரு வளையல் மட்டும் தங்கம். அது நந்து எப்போதோ ஒரு காதலர் தினத்துக்கு பரிசளித்தது. ரோஜாப்பூவை மெல்லிய கோடுகளால் வரைந்தது. சில ரோஜாக்கள். ரோஜாவின் இதழ்களில் சிகப்பு நிறமடித்தது. அது உண்மையில் வளையலல்ல. ஒரு கைக்காப்பு. இரண்டுபேரும் வாங்கி ஆள்க்கொன்றாய் பிரித்துக்கொண்ட காப்பு. நந்து காப்பைக்கழற்றி எதோ ஒரு கடற்கரையில் எறிந்திருந்தான் சில வருடங்களுக்கு முன். அவள் இன்னும் அணிந்திருக்கிறாள்.

 

“உன்ன இந்த தடவ மறுபடியும் இழக்க விரும்பல ஜெஸ்ஸி.”

“….”

“அந்த சிலரோஜா காப்பு இப்ப என்கிட்ட இல்லை. தூக்கி எறிஞ்சுட்டேன். நீ சொன்னதுதான். உன் நியாபகஙக்ளை விட்டு விலகுற முயற்சி. ஆனா அதத்தூக்கிப்போட்டுட்டு நியாபகங்களை வெச்சிருக்கேன் ஜெஸ்ஸி. போதும். இன்னைக்கு முடிச்சுருவோம். என்ன பண்ணலாம்னு சொல்லு”

“ நீ எதும் பண்ணவேண்டாம் நந்து. போலாம். ஆல் தெ பெஸ்ட் பார் யுவர் ஆன்சைட் அசைண்ட்மெண்ட். நல்லாப்பண்ணு. உனக்கா தோணும்போது கல்யாணம் பண்ணிக்க. ஆனா எனக்கு இன்விடேசன் அனுப்பாத. நானும் என் கல்யாணத்தப்பத்தி உன்கிட்ட சொல்லமாட்டேன். லெட்ஸ் மூவ் ஆன். “

“கட் த கிராப் ஜெஸ்ஸி. சீ…”

நந்து தன் கழுத்திலிருந்த செயினைக் கழற்றினான். வீட்டிலிருந்து நந்துவுக்கு செய்யப்பட்ட ஒரே செலவு. கையில் அணிந்திருந்த மோதிரத்தையும். என் என இன்ஷியல் பதித்தது. பள்ளிக்கூடகாலத்தில் எதோ போட்டியில் ஜெயித்ததற்குக் கிடைத்த பரிசு. மோதிரத்தை செயினில் கோர்த்தான். ஜெஸ்ஸியின் கழுத்தில் மாட்டினான். ஜெஸ்ஸியின் கண்ணீர் குனிந்த முகத்தைத்தாண்டி கீழே இறங்கிக்கொண்டிருந்தது.

“போலாம் ஜெஸ்ஸி. இப்ப. இந்த நிமிசம், உன் வீட்டுக்குப்போகலாம். உன் அப்பாகிட்ட பேசுவோம். கல்யாணம் நடந்துருச்சு சேர்த்துவைங்கன்னு பேசுவோம். மறுத்தார்னா எங்க வீட்டுக்குப்போவோம். அங்கையும் மறுத்தாங்கன்னா என் கூடவே வா. வெளி நாட்டுக்கு. யாரும் வேண்டாம். நீ நீ நீ.”

“போலாம் நந்து”

இருவரும் உயரப்பார்த்து, தேவாலயத்தின் மேலிருந்த சிலுவையைப்பார்த்து சிலுவைக்குறி போட்டுக்கொண்டனர். நந்துவின் இருசக்கர வாகனத்தை நோக்கி நடக்கத்தொடங்கினர்.  திரும்பி வேப்ப மரத்தடியைப்பார்த்தனர். நீலச்சட்டைப்பையன் பந்தைக் கையிலெடுத்துக்கொண்டு ஓடிக்கொண்டிருந்தான். மஞ்சளுடைச் சிறுமி அவனைத் துரத்திக்கொண்டிருந்தாள்.

மெட்டாமார்போஸிஸ்

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

முகு: பழைய அலுவலகத்தின் உள்வலைத்தளத்தில் நடக்கும் சிறுகதைப்போட்டிக்காக எழுதப்பட்ட விருந்தினர் பதிவு. இன்னும் சில கதைகள் உண்டு, தகுந்த இடைவெளியில் வெளியாகும். 😉

தூசிபறக்க காற்று மண்ணைவாரி முகத்தில் அடித்துக்கொண்டிருக்கும்போதுதான் நந்து தன் தூரிகை எதோ கனமான பொருள் மீது உரசுவதை அறிந்தான். தூரிகையைக் கீழேவைத்துவிட்டு கொஞ்சம் கையால் துடைத்துப்பார்த்தான். கருப்புமண் படிந்த குடுவை. முழுவதுமாக வெளியே தெரியும்வரை மெல்ல கைகளால் துடைத்து சுற்றிலும் தோண்டி குடுவையை வெளியே எடுத்தான். மூடி லேசாக உடைந்திருந்தது. குடுவையின் சுற்றுப்புறத்தில் வண்ணத்துப்பூச்சியின் பல்வேறு பருவங்கள் செதுக்கப்பட்டிருந்தன. உள்ளே சின்னதாக ஒளி தெரிந்தது. அசைத்து மூடியை எடுக்கும்போது பாகங்கள் பிரிந்து இரண்டாக கையில் வந்தது. சுற்றிலும் யாரும் இல்லை. மூடியைக்கீழே வைத்துவிட்டு உள்ளே கைவிட்டு எடுத்தான். ஒரு தாமிரச்சுருள். வெளிப்புறம் முழுவதும் மண்ணில் பல ஆண்டுகள் புதைந்துகிடந்ததால் வந்த கருப்பு அப்பியிருந்தது. உள்பக்கமும் தூசியடைந்து இருந்தது. தூசியை வழக்கமான துணி கொண்டு அழுந்தத் துடைத்தான். எழுத்துக்கள் வாசிக்கக்கிடைத்தன. ஒவ்வொரு வார்த்தையாக வாசித்து முடித்தபோது கண்கள் ஆச்சர்யத்தில் விரிந்தன.

நந்து ஆய்வுக்களத்திலிருந்து கிளம்பி தன் அலுலகம் அமைக்கப்பட்டிருந்த கூடாரத்திற்கு வந்தான். கால்சட்டைப்பாக்கெட்டில் தகடு உறுத்திக்கொண்டிருந்தது. அலுவலகம் அத்தனை பெரிது ஒன்றும் இல்லை. ஒரு மடிக்கணினி. அதை வைக்க ஒரு மேஜை. அருகில் ஒரு நாற்காலி. தொலைவிலிருந்த அலமாரியின் மேலடுக்கில் ஆய்வுக்களத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்ட சிறுகற்கள். சுடுமண் பொம்மைகள். சில எலும்புத்துண்டுகள். அடுத்தடுத்த அடுக்குகளில் சிறுதும் பெரிதுமாக சிலபல புத்தகங்கள். ஓலைச்சுவடிகள். அவற்றின் நகலெடுக்கப்பட்ட நீண்ட தாள்கள். மேஜையின் குப்பைகளை எடுத்து கொஞ்சம் சுத்தப்படுத்துவதான போர்வையில், கலைத்துவிட்டு, ஜாடியை மேஜை மீது வைத்தான். மடிக்கணினியைத் திறந்து இணையத்தில் மேய்ந்தான். பிறகு நீண்ட பெருமூச்சுவிட்டான். எழுந்துவெளிய வந்தபோது வெயில் மொத்தமாக இறங்கி இருள் பரவத்தொடங்கியிருந்தது. காற்று போடப்பட்டிருந்த ஒன்றிரண்டு கூடாரங்களையும் பிறித்து எறிந்துவிடும் வேகத்தில் சடசடத்துக்கொண்டிருந்தது. இன்னொரு முறை தகடைத் தொட்டுப்பார்த்துக்கொண்டான். ஒரு நிமிடம் மனதில் அவனது கடன்கள், பிற செலவினங்கள், தேவைகள் ஒரு கணம் மின்னிமறைந்தன. மறுபடியும் ஒரு பெருமூச்சுடன் தனது கைப்பையை எடுத்துக்கொண்டு இருசக்கரவாகனம் நோக்கிச் சென்றான். ஆதிச்ச நல்லூரின் ஆய்வுக்கள பகுதியைக் கடந்து தேசிய நெடுஞ்சாலையில் ஏறியபோது மழை வலுக்கத்தொடங்கியது. அணிந்திருந்த மழையுடையைத்தாண்டியும் குளிர் ஊடுருவியது. பாண்டி கோயிலைத்தாண்டும்போது தன்னிச்சையாக கன்னத்தில் போட்டுக்கொண்டான். கோயில் வாசலில் அமர்ந்திருந்த பெருந்தாடிக்காரர் இவனைப்பார்த்து சிரித்ததுபோல் இருந்தது.

o

”எந்த நம்பிக்கைல சொல்ற” பிரபாகர் அசுவாரசியமாக சோபாவில் சாய்ந்துகொண்டான். கண்கள் ரிமோட்டையும் டிவியை மேய்ந்துகொண்டிருந்தன. மாற்றிக்கொண்டே இருந்தான். ஒரு அரசியல்வாதி யாரையோ பொம்மையாக்கி நடுத்தெருவில் எரித்துக்கொண்டிருந்தார். ஒரு நடிகர் அரசியல்வாதியாகும் முயற்சியில் யாரையோ திட்டிக்கொண்டிருந்தார். புரட்சிப்பெண்மணி ஒருத்தி ஆக்ரோஷமாக தன் கணவரைத் திட்டிக்கொண்டிருந்தார்(வீட்டுக்கு வரச்சொல்றார்ங்க!!). கோட் ஆசாமி குறுக்க மறுக்க நடந்து சுமார் நாப்பத்தைந்து குடும்பங்களை ஒரு மணி நேரத்தில் பிரித்துவைக்கும் விவாத நிகழ்ச்சியை நடத்திக்கொண்டிருந்தார்.

“ஆர்க்கியாலஜில எனக்கு 15 வருஷம் அனுபவம். ஒரு கல்லப்பாத்தே இது எந்த வருஷம் எதுக்காக யூஸ் பண்ணியிருக்காங்கன்னு சொல்லமுடியும் . 99 சதம் தப்பாக வாய்ப்பே இல்ல தெரியுமா?” நந்து எரிச்சலுடன் சொன்னான்.

”அப்ப மீதி ஒரு சதம்?”

“அந்த நம்பிக்கை உனக்கு இருந்தாலும் பரவால்ல. ஆனா 99 சதம்டா.. சரியா இருந்தா இதுல கொட்டப்போற பணத்த மட்டும் யோசிச்சுப்பாரு”

”யப்பா ராஜா.. ஜெனிட்டிக் இஞ்சினியரிங்ன்றது நேரா ஆரம்பிச்சு உடனே பணம் கொட்ற விஷயம் இல்ல தெரியும்ல.. ”

”தெரியும். அதுக்குத்தான உன்கிட்ட வந்திருக்கேன். ஏற்கனவே எங்க தாத்தா ஓலைச்சுவடியெல்லாம் வாசிச்சிருக்கேன். இதுல என்ன இருக்குன்றத என்னால வாசிச்சு சொல்லமுடியும். நீ பண்ணவேண்டியதெல்லாம் இன்னைக்கு சைன்ஸ்ல அது என்னவா இருக்கோ அத பண்ண வேண்டியதுதான். புரியுதா?

“சரி மொதல்ல இருந்து சொல்லு” பிரபாகர் இப்பொழுது டீவியை அணைத்தான்.

”சிம்பிள் சைன்ஸ்டா.. இந்த தகட்டுல இருக்கிறது பரிமாணவளர்ச்சி சம்பந்தப்பட்ட எதோ ஒண்ணுன்னு நான் நினைக்கிறேன். மெட்டாமார்போஸிஸ் மாதிரி. ஒரு செல் உயிரில இருந்து ஆறறிவு மனுசன் வரை உருவாகுற உருவாக்குற அறிவியல். இது ஒரு வழிப்பாதையா மட்டுமில்லாம முன்பின்னாவும் இருக்கு. அதாவது சிறு அமீபாவ மீனாக்கலாம். மீன மனுஷனாக்கலாம். அல்லது எதிர்திசைல மனுசன அமீபா வரைக்கும் ஆக்கலாம். ஒருவேளை இததிரும்ப நம்மால செய்ய முடிஞ்சா, யாரையும் எதாவும் ஆக்குற சக்தி நம்ம கைல கிடைக்கும். “

“கிட்டத்தட்ட கடவுள் சரியா?”

“அதேதான்”

“சரி அதுக்கு என்ன பண்றது?”

“ஏழடுக்கின் தீரமது சூரமுடன் நானுரைக்க..”

”இந்தப்பாட்டெல்லாம் பாடாத. என்னென்ன வேணும்.. என்னென்ன சொல்லியிருக்கு… அத மட்டுஞ்சொல்லு.”

”அது தெரியாமத்தானே உங்கிட்டவந்தேன், என்னென்ன வேணும் என்னென்ன செய்யணூம்னு தெரிஞ்சா யாரையாவது வச்சு செஞ்சுக்க மாட்டனா?”

“அதுசரி.. பாடித்தொலை”

“ஏழடுக்கின் சூரணமாம் எரியுடையின் வாகனம்
யாழடுக்கின் மயிற்பீலி கரிபொடியின் தானுயர
பாழடுக்கின் பரம்பொருளாய் பரிமுடியும் கூடவர
கூழடுக்கின் சிறுஅணுவும் பூரணமாம் பூரணம்”

”ம்ம்.. நல்லாருக்கு.”

“அதில்ல. கடைசி வரி, அணுவிலிருந்து பூரணத்துக்குப் போறது பத்தி சொல்லியிருக்கு. மத்த பொருள்தான் தெரியல”

பிரபாகர் போய் ஒரு நோட்டை எடுத்துவந்தான், முதற்பக்கத்தில் பாட்டை நந்து தகடைப்பார்த்து சொல்லச் சொல்ல வரிசையாக எழுதிக்கொண்டான்.

”ஏழடுக்குன்னா ஹாலோஹென்ஸ். ஆனா அது ப்ரீயாடிக் டேபிள். கெமிஸ்ட்ரி. காலத்துல ரொம்ப பிந்திவந்ததுதான். ஆனா அதத்தவிர பெருசா ஏழுன்ற நம்பர் எனக்குத்தெரிஞ்சு வேறெங்கையும் இல்லை. ஆனா சூரணம்னு?” பிரபாகருக்கு சுத்தமாக நம்பிக்கையில்லை.

“எல்லாம் சமவிகிதத்துல கலக்கிறதுதான் சூரணம்னு சொல்லுவாங்க. ஹாலோஜென்றது ஒரு கெமிக்கல் இல்லையாம் ஐஞ்சு கெமிக்கல்ஸ்னு விக்கி சொல்லுது. சரியாத்தான் இருக்கு. அஞ்சையும் சமவிகிததுல”

”எரியுடையின் வாகனம்?”

“கரியா இருக்கலாம். அல்லது வைரம். அல்லது கார்பன்ல வர்ற எதாவது ஒண்ணு”

“முழுசா தெரிஞ்சுட்டுத்தான் வந்திருக்கியா?”

‘இல்ல கொஞ்சம் நெட்லபாத்தேன். கொஞ்சம் எனக்கே தெரியும். தாத்தா சித்தமருத்துவர். அதும்போக ரசவாதமெல்லாம் பண்ணிட்டு இருந்த ஆளு”

“ம்ம். யாழடுக்கு? எதாவது மியூசிக் இன்ஸ்ட்ரூமெண்டா?”

“இல்ல. யாழடுக்கின் மயிற்பீலி. துத்தநாகமாம்.”

”கரி பொடி? சாம்பல் கரெக்டா?”

“அதேதான். ஆனா எதோட சாம்பல்னு தெரியல. ஒருவேளை துத்தநாகத்தை பஸ்பம் பண்றதா இருக்கும்னு நினைக்கிறேன்”

”பரிமுடி? குதிரை முடியா… யப்பா…”

“இல்ல.. குதிரைவாலி. அது ஒரு தானியம். அதாத்தான் இருக்கணும்.”

“இருக்கணும், இருக்கலாம், இருக்கலாம்னு நினைக்கிறேன். சரியா யோசிச்சு சொல்லுப்பா. இதவச்சு என்னத்த செய்யுறது”

“எனக்குத் தெரிஞ்சத சொல்றேன். எல்லா காம்பினேசன்லையும் முயற்சி பண்ணி பாப்போம்”

”ம்ம். ஆக, கடைசிவரி, அமீபா மனுசனாகிறதுதான்ங்கிறது மட்டும் முடிவு பண்ணிட்ட”

“கிட்டத்தட்ட. அததவிர வேற வழியே இல்ல”

o

பிரபாகரின் ஆய்வுக்கூடத்தின் ஒரு பகுதி இதற்காக ஒதுக்கப்பட்டது. வழக்கமான அலுவல் நேரம் முடிந்ததும், நந்து பிரபாகரின் ஆய்வகத்திற்கு வந்து உடனிருந்தான். ஒவ்வொரு பொருளாக சேகரித்து ஒவ்வொரு முறையாக சோதித்துப்பார்த்தார்கள். பொருட்களும் அதன் கலவைகளும் அதை உருவாக்கும் முறைகளையும் நந்து செய்தான். பிரபாகர், இறுதிக்கலவையை அமீபாக்களின் மீது பரிசோதித்து அதன் முடிவுகளை அவனது ஆய்வுக்கணினியில் தகவல் பொருட்களாகச் சேமித்துக்கொண்டே வந்தான். ஒவ்வொரு முறையும் தோல்வியிலிருந்து வெற்றியை நோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருந்ததாக அவர்களுக்குப்பட்டது. சில சமயங்களில் அமீபா இரண்டாகப் பிரிந்து இரண்டுமே அழிந்தது. பிரபாகர், தன் பழைய ஆய்வுகளிலிருந்து எடுத்த முறைப்படி அமீபாவினை அழியாமல் காப்பதற்கான தடுப்புப்பொருட்களை இணைத்தால், எந்த வித்தியாசமும் இன்றி அமீபா அப்படியே மாற்றமின்றி இருந்தது. ஆறுமாதங்கள் இந்த ஆய்வில் காலம் கடந்தபின் அவர்களது அவ நம்பிக்கை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக குறையத்தொடங்கியது. பிரபாகர் நந்துவைவிட அதிகமாவே அவ நம்பிக்கை அடையத்தொடங்கியிருந்தான். வேறு சில ஆய்வுக்காக வைத்திருந்த மாதிரிகளையும் இதற்குப் பயன்படுத்த ஆரம்பித்ததால், இதற்கான ஆய்வுகள் பெருஞ்செலவைத் தின்றபடி எந்த முன்னேற்றமுமில்லாமல் இருந்தன. நந்துவின் மனைவியும் அவனை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கேள்வி கேட்க ஆரம்பித்திருந்தாள். அவர்களுக்குள்ளே சின்னச் சின்னச் சண்டைகளும் வரத்தொடங்கியிருந்தன. நந்து இப்படி நேரம் காலம் இல்லாமல், தொழிலுக்கு சம்பந்தம் இல்லாமல் ஒரு ஆய்வறையில் நேரம் போக்கிவிட்டு நள்ளிரவில் வீடு திரும்புவது குறித்து அவளுக்கு கடுமையான வருத்தங்கள் இருந்தன. பாண்டிகோயிலில் பார்த்த பெருந்தாடிக்காரர் அடிக்கடி இவன் பாதையில் எதிர்பட ஆரம்பித்தார். இவன் கடந்துபோகும்போதெல்லாம் அவர் கைகொட்டிச் சிரித்தார்.

“இதுக்கு மேல எனக்கு சரியாவரும்னு தோணல நந்து” பிரபாகர் சொன்னான். முழுக்க நம்பிக்கையை இழந்திருந்தான். செலவுக்கணக்குகளைக் குத்திக்காட்டிய பேச்சுக்களுக்கு நடுவில்தான் ஆய்வு நடந்துகொண்டிருந்தாலும், அவ்வப்போது இப்படி வாக்குவாதங்கள் எழுவதுண்டு.

“எதோ ஒண்ணு மிஸ் பண்றோம்டா. என்னனு தெரியல. அத மட்டும் புடிச்சுட்டா சரியான கலவை கிடைச்சுரும். அது கிடைச்சுட்டா அப்புறம் நிலமையே தலகீழ்”

“அல்ரெடி தலகீழப்போயாச்சு நந்து. வீட்ல ரெஸ்பான்ஸ் ஒண்ணும் செரியில்ல. அவங்க பேசுறதும் சரியாத்தான் இருக்கு.. செலவு பண்ணி எதுவுமே கிடைக்கலைன்னா?”

”உனக்கே தெரியும் பிரபா.கிடைச்சா இதோட ரேஞ்சே வேற. வரப்போறகாச நினைச்சா.. இப்ப பண்ற காசு ஒரு சதத்துக்கும் கீழ தெரியும்ல?”

“அது இருக்கட்டும். ஆனா…. நாமளே பண்ணிட்டு இருந்தா எப்ப்படி? நீ ஆர்க்கியாலஜின்னா, நான் ஜெனடிக் இஞ்சினியரிங்க்… ஆனா யோசிச்சுப்பாரு… சித்தமருந்து, பலவருஷத்துக்கு முன்னாடி பண்ண ரசவாதம்.. அப்போதைய அறிவியல்.. இதெல்லாம் நமக்கென்ன தெரியும்? “வேண்ணா புலிதேசிகர்ட்ட ஒருதடவ கேட்பமா? சித்தராம்ல… கன்பார்மாவது பண்ணிக்கலாம்டா”

“யாரு.. அந்த பாண்டிகோயில் தாடிக்காரனா? அவன் முழு லூசாகிட்டாம்பா. முன்னாடியெல்லாம் கோயில்ல உக்காந்திருந்த ஆள், இப்ப ஊருக்குள்ளல்லாம் சுத்த ஆரம்பிச்சுட்டான்பா… நான் போறபாதை வர்ற பாதைலைல்லாம் நின்னு சிரிச்சுட்டு இருக்கான்பா”

“ஆமா… அவன் லூசு…. ஊர்ல எல்லாரும் லூசு. நாமதான் லூசாகிட்டு இருக்கோம்னு தோணுது நந்து… இருக்கிற வேலையெல்லாம் விட்டுட்டு… கிடைச்சகாசெல்லாம் இந்த தகட்ட நம்பி… மெட்டாமார்போஸிஸ் அது இதுன்னு….”

”ஹேய்ய்ய்ய்ய்ய்” நந்து ஓடிவந்து பிரபா கன்னத்தில் முத்தமிட்டான். “புடிச்சுட்டேன்…. எத மிஸ்பண்றோம்ன்ற புடிச்சுட்டேன். மெட்டாமார்போஸிஸ்! எஸ்! வண்ணத்துப்பூச்சி வாழ்க்கை ஸ்டேஜஸ். அந்தக் குடுவைல கூட வரைஞ்சிருந்தது. முட்டை. லார்வா, கூட்டுப்புழு பூபா, வண்ணத்துப்பூச்சி. அஞ்சும் அதுல இருந்துது. ஹாலோஜன்க்கு சேர்க்கவேண்டிய அஞ்சு அதுதான்! அம்மேசிங்க்! இன்னைக்கு அஞ்சு பருவத்துலையும் ஒரு ஸ்பெசிமன் எடுக்கிறோம். மருந்த முடிக்கிறோம். சியர்ஸ்”

பிரபாவும் நந்துவும் மனதுமுழுக்க நம்பிக்கையோடு வெளியே போனபோது புலிதேசிகர் வெளிவாசல் பெரியகதவின் அருகே நின்று சிரித்துக்கொண்டிருந்தார்.

O

நந்துவும் பிரபாகரும் திரும்பி வந்தபோது அவர்கள் கையில் ஐந்து பருவங்களுக்கான ஸ்பெசிமன்களையும் வைத்திருந்தார்கள். வாசலிலேயே தேசிகர் மறித்தார்.

“லூசு.. வழிய விட்றியா இல்லையா… “ நந்து எரிச்சலுடன் இருசக்கரவாகனத்தின் பின்னாலிருந்து இறங்கினான்.

“என்னப்பா கடைசியா பட்டாம்பூச்சியையும் எடுத்துட்டீங்க போல?” தேசிகரின் குரலில் நக்கல்தொனி.

பிரபாகர் திடுக்கிட்டான். வண்டியை தாங்கலிட்டு நிறுத்திவிட்டு அவனும் இறங்கினான்.

“அத வச்சு கடவுளாகிடலாம்னு நினைக்கிறீங்களா? அது வெறும் குப்பை. எவனோ தருமிப்புலவன் எழுதிவச்ச மொக்கை பாடல். பத்து பைசாவுக்கு ப்ரயோஜனமில்ல. அதவச்சு பணக்காரனெல்லாம் ஆகமுடியாது. என்ன மாதிரி பைத்தியக்காரன் வேணா ஆகலாம்” தேசிகர் மூச்சுவிடாமல் பேசினார்.

“அதப்பத்தி உனக்கென்…உங்களுக்கென்ன தெரியும்?” நந்துவின் குரலில் எரிச்சலும் ஆச்சர்யமும் கலந்தே இருந்தது

“தெரியும். அதைத்தெரியும். அதாலதான் உங்க தாத்தா சித்தவைத்தியர் இறந்துபோனார்னு தெரியும். வெள்ளக்காரன் காலத்துல லண்டன்ல விஞ்ஞானம் படிக்கப்போன நான் பைத்தியக்காரனா அலைஞ்சு, தாடியோட சுத்துறதால இப்ப சாமியாரா சித்தரா நினைக்கப்பட்ற வரைக்கும் தெரியும்”

“அப்ப நீங்க அத கண்டுபிடிச்சிட்டீங்களா? நான் எடுத்தது நாங்க தனிப்பட்ட முறையில பேசுனதெல்லாம் உங்களுக்கு எப்படி தெரிஞ்சிருக்கு”

பிரபா வாய்பிளந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். அவனுக்குள் இன்னொரு கதை ஓடிக்கொண்டிருந்தது. பிரபாகரின் தாத்தா லண்டனுக்கு படிக்கப்போன கதை. பிறகு பைத்தியமாகி வீட்டிலிருந்து விரட்டப்பட்ட கதை.

”தேவையில்லாத கேள்விகளக் கேட்காத நந்து. அதுல இருக்கிறது மனுசன கடவுளாக்குற பாட்டு இல்ல. கடவுள மனுசன் கும்புட்றதப்பத்துன பாட்டு” தேசிகரின் குரலில் இப்போது அக்கறையும் இருந்தது. ஒருமுறை பிரபாவை தலைதிருப்பிப் பார்த்து சிரித்தார்.

“கடவுளக் கும்புட்றதா? அப்டின்னா?”

” நீ பாட்டச் சொல்லு?”

“ஏழடுக்கின் சூரணமாம் எரியுடையின் வாகனம்
யாழடுக்கின் மயிற்பீலி கரிபொடியின் தானுயர
பாழடுக்கின் பரம்பொருளாய் பரிமுடியும் கூடவர
கூழடுக்கின் சிறுஅணுவும் பூரணமாம் பூரணம்”

“எரியுடையின் வாகனம் – எருமைப்பால், யாழடுக்கின் மயிற்பீலி பாட்டுப்பாட்றவங்களுக்கு மயிலிறகாட்டம் குரல் கொடுக்கிற பனங்கற்கண்டு. கரிபொடி சுட்ட மஞ்சள் பொடி, பாலடுக்கின் பரம்பொருள் , பாலாடைக்கட்டி, பரிமுடியும் கூடவர கூழடுக்கு – குதிரைவாலியை அரைச்சு எடுக்கிற மை. எல்லாத்தையும் உருண்டையா புடிக்கிற பூரணம். கேள்விப்பட்டிருப்பியே இனிப்புக்கொழுக்கட்டை. அந்த பதத்துக்கு பூரணம் உருண்டையா புடிக்கணும்…”

“பொய் சொல்றீங்க. ஏழடுக்கின் சூரணம் பத்தி மறைக்கிறீங்க” நந்துவுக்கு கோபம் வந்தது. முற்றிலும் நம்பவும் முடியவில்லை. ஆனாலும் குழப்பமாக இருந்தது.

“இன்னுமா தெரியல. ஏழடுக்குன்னா கொலு. நவராத்திரி கொலுவுக்கு யாரோ செஞ்சு குடுத்த சூரணம் பத்தி எவனோ பாட்டெழுதியிருக்கான். அதவச்சு தலைமுறை தலைமுறையா யாராவது பைத்தியமாகுறாங்க.”

தேசிகர் இவர்களின் குழப்பத்தைப்பார்த்து சிரித்தார். சத்தம்போட்டு சிரித்தவாறே போய்விட்டார். இருவரும் வீட்டிற்குள் வந்தனர். பிரபாகருக்கு கால்கள் சோர்ந்து சோபாவில் பொத்தென விழுந்தான். நந்து குழப்பத்தில் இருந்தான்.

”போச்சு. மொத்தக்காசும், பத்துரூபா கொழுக்கட்டை செய்யுற பாட்டுல வேஸ்ட் பண்ணிருக்கம் நந்து” பிரபாவுக்கு முழுஎரிச்சல். கூடவே கையறு நிலையில் ஏற்படும் நக்கல்

“இப்பவும் இவர என்னால நம்ப முடியல பிரபா எதுக்கும் இந்த கடைசி முயற்சியையும் பண்ணிப்பாத்துரலாம்னு இருக்கேன்” நந்து உறுதியாகச் சொன்னான்.

”லூசாடா நீ… இதுக்குமேல….”

“இல்லபிரபா எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கு. என் தாத்தா எதோ ரோட் ஆக்சிடண்ட்ல இறந்தார். இந்தாளு ஆராய்ச்சில இறந்ததா சொல்றார். ஊருக்கே தெரியும் உன் தாத்தா மட்டும்தான் லண்டன் போய் படிச்சவரு. இவரு அத தன்னோட கதையா சொல்றார்.”

“எனக்கென்னமோ இவர்தான் என் தாத்தான்னு..”

”லூசுமாதிரி பேசாத பிரபா… நான் செஞ்சுபாக்கபோறேன்”

நந்து வண்ணத்துப்பூச்சி படி நிலைகளின் ஸ்பெசிமன்களை எடுத்துக்கொண்டு ஆய்வகத்திற்குள் புகுந்தான். மறுபடியும் கலைத்துவிட்டு எல்லாவற்றையும் முதலிலிருந்து தொடங்கி ஒவ்வொரு படிநிலையாக செய்துகொண்டே வந்தான். கடைசியாக அமீபாமீது தன் கலவையை ஊற்றினான்.

பிரபா கொஞ்ச நேரம் சோபாவில் புரண்டுகொண்டிருந்தான். டீவியைப்போட்டான். மண்புழு உரம் பற்றி பொதிகையில் பேசிக்கொண்டிருந்தார். எரிச்சலையாகி டீவியை அணைக்கும்போது ஆய்வகத்தில் வெடிச்சத்தம் கேட்டது. தொடர்ந்து ஆய்வகம் எரியத்தொடங்கியதைப்பார்த்தான். பயந்து வெளியே தலைதெறிக்க ஓடும்போது கதவின் அருகே கல்தடுக்கி ரோட்டில் தலைகுப்புற விழுந்தான். அதிகவேகத்தில் வந்த லாரி அதற்குள் நெருங்கியிருந்தது.

 

Older Entries

%d bloggers like this: