பரவும் குளிர்

2 பின்னூட்டங்கள்

கெளரி,

நேற்று விஷ்வாவிடம் பேசினேன். என் பழையதவறைச் சொல்லி, அந்த தவறு உன் விஷயத்தில் நடந்துவிடக்கூடாதென்று குரல் உடைந்து நம் கதை சொன்ன அதே விஷ்வா. வெளியே நல்ல மழை பெய்கிறது இப்போது. நான் அவனிடம் பேசும் போது இந்த மழை இல்லை. எதையோ பேஸ்புக்கில் எழுதித் தொலைத்திருக்கிறேன் போலிருக்கிறது. யார் பிறந்த நாளை மறந்துவிட்டாய் எனக்கேட்டான் எடுத்த உடனேயே. உன் பெயரை நான் சொல்ல வேண்டும் என்றொரு விருப்பம் இருந்திருக்கும் அவனுக்கும். அவனே கேட்டான். கெளரியா என்று. ஆம் என்றேன். ”அவ எங்க இருக்கா தெரியுமா?” என்றான். எப்படிச்சொல்வேன் கெளரி. அவன் அளவுகோலில் கூப்பிடும் தூரத்தில்தான் நீ இருக்கிறாய் என்று. என் அளவுகோலின் படி என்னைச்சுற்றி எங்கும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கிறாய் என்றொடு பேண்டஸி கதையை. போகட்டும். இருந்தாலும், கூப்பிடும் தூரத்தில் நீ இருந்தாய் எனச் சொல்ல முடியாதது ஒரு துயரம்தான் இல்லையா?

உன் பிறந்த நாளை நான் மறந்துவிட்டேன் என்றொரு பாவனை எப்படி என்னுள் விழுந்ததென்று இன்னும் புரியவில்லை. நாம் பிரிந்த பின் நீ இப்போது வைத்திருப்பது மூன்றாவது அலைபேசி எண். நான் கூப்பிடும் தூரத்தில் நீ இருக்கிறாய். உன் பிறந்த நாள் என் நாட்காட்டியில் தனித்த வண்ணத்தில் எனக்கு மட்டும் தெரியும் ஒரு ரகசியம். உன் முகவரி எப்போதோ அறைந்துவிழுந்த ஒரு சிலுவை. உன் குரல் இப்போதும் என்னுள் ஒலிக்கும் ரீங்காரம். முகுந்தா முகுந்தாவை அத்தனை சுலபமாய் இத்தனை வருடம் கழித்தும் கடந்து போக முடியவில்லை. இதையெல்லாம் யாரிடமும் பகிர்ந்து கொள்ள முடியாது. அப்படித்தானே கடைசியாய் பேசியபோது கேட்டுக்கொண்டாய். எனக்கு நீ யாரோவாக மாறுவது கர்ப்பம் கலைந்து கால் வழி ஒழுகும் உதிரம் பார்த்து ஒரு பெண் வேண்டும், இதெல்லாம் ஒரு கனவாக இருப்பதற்கான சாத்தியமாக கோடியில் ஒரு பங்கு அளவு இருக்குமா?

உன்னைச் சமீபத்தில் பார்த்த பொழுது பின்னணியில் ஒரு இசை ஒலித்ததில்லையா… இப்படியான தருணங்களைத் தவிர்க்க வேண்டிதான் உன்னையும் தவிர்க்க வேண்டியிருக்கிறது. இனி காலங்களுக்கும், அந்த இசைக்கு முன்னாக உன் முகம் வந்து சேரும். அதிர்ச்சி, குழப்பம், வெறுப்பு (இருந்ததாகத் தெரியவில்லை, கேட்டால், உன் பதில் ஆமென்றிருக்குமென்பதால் வெறுப்பையும் சேர்த்த்துக்கொள்கிறேன்) எத்தனை வித உணர்வுகள் உன் கண்களில்.. இந்தக் கண்களைத் தான் உள்ளுக்குள் பொத்தி வைத்திருக்கிறேன் கெளரி. எத்தனை வருடங்களாக… எத்தனை மெளனமாக, எத்தனை அழுத்தமாக. உன் பார்வைகளைச் சுமந்து சுமந்து வளைந்த பாறைகளைத் தூக்கிக்கொண்டு… இந்தப்பயணம் எரிச்சலூட்டுகிறது. உயரங்களில் நிற்கும்போது எல்லாப் பாறைகளையும் எறிந்துவிட்டு, சுதந்திரமாக, ஒரு பறவையைப்போல இலகுவாகி காற்றில் மிதந்துவிடக்கூடுமென்றொரு ஆசை எத்தனை முறை வந்திருக்கும்… ஒவ்வொருமுறையும் யாரோ ஒருவர் காப்பாற்றிவிடுகிறார்கள். உண்மையில் காப்பாற்றிவிடுவதாய் நினைத்து அந்தப்பாறைகளுடன் சேர்த்து இறக்கிவிடுகிறார்கள். இந்தப்பயணம் எரிச்சலூட்டுகிறது கெளரி.

இந்த அறையில் இப்போது யாருமில்லை. வெளியில் மழை கொஞ்சிக்கொண்டிருக்கிறது. நியாபகம் இருக்கிறதா, எல்லோருக்குமான என் வார்த்தையொன்று உனக்கு அசூயை கொடுத்து நமக்குள் நடந்த ஒரு விவாதம். பிடிக்கும் ஆனால் பிடிக்காதென்று பிடிகொடுக்காமல் பழைய பொழுதொன்றில் நீ சொன்ன வார்த்தைகள். அன்றும் இப்படித்தான் மென்குளிர். எதோ ஒன்று உள்ளே ஊடுருவி, ஆன்மாவை மட்டும் சுமந்து மென் காற்றில் தூக்கிச் சென்ற குளிர். அதே குளிர்தான் இன்றும். ஆனால், இன்று இதற்கு வேறு சாயல். வாழ்ந்து முடித்த கிழவின் கடைசி நிமிடங்களில் அருகில் இருந்திருக்கிறாயா? எல்லோர் நோக்கிய திருப்திப்புன்னகைக்குப் பின், கண் விறைத்து நிலைகுத்தியபின், இமைகளுக்கு மேல் உருட்டிய சந்தனத்தை வைக்கும்போது, கிழவியின் உடலில் ரத்தத்தின் சூடு தணிந்து மெல்லிய குளிர் பரவும். இன்றைய குளிரைப்போல.

நேரில் பேசும்போதும் நீயே சலித்து ஒதுக்கிய் புலம்பல்தான் இன்றும் என்னிடம் இருக்கிறது. வலியென்பதை பேசியாவது கடந்தாகவேண்டியிருக்கதே. விரல் நீட்டிக் கேலி செய்யும் நண்பர்களுக்கும், இன்ன பிற வலிகளும், அதைக்கடக்கும் இன்னபிற வழிகளும் உண்டென்றாலும், எனக்குத் தெரிந்ததெல்லாம், எழுதிக்கடப்பதுதானே? கிராமம் நகரமும் அற்ற இரண்டும் கெட்டான் தெருக்களில் ஓடி ஓடி காசு போட்டு அழைத்து அழைத்து புலம்பித் தீர்க்க உன்னையா வைத்திருக்கிறேன் அலைபேசி தொடர்பு எண்களில். தொடர்பு எண் ஒரு பிரச்சினையில்லை. இன்றும்தான் மனப்பாடமாய்ச் சொல்லமுடியுமே உன் முதல் எண்ணிலிருந்து இன்று உன் கையிலிருக்கும் மூன்றாவது எண்வரை. இறந்தாலும் வந்து பார்க்காதே என்றவளைத் தொடர்பு கொள்ளும் தயக்கம். விடாமல் ஒலித்துக்கொண்டிருக்கும் ”ஏண்டா டார்ச்சர் பண்ற”எனும் குரல் கொடுத்த தயக்கம். லைஃப் ஹேஸ் டூ கோ ஆன் என்ற சினிமா வசனத்தை நிஜ வாழ்க்கையில் நிஜ மனுஷியிடம் கேட்க நேர்ந்த நினைவின் மிச்சம். உன் பிறந்த நாளை நான் மறக்கமுடியுமா கெளரி? அலைபேசியைத் தொலைத்துவிட்டு, அறை நண்பனின் தொடர்பு எண்ணுக்கு முன்னதாக உன் எண் உதட்டில் ஏறி நின்ற அந்தத் தருணத்தில் உணர்ந்து கொண்ட முதல் தொடர்பு எண்?

எல்லாம் கனவு கெளரி. இந்த வாழ்க்கை. நம் சந்திப்பு. பழைய காதல். பழைய புன்னகை. மின்னும் கண்கள். நான். கடைசியாக நீ.

இப்படிக்கு
ஷிவா.

சீசரின் மனைவி

1 பின்னூட்டம்

”உன்மாமனார் டார்ச்சர் வரவர தாங்கல. எப்பதாண்டா நம்ம கல்யாணம்?”

ஷக்தி கத்த ஆரம்பித்தால் பிரளயம் வீட்டிற்குள் தொடங்கியிருக்கும் என அர்த்தம். அதுவும் போன் செய்துவிட்டு, ஹலோ கூட சொல்லாமல் குதிக்கிறாள் என்றால்…

”மொதல்ல என்ன செஞ்சார் அதச் சொல்லு. ஜீனியஸ்கள எப்பப்பாத்தாலும் திட்டுறதே உனக்கு பொழப்பா போச்சு. அப்டித்தான் அன்னிக்கு என்னையும்..”

“ நீ அடங்கு. அவரச் சொன்னா உனக்கு பொத்துக்கும், உன்னச் சொன்னா அவருக்கு பொத்துக்கும். நல்லா வாச்சீங்க மாமனாரும் மருமவனும் ஊர்ல இல்லாம”

“இன்னும் நீ என்ன விஷயம்னு சொல்லல”

“அதெல்லாம் சொல்ல முடியாது நீ மொதல்ல வந்து தொலை. நீயே வந்து பாரு அந்த கண்றாவிய”

அலுவலகத்தில் அரை நாள் பர்மிஷன் சொல்லிவிட்டு அடித்துப்பிடித்து ஷக்தி வீட்டிற்குப்போனேன். அல்ரெடி ஒரு ரவுண்டு பிரளயம் முடிந்திருந்தது தெரிந்தது. செருப்பு அலைந்து கிடந்தது. கதவு திறந்தே இருந்தது. நுழைந்தால், ஷோகேஸ் விழுந்து கிடந்தது. திரைச்சீலைகள் கிழிந்து முன் ஜென்ம புண்ணியத்தில் ஜன்னலில் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தன. டிவி மேஜையின் டிராயர்கள் திறந்து உள்ளிருந்த அனைத்து தட்டு முட்டுகளும் வெளியே குதித்திருந்தன. எல்லாவற்றிற்கும் நடுவே ஷக்தி அரையாடையில் நிற்கும் போட்டோ கிடந்தது. ( சேட்டைக்காரர்கள் அடங்கவும். அவளின் சிறு வயது போட்டோதான்) டைனிங் டேபிளில் ஷர்மா தலை கவிழ்ந்து அமர்ந்திருந்தார். வழக்கம்போல சக்தி காட்டுக்கூச்சல் போட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.

“இன்னொரு நிமிஷம் இந்த வீட்ல இருக்க மாட்டேன். ஷிவாவ வரச்சொல்லியிருக்கேன். அவன் கூடப் போறேன். வர்ற ஞாயிற்றுக்கிழமை கல்யாணம், உங்க செல்லத்த தேடிக்கண்டுபிடிச்சு நீங்களும் வந்து சேருங்க”

“என்னாச்சு ஷக்தி”

“வாங்க மாப்ள சார். ஞாயிற்றுக்கிழமை கோயில்ல கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம். என்னையும் உங்கூடையே இப்பவே கூட்டிட்டு போய்ரு. இவரோட ஒரு நிமிசம் இருக்க முடியாது”

”என்னாச்சு மாமா?”

”என் செல்லத்த காணோம் ஷிவா”

“செல்லப்பெட்டியா? வெத்தலயெல்லாம் போட ஆரம்பிச்சிட்டீங்களா?”

“உன் மாமனாரு அவர் வளர்ப்புப் பிராணிய செல்லம் கொஞ்சிட்டு இருக்காரு. அவர் வச்சிருந்தாரே உன்ன மாதிரி ஒரு தேவாங்கு…”

“அது உடும்பு ஷக்தி”

“உடும்போ குடும்போ… அந்தப்பூச்சியைக்காணோம்”

ஷர்மா ஊருக்குள் சையிண்டிஸ் என பெயர் வாங்க போராடிக்கொண்டிருப்பவர். படித்தது என்னவோ வயர் பிடுங்கும் வேலை. ரியட்டயட் ஆனபின் ஆளுக்கொரு ஹாபியென்றால், இவருக்கு சையின்ஸ். எங்கிருந்து பிடிப்பார் எனத் தெரியாது. சூரிய ஒளியிலிருந்து தண்ணீர் வர வைப்பது மாதிரியான மந்திரதந்திர விஷயங்களை அறிவியலில் முயன்று கொண்டிருப்பவர்.விதவிதமாக கிளம்புவார். ஆறு மாசத்திற்கொரு புராஜக்ட். அது தோல்வியில் முடிந்ததும், அடுத்த பிராஜக்ட்.

“அது பூச்சியில்ல. பல்லி கூட்டத்த சேர்ந்த பிராணி” தலை நிமிர்த்தி பதில் சொன்னார் ஷர்மா.

“எதாவது வாயத் தொறந்தா கெட்ட கோவம் வரும். கருமம் அது கண்டதையும் திங்கும், அதக்கொண்டு வந்து வீட்டுக்குள்ள வச்சா ஓடிருச்சு, எவனாது அவன் வீட்டு கோழியக்காணும் புறாவக்காணோம்னு வரப்போறான். கடவுளே…”

”அப்டியெல்லாம் இல்ல. இது வரானஸ் மபிடங். பழம் மட்டும்தான் திங்கும். ” போனவாரம்தான் ஷர்மா என்னை உட்கார வைத்து முழுக்கதையும் சொல்லியிருந்தார். ஷக்தியைப்பார்க்க வந்தவன் மரியாதைக்காக இவரைப்பார்க்க லேப் வந்தது தவறாகப்போயிற்று.

”ஆமா. இவர் கண்டாரு.”

இவளிடம் பேசுவது எந்த பதிலையும் தராது என்று தோன்றியது.

“செம தலவலிடீ. ஒரு காபி தரியா?”

“ஆமா என்னைய தள்ளிவிட்டுட்டு மாமனாரும் மருமவனும் செல்லம் கொஞ்சிகிட்டே செல்லத்த தேடி ஒழிங்க”

” நீங்க சொல்லுங்க மாமா.. என்னாச்சு”

“பிளானட் ஆப் தி ஏப்ஸ் சீசர் நியாபகம் இருக்குல்ல மாப்ள?”

“ஆமா அதுக்கென்ன.. உங்க செல்லத்துக்கும் சீசர்னு பேர்வைச்சுட்டீங்களா? அதுக்கு பிடிக்கலைன்னா மாத்திட வேண்டியதுதானே.. அதுக்கா ஓடிப்போச்சு… செல்லம்.. இனி மாமா உன்ன சீசர்னு கூப்ட மாட்டார்.. வெளியவாடா… அது டா வா டீயா மாமா?”

”ம்ம்ம்…. டி. சீசரோட ஃவைப். நீங்களுமா?”

“சரி கிண்டல் பண்ணல. சொல்லுங்க”

“அந்த சீசர் மாதிரி, இதுக்கும் மொழி கத்துகுடுக்க முயற்சி பண்ணேன். அப்ப இருந்து அடிக்கடி கூண்டுல தனியா பேசுற சத்தமெல்லாம் கேட்கும்… வந்து பாத்தா, இது திரு திருன்னு முழிக்கும்..”

”உடும்பு முழியே அப்டித்தானே மாமா?”

“….”

“சரி சொல்லுங்க”

“இன்னிக்கு வந்து பாத்தா, கூண்டு துறந்திருக்கு. போகிறேன் தேடாதேன்னு ஸ்டிக்கி நோட் ல எழுதி வச்சுட்டு வேற போயிருக்கு. “

“அதான் தேடாதன்னு சொல்லிருச்சுல்ல.. அப்புறம் ஏன் ஷோகேஷ உடைச்சீங்க”

“அங்கதான் பிரச்சினை மாப்ள. நான் எதுவும் பண்ணல. நானும் ஷக்தியும் வெளிய போயிருந்தோம், வந்து பாத்தா இப்படிக்கிடக்கு. ஷக்தி என்னையப் புடிச்சு திட்டித்தீக்குறா.. அது வெளியே போச்சுன்னு நம்ப மாட்டேங்குறா.. அது உடைச்சு ஓடிப்போயிருக்கு. நான் வெஜ் தேடிப்போயிருக்குனு ஒரே கிண்டல். அவ லிப்ஸ்டிகத் தொறந்து மிதிச்சு வச்சிருக்கு. அதப்பாத்துட்டு செம களேபரம். செல்லம் பண்ணத விட, இவ உடைச்ச கண்ணாடியும், கிழிச்ச கர்ட்டனும்தான் அதிகம்..”

”ம்”

“அது குட்டியா இருக்கும்போதே சொல்லி வச்சு லோக்கல் ஜூவுல வாங்குனது மாப்ள. வரானஸ் மபிடங். சைவம். அபூர்வ இனங்கள்ல இதுவும் ஒண்ணு. எங்கிட்ட இருந்து போனத விட, விஷயம் தெரியாதவங்க கிட்ட சிக்குனா கறியாக்கிடுவாங்க. அதான் மாப்ள கஷ்டமா இருக்கு.”

”சரி விடுங்க. எல்லாத்தையும் எடுத்து வைப்போம். இன்னொரு உடும்பு வேணா என் பிரண்ட்ஸ்கிட்ட சொல்லி வைக்கவா?”

“அதெல்லாம் வேணாம் மாப்ள… பாத்துக்கலாம்…”

ஷக்தி காபியோடு வந்தாள்.

“என்னதான் முடிவு பண்ணியிருக்கீங்க ரெண்டு பேரும்? அடுத்து என்ன? கழுதையா பாம்பா?”

மூன்று பேரும் சிரித்துக்கொண்டே ஒவ்வொன்றாய் எடுத்து வைத்தோம்.

o
<<கதை மூன்று விதமாக முடிகிறது. பவர்ஸ்டார் ரசிகர்களுக்கு – முடிவு 1 , வெங்கட்பிரபு ரசிகர்களுக்கு – முடிவு 2, வீ.சேகர் வகையறா குடும்பச்சித்திரத்திற்கு – முடிவு 3. Select the hidden text to read :) >>

முடிவு 1:

மூன்று பேரும் சிரித்துக்கொண்டே ஒவ்வொன்றாய் எடுத்து வைத்தோம். எல்லாவற்றையும் அடுக்கி, திரைச்சீலைகளை மாற்றி ஒழுங்குபடுத்தி முடிக்கும் போது களைப்பாக இருந்தது. ஷர்மா பிரிட்ஜ்க்குப்போனார். எனக்கு வாட்டர் பாட்டில் கேட்டேன். பிரிட்ஜ் கதைவைத் திறந்தவர் அசையாமல் நின்றுவிட்டார். ஓடிப்போய்ப்பார்த்தேன்.
உள்ளே அந்த உடும்பு இருந்தது. ஒரு பலாப்பழத்தை இறுக கட்டிப்பிடித்துக்கொண்டு. வழக்கம்போல திருதிருவென முழித்தபடி.

முடிவு 2:

மூன்று பேரும் சிரித்துக்கொண்டே ஒவ்வொன்றாய் எடுத்து வைத்தோம். முடித்துவிட்டு கிளம்பினேன். வெளியில் வந்து நண்பனுக்கு அழைத்தேன். அறைக்கு வரச்சொன்னான். ஷர்மா வீட்டிலிருந்து சரியாக மூன்றாவது வீடு. போனேன். சரக்குப்பாட்டில் சைடிஷ் சகிதம் அமர்ந்திருந்தான்.

“என்னடா மூணு மணிக்கே ஆரம்பிச்சிட்ட… என்ன மேட்டர்”

“இல்ல மச்சி செமயா ஒரு சைட்டிஷ் சிக்குச்சு. அதான் பட்றையப் போட்ரலாம்னு…”

“என்னடா முயலா.. புறாவா…”

“உடும்பு மாப்ள.. பின்னாடி தோட்டத்துல சுத்திட்டு இருந்துச்சு.. பாக்கிறதுக்கு ஒரு மாதிரி வித்யாசமா இருந்துச்சு… உடும்பு கறி சாப்டிருக்கியா மச்சி?”

எனக்கு கை நடுங்க ஆரம்பித்தது.

முடிவு 3:

மூன்று பேரும் சிரித்துக்கொண்டே ஒவ்வொன்றாய் எடுத்து வைத்தோம். எல்லாவற்றையும் எடுத்து வைத்துவிட்டு வீட்டின் பின்புறம் லானுக்கு நானும் ஷக்தியும் வந்தோம்.

“சாரிடா ஷிவா. வீட்டுக்குள்ள வந்து இந்த களேபரத்த பாத்தப்ப அப்பா ரொம்ப அப்செட். அந்த உடும்ப புடிச்சு ஜூவுல விட்டுட்றேன்னுதான் கோபமா லேப்குள்ள போனார். அங்க அது இல்லைன்னதும் இன்னும் அப்செட். அவர சமாதானப்படுத்ததான், நீ ஆபிஸ்ல இருப்பன்னு தெரிஞ்சும் போனடிச்சு வரச்சொன்னேன்… “

உள்ளே பார்த்த ஷக்தியின் கண்களுக்கும் வெளியே பார்க்கும் கண்களுக்கும் நடுவில் ஏராளமான வித்தியாசம்.

தூரத்தில் ஒருவன் விழுந்து கிடந்தான். முகத்தில் உடும்பு அப்பியிருந்தது. ஏராளமான ரத்தத்துடன்.

என்னைப் பெருங்கனவு என அழைப்பார்கள்

1 பின்னூட்டம்

” தற்கொலைன்றது கண நேர மயக்கம்னு சொல்றத கேட்ருக்கீங்களா சார்? தெரியாதவன் அப்டித்தான் சொல்லிட்டு திரியுறான். ஆனா எனக்கு அப்டித்தோணல. இதெல்லாம் ஆழமா விழுந்து மெல்ல முளைக்கிற செடி மாதிரி கொஞ்சம் கொஞ்சமா பரந்து விரிஞ்சு, இதுக்கு மேல வளர இடம் இல்லைன்னு தெரியும்போதுதான் நீங்க பார்க்குற எக்ஸ்ட்ரா விழுது”

“ஹ்ம். கேள்விப்பட்டிருக்கேன். தூக்கம் சரியா இருக்கா? ஒரு நாளைக்கு எவ்ளோ நேரம் தூங்குறீங்க?”

”விஷயம் புரிபடமா உளறிட்டு இருக்கேன்னு நினைக்கிறீங்க. இன்சோம்னியாவா இருக்கும். டிரக்ட் அடிக்ட். அல்லது பிராடு பார்ட்டின்னு நினைக்கிறீங்க, கரெக்டா டாக்டர்?”

“அப்டியெல்லாம் நான் எதும் நினைக்கல ஷிவா. உங்களுக்கு என்ன விதமான டிஸ்கம்பர்ட்ஸ் இருக்குன்னு தெரிஞ்சா ஒரு வேளை அதுக்கான சரியான கவுன்சலிங்க் என்னால குடுக்க முடியும்னு நினைக்கிறேன்”

“டிஸ்கம்பர்ட்? எல்லாமே டிஸ்கம்பர்ட்தான் டாக்டர். எதுவும் பிடிக்கல. எல்லாத்து மேலையும் கோவம் வருது. லிப்ட்வாசல்ல யாரையும் போகவிடாம நடுல நின்னுகிட்டு கதையடிச்சுட்டு இருக்கிறவனப் பாத்தா இழுத்துப்போட்டு சாத்தணும்போல இருக்கு. காபி எடுக்கிறதுக்காக பின்னாடி 4 பேர் நின்னுட்டு இருக்கும்போது மெஷின் பக்கத்துல நின்னு ஆற அமர கலை நயத்தோட டீ ஆத்துறவங்களப்பாத்தா கோபம் வருது. திடீர்னு ரோட்ல செல்போன்ல பேசிட்டு எதிர்பக்கத்த பாத்துட்டு நடந்துவர்றவன் வண்டிய ஏத்தி கொல்லணும்னு தோணுது. தப்பில்லையா டாக்டர்??”

“தப்புன்னு தோணுதுல்ல.. யூ ஆர் நார்மல்னுதான் நினைக்கிறேன். எதுக்கும் கொஞ்சம் மாத்திரை எழுதித் தரவா? ”

“எதுக்கு மாத்திரை? என்னோட பிரச்சினை வெறும் பிரமை. சும்மா சப்கான்ஷியஸ் மைண்ட அமைதிப்படுத்தி அனுப்பலாம்னு பாக்குறீங்களா?”

“எதுவும் நான் சொல்லலீங்க.”

”எது சொன்னாலும் அதுக்கு பின்னாடி சில காரணம் எப்பவும் இருக்குமில்லையா?”

“அப்டில்லாம் எதும் இருக்கத் தேவையில்லையே? தவிரவும், என்னோட உள் நோக்கத்த நீங்க சரியாத்தான் புரிஞ்சுகிட்டீங்கன்னு எப்படி நம்புறீங்க?”

“பாத்துருக்கேன் டாக்டர். நிறைய மனுஷங்களப் பாத்திருக்கேன். ஒவ்வொரு மனுசனையும் ஒரு ஆய்வுக்கூட எலி மாதிரி இன்னிக்கும் பாத்த்துட்டு இருக்கேன். சைக்காலஜின்றதே சக மனுசனப் பத்தின புரிதல்னா, சக மனுசனப் புரிஞ்சுக்கத் தெரிஞ்சவன் ஒரு சைக்காலஜிஸ்ட்டா இருக்க வாய்ப்பில்லையா?

“இருக்கலாம்”

”ஒவ்வொருத்தரோட உள் நோக்கத்தையும் என்னால படிக்க முடியுது டாக்டர். பார்வை, ஒரு வார்த்தைன்னு ரொம்ப சுலபமா என்ன நினைக்கிறான், என்ன சொல்லவர்றான்னு முன்கூட்டியே சுலபமா கண்டுபிடிக்க முடியுது”

” நல்ல விஷயம்தானே? இதையேன் பிரச்சினைன்னு நினைக்கிறீங்க? மனுஷங்களோட பழகுறதுதான் பிரச்சினை எல்லாருக்கும்? அது சுலபமா வருதுன்னா நல்லதுதானே?”

“அப்டி இல்ல டாக்டர். எடுத்துக்காட்டுக்குச் சொல்லணும்னா, உங்களோட இந்த பதில நான் எதிர்பார்த்தேன். நீங்க இப்படித்தான் சொல்லுவீங்கன்னு தெரியும். இதுக்கு என்ன சொல்லுவீங்கன்னும் தெரியும்னா, இதுக்கு மேல உங்க கிட்ட என்ன பேசுறதுன்னு சொல்லுங்க. கிட்டத்தட்ட என் பதில், அதற்கான உங்க பதில், அதற்கான என்னோட பதில்னு மொத்த கான்வெர்ஷேனுமே முன்னாடியே ஒரு சினிமா மாதிரி எனக்குள்ள ஓடுனா, நாம பேசுறதுக்கு என்ன இருக்கு? கிட்டத்தட்ட நானே என்கிட்ட பேசிக்கிற மாதிரி ஆகாதா?”

“உங்ககிட்டையே எப்பவாது பேசியிருக்கீங்களா?”

“யூ மீன் தனியா பேசிட்டு இருக்கிறது? அப்டி குறிப்பிட்டுச் சொல்ற மாதிரி எதுவும் இல்ல. ஆனா நான் யார் கூட பேசினாலும், அது என்கூட நானே பேசிக்கிற மாதிரிதான். ஒரு கட்டத்துல யார் யாரைக்கூப்ட்றாங்கிறது கூட தெரியுறதில்ல. கொஞ்ச நேரம் நம்மளோட ப்யூச்சர் கான்வெர்ஷேன எனக்குள்ள ஓட்டிப்பாத்தா, என் பேர் சொல்லிக் கூப்டாக்கூட என் மூளை வேலை செய்யுறதில்ல. நான் டாக்டராவும் எதிர்ல இருக்கிற நீங்க, கவுன்சலிங்குக்கு வந்த நானாவும் மாறிட்றோம்.”

“இதனால எதும் குழப்பம் வந்திருக்கா?”

“ஹா ஹா. இந்தக் கேள்விய எதிர்பார்த்தேன். ஒரு வேளை கிளம்பும்போது உங்ககிட்ட நான் பீஸ் கேட்டா என்ன பண்ணுவீங்க டாக்டர்?”

“ஹா ஹா. ரெண்டு பேரும் இடம் மாறிட்டோம்னு உங்களுக்குப் புரியவைக்க முடியுமில்லையா? அதுக்காக பீஸ் கேட்றாதீங்க”

”அப்டி இல்ல டாக்டர். பொதுவா பேசும் போது கான்சியஸ் மைண்ட் பதில் சொல்லும், சப்கான்ஷியஸ் மைண்ட் கேட்டு உள்வாங்கிக்கும். எனக்கு ரெண்டும் இடம் மாறிடுது. கான்சியஸ் மைண்ட் எல்லாத்தையும் உள்வாங்கி சப்கான்சியஸ் மைண்ட் ரெண்டா பிரிஞ்சு பேசிட்டு இருக்கு. பேசி முடிக்கும்போது எங்க இருக்கேன் யார்ன்றதுலையெல்லாம் பெரிய குழப்பமே வந்துடுது “

“அப்ப உங்க பிரச்சினை உங்களுக்கே தெளிவா தெரியும்னு சொல்றீங்களா? மருந்தும் தெரியுமா?”

“இல்ல, இதெயெல்லாம் என்னோட சிம்டம்ஸ் வச்சு நெட்டுல மேஞ்சது. மருந்துன்னு எதுவும் சொல்லப்படல.”

“உங்க சப்கான்சியஸ் மைண்ட் என்ன சொல்லுது?”

”தற்கொலை பண்ணிக்கச் சொல்லுது டாக்டர்”

“காதுல குரல் கேட்குதா?”

“பாத்தீங்களா மறுபடி சாதாரண அப்ஸஸிவ் டிசார்டர் அல்லது பைபோலார் டிஸார்டர் வச்சே பேசிட்டு இருக்கீங்க. என் பிரச்சினை அது இல்லை. அயம் கிளியர் அண்ட் பெர்பெக்ட். ஆக்சுவலி பிக்சல் பெர்பெக்ட் அண்ட் கிரிஸ்டல் கிளியர் அதான் கொஞ்சம் பிரச்சினை”

“அப்ப தற்கொலை?”

“அதான் சொன்னனே.. ப்யூச்சர் கான்வெர்ஷேசன்ஸ். பேச்ச முடிச்சு கிளம்பினப்புறம் கூட எதிராளி கூட தொடர்ந்து பேசிட்டே இருக்கிறேன். எல்லா கான்வெர்ஷேசன்லையும் தற்கொலைதான் தீர்வுன்னு சொல்றாங்க எல்லா பிரண்ட்ஸும்”

“பிரண்ட்ஸ் உங்க கிட்ட சொன்னாங்களா?”

“கான்வெர்ஷேசன்ல இல்ல. என்னோட சப்கான்சியஸ்குள்ள ஓட்ற ப்யூச்சர் கான்வெர்ஷசன்ல தற்கொலைல முடியுது கான்வெர்ஷேசன்”

”அப்ப நம்ம கான்வெர்ஷேசனும் அப்டித்தான் முடியுமா? நான் வேற வார்த்தைகள்ல, பேச்சுவார்த்தையைத் தொடராத இடத்துல முடிச்சா?”

“அதையும் நண்பர்கள் கூட முயற்சி பண்ணிப்பாத்துட்டேன். ஒருத்தன் கூட வாண்டடா சண்டை போட்டு இன்னியோட பிரிஞ்சுரலாம், ஒருத்தருக்கொருத்தர் பேசிக்கவேண்டாம்னு முடிச்சேன்”

”அப்ப ப்யூச்சர் கான்வெர்ஷன் எதுவும் இருக்க வாய்ப்பில்லையே?”

“அங்கதான் பிரச்சினை. ப்யூச்சர் கான்வெர்ஷேசன்ல, என்னோட தப்ப உணர்ந்து அவன்கிட்ட மன்னிப்பு கேட்டு, அவனும் மன்னிச்சு ஏன் சண்டைபோட்டோம்னு பேச ஆரம்பிச்சு தற்கொலை பண்ணிக்கலாம்னுதான் அதுவும் முடிஞ்சுது”

”என்ன விதமான தீர்வு சரியாவரும்னு நீங்க நினைக்கிறீங்க?”

“செடடிவ் ஹிப்னோதெரபி. மயக்கத்துக்கு கொண்டு போய் ஆழ்மனசோட எண்ணங்கள மாத்துறது”

“அது சரியா வருமா? எப்படி நம்புறீங்க”

“ நான் முழுச்சிருக்கிற வரைக்கும், என்ன எந்த கேள்வியாலையும் உங்களாலல மடக்க முடியாது. சப்கான்சியஸ் பேச ஆரம்பிக்கிறதுக்கு முன்னாடி நீங்க எனக்கு செடடிவ் தரணும்”

“ஆனா ஹிப்னோ தெரபினா உங்க சப்கான்சியஸ் கிட்டத்தான நான் பேச வேண்டியிருக்கும். அதுல எதும் குழப்பம் வராதா?”

”வராது. கான்சியஸ் அண்ட் டூ வெர்சன்ஸ் ஆஃப் சப்கான்சியஸ் மொத்தம் மூணு பேரா பிரிஞ்சு பேசுறதுதான் என்னோட பிராப்ளம். செடடிவ் எடுத்துட்டா, கான்சியஸ் மைண்ட் இல்லாம போய்டும், சப்கான்சியஸ் கூட மட்டும்தான நீங்க பேசப்போறீங்க?”

“மொதல்ல ரெண்டு பேரா பேசுறோம்னு சொன்னீங்க. இப்ப மூணு பேர்ன்றீங்க?”

”அதான் சொன்னனே ஏற்கனவே இன்னும் உங்ககிட்ட பேசிட்டே இருந்தா இது இன்னும் விரியும், மூணு நாலுன்னு”

”செடடிவ் கண்டிப்பா என்கிட்ட இருந்து எதிர்பாக்குறீங்களா?”

“இல்ல டாக்டர், வரும்போதே ட்ரையஸோலம் எடுத்துட்டுதான் வந்தேன்.”

“வாட்? இதெல்லாம் யாரக்கேட்டு பண்ணீங்க? எங்க கிடைச்சது?”

“உங்களுக்குத் தெரியாதா டாக்டர். மூணு மடங்கு காசு குடுத்தா எதை வேணா வாங்கலாம்”

“வந்து பெட்ல படுங்க”

”தற்கொலைங்கிறது கண நேரத்து முடிவுன்னு நினைக்கிறீங்களா டாக்டர்?”

“என்ன உளர்றீங்க ஷிவா? இந்த பெட்ல வந்து படுங்க”

“ நான் இப்ப இந்த ஜன்னல் வழியா குதிச்சா என் எல்லா பிரச்சினையும் முடிஞ்சுரும் இல்லையா டாக்டர்?”

“ நான்சென்ஸ். பெட்ல படுங்க”

“இப்ப உங்க பிபி ஏறுதா டாக்டர்? கண்விழி விரியுறது இங்க தெரியுது. ”

“உங்களால என்ன இழுக்க முடியாது டாக்டர்”

..

“பெட்ல இல்ல. அங்க தெரியுற தரையில போய் படுக்கப்போறேன்”

மூன்றாவது மாடியிலிருந்து ஷிவா கீழே குதித்து மண்டை சிதறியதை ஊரே பார்த்தது. ”டாக்டர் கதவடைச்சுட்டு தனக்குத்தானே பேசிட்டு இருந்தாராம் அப்புறம் ஜன்னல் வழியா குதிச்சிட்டாராம்” என யாரோ போனில் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

மடி முட்டும் ஆடுகள்

1 பின்னூட்டம்

அன்பின் எஸ்தர்,

இது எத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு நான் எழுதும் கடிதம் தெரியுமா? கடைசியாய் எழுதிய கடிதமும் உனக்குத்தான். பள்ளிக்கு நடுவிலிருந்த சேப்பலில் ஜெபத்திற்கு நடுவிற்கே உன் மடியில் தூக்கிப்போட்டதுதான் நான் கடைசியாய் எழுதிய கடிதம். ஒரு நொடி முகத்தைச் சுருக்கிவிட்டு கண்ணைத் திறக்காமலே சுருட்டி பைபிளுக்குள் வைத்துக்கொண்டாய். எழுந்து போகும் போது திரும்பி ஒரு முறை சிரித்துப்போனாய். அதற்குப்பிறகு உன்னைப்பார்க்க வாய்க்கவில்லை. நீர் பறவையின் எஸ்தர்தான் இந்த கடிதத்தை எழுத வைத்திருக்கிறாள். அதே லேடி பேர்ட் சைக்கிள், அதே அண்ணன் சட்டை. அதே கண்கள். அதே ’சாத்தானே விலகிப்போ’ கோபம்.

என் நினைவிருக்கிறதா எஸ்தர்? இருட்டில் உன் கன்னத்தில் வைத்துப்போன என் முத்தமாவது? மறு நாள் முகமெல்லாம் வீங்கிப்போய் பெஞ்சில் தலைசாய்த்து அழுது சிவந்த கண்களுடன் என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாய் யாரும் பார்க்காத நேரமெல்லாம். அந்தக் கண்களை எப்படி மறப்பேன்? தனியாய் சந்திக்க நேர்ந்த ஒரு மாலையில் உனக்காய் நான் ஜெபிக்கிறேன் என்றாய். என் மேல் யாரும் அக்கறை காட்டியதில்லை எஸ்தர். என்னை யாரும் மனிதனாய் மதித்ததில்லை.
என் சுக துக்கங்கள் யாருக்கும் ஒரு பொருட்டில்லை எஸ்தர். எல்லாம் உனக்குத் தெரியும். இருந்தும் ஏன் என்னில் அக்கறை காட்டினாய்?

வீட்டில் ஒரு தொலைக்காட்சிப்பெட்டி உண்டு எஸ்தர். மரப்பெட்டி மூடியது. ஒனிடா என நினைக்கிறேன். மேலும் கட்டில் பீரோ ஹார்லிக்ஸ் பாட்டில் பழங்கால தேக்குத் தூண்கள். பெரிய அழி. இருபுறம் நீட்டிய திண்ணை. அப்படித்தான் நானும் வீட்டில் ஒரு ஜடப்பொருள் எஸ்தர்.

மேய்ப்பன் தொலைத்து தெருவில் அலைந்த ஆட்டுக்குட்டி நான் எஸ்தர். மடி முட்ட அலைந்த சிறு வெள்ளாட்டின் கதை எனது கதை எஸ்தர். தாயினும் சாலப்பரிந்தூட்ட இன்னொரு ஜீவன் கிடையாது எஸ்தர்.

பள்ளியில் பத்தோடு பதினொன்றாய் களுக் சிரிப்புகளுக்குள் உன்னை கவனித்ததில்லை. மாம்பழத் திருநாள் சந்தையில் உனக்கு வேறுமுகம் எஸ்தர். சின்னப்பொம்மைகளை ஒரு கூட்டம் குழந்தைகளுக்காய் பேரம் பேசிக்கொண்டிருக்கையில் எனக்கான மறுபிறப்பை நான் அடைந்தேன் எஸ்தர். அத்தனை குழந்தைகளுக்குள் நடுவில் ஒளிந்து உன் கை பிடித்து ஓடாத கடிகாரம் ஒன்றை வாங்கிக்கொள்ளவேண்டும். அது காட்டும் நேரம் உனைப்பார்த்த நேரமாய் எப்போதும் வைத்திருக்கும் வரமெனத் தோன்றியது எஸ்தர்..

பிறகு உன் ஒவ்வொரு அசைவையும் கவனிக்கத் தொடங்கினேன். காலை மாலை உணவு இடைவேளைகள், படிப்பு நேரங்களில் மரப்பெஞ்சில் கைகூப்பித் தொழும் உன்னை எத்தனை வாஞ்சையாய்ப் பார்த்திருந்திருந்திருக்கிறேன். வெயிலில் முட்டிக்கால் போட்டிருக்கும் சிறு வயதுப் பிள்ளைகளுக்காக எவ்வளவு கண்ணீர் உகுத்திருப்பாய்? தெரியாதவர்களுக்கு கண்ணீர் விடுவதெல்லாம் எனக்கு மட்டுமே கண்ணீர் விட்டுப்பழகிய எனக்கு புதிது எஸ்தர். எனக்காகக் கண்ணீர் விடும் இன்னொரு ஜீவனுக்காய் ஏங்கிப்போயிருந்த எனக்கு நீ எவ்வளவு பெரிய பொக்கிஷம் தெரியுமா எஸ்தர்?

நான் யாரிடமும் உன்னைப்பற்றி பகிர்ந்ததில்லை எஸ்தர். நிஜமாகவே உனக்குச் சொல்கிறேன். உன் பெயரை எனக்குள் உச்சரித்ததெல்லாம் யாருக்கும் கேட்டிருக்காதென்பது எவ்வளவு உண்மையோ அவ்வளவு உண்மை உன் பெயரை யாரிடம் நான் பேசியதில்லை என்பதுவும்.

காதல் புகை எஸ்தர். எனக்குள்ளெல்லாம் பொத்தி வைக்க முடியாது. யாரிடமும் சொல்லாவிடினும் எல்லாருக்கும் தெரிந்துவிடும். உனக்குத் தெரிந்த பிறகும் என்ன பெரிதாய் செய்துவிட்டாய் நீ? என் மனந்திரும்பலுக்காய் நீ ஜெபித்ததான கதைகளையெல்லாம் யார் வந்து என்னிடம் சொன்னார்கள். உன் கண்களில் என் தவறுகளைக் கண்டேன் எஸ்தர். என் விலகுதலை உனக்குத் தெரியச் செய்தேன். எதையும் மதிக்கவில்லை நீ. எத்தனை தூரம் விலகினாலும் விரட்டி வந்தாய். என்னை நெருங்கி நட்பு மட்டும் பாராட்டினாய் மிகத் தெளிவாய்.

நான் ஒன்றும் குழந்தையில்லை எஸ்தர். எனக்குத் தெரியும். நான் உன்னைக் காதலிக்கத் தொடங்கிய நொடி எனக்குத் தெரியும். என்னைத் திருத்தி விட எத்தனித்து தூய நட்பை என்னில் விதைக்க நீ பேசிய ஒவ்வொரு வார்த்தையும் எனக்குப் புரியும் எஸ்தர். உன் கண்கள் எனக்கு மனப்பாடம். உன் கோபம், கண்ணீர் வலி குழப்பம். என் காதலை எத்தனை தெளிவாய் என் கண்ணில் எடுத்தாயோ அதே தெளிவுடன் உன் கண்களில் உன் சாமர்த்திய நட்பை, தூய அன்பைக்கண்டேன் எஸ்தர்.

அந்த தூய அன்பு என்னைக் குற்ற உணர்ச்சிக்கு உள்ளாக்கியது. ஒருதலைக்காதலென்பதெல்லாம் சினிமா சொல் எஸ்தர். காதல் என்பதற்கு தலையெல்லாம் கிடையாது. ஒரு உணர்வு. ஒரு விருப்பம். எண்பது வருடங்கள் உன்னுடன் உன் முகம் பார்த்துக்கொண்டு பேசிக்கொண்டு உன்னை மட்டும் நேசித்துக்கொண்டு உன்னுள் என் பெயரைத் தொலைத்துத் திரிய தயாராகும் ஒரு ஒப்பந்தம். உன் எண்ணங்கள் புரிந்து சின்ன சண்டைகளிட்டு விலகிவந்தேன். நீ விலகவேண்டும் என்றே பாவங்களை அதிகரித்தேன். நீ விலகவில்லை எஸ்தர். என்னை இன்னும் நெருங்கி வந்தாய். என் எல்லாக்குற்றங்களையும் மன்னித்தாய். எல்லாத் தவறுகளையும் திருத்தி விட விரும்பினாய்.

இல்லாத காதல் ஒரு நொடியில் பூத்து விடும் எஸ்தர். பச்சை சிலேட்டுக்கு முத்தமிட்ட குழந்தையைப் பார்த்து நீ சிரித்த நொடியில் எனக்குள் பூத்ததைப்போல. இருக்கும் காதலை அழிக்க முடியாது எஸ்தர். நல்ல நண்பர்களாய் இருப்பதான பாவனையுடன் உணர்வுகளை அடக்கி, உனக்காக பிரார்த்தித்து எவனோ உன் கை பிடிக்கும் சர்ச்சில் புன்னகைத்து புகைப்படம் எடுத்து… உலக மேடையில் என் பாத்திரத்தை ஒழுங்காய் செய்யாமல் நீ விரும்பும் இன்னோர் பாத்திரத்தை நான் என நானே நம்ப முடியாது எஸ்தர்.

ஒரு நொடியில் காலில் விழுந்து மன்றாடத் தோன்றும். ஒரு நொடியில் தோளில் சாய்ந்து அழத் தோன்றும். ஒரு நொடியில் சட்டைக்கை மடித்து உன்னை நிறுத்தி எல்லாவற்றையும் விளக்கத் தோன்றும். ஒரே நேரத்தில் பைத்தியக்கார காதலானாகவும், சகியின் மனம் வலிக்காமல் பார்த்துப்பேசும் மருத்துவனாகவும் இரட்டை வேட நரகம் எஸ்தர்.

எதுவுமே நீ கேட்டிருக்க வேண்டாம் எஸ்தர். என் காதலை அறிந்து கொண்டதுபோலவே என் மெளனத்தின் காரணத்தையும் அறிந்துதான் வைத்திருப்பாய். வைத்துக்கொண்டே உன் தேவதை யார் என நீயே கேட்டு தோள் சாய்த்து நீ சிரித்திருக்க வேண்டாம் எஸ்தர். உன்னுடனான ஒவ்வொரு நொடிக்குமான கவிதையை எடுத்துக்கொண்டு இது யார் என நீயே கேட்டிருக்க வேண்டாம் எஸ்தர். பத்தோடு பதினொன்றான கவிதைகள் எதன் பின்னணி என உனக்கும் எனக்கும் தெரிந்திருக்கும்போது ஏன் என நீயே கேட்க என்ன சொல்வேன் எஸ்தர்?

ஒரு கொந்தளிப்பில் நீயென்றேன். உனக்குத் தெரிந்ததுதான் என எனக்குத் தெரியும். பிறகு உன் வார்த்தைகள் குறைந்தது. இவனை இனி திருத்தமுடியாதென அப்போதுதான் தெரிந்ததா எஸ்தர்? அல்லது அந்த மூலைக்கு வந்து விலகலாம் என்ற எண்ணத்தில்தான் துரத்தினாயா? எனக்கு அப்பவே தெரியும் மாதிரியான உன் வார்த்தைகள் எவ்வளவு வலி தெரியுமா எஸ்தர். நாம் அறிந்திருந்தோம். நீ தெரியாதுபோல் கேட்டாய். நீயும் விருப்பத்துடன் என் தைரியம் சோதிக்க கேட்கிறாய் என்றே நேரில் சொன்னேன். பிறகு சந்தித்தாய் . எனக்குத் தெரியுமென்றாய். என் கண்ணில் பார்த்ததாய்ச் சொன்னாய். எனக்குத் தைரியமில்லை என்றாய். ஏன் எல்லா ஆண்களும் இப்படி என்றாய். நான் இன்னொருவனைக் காதலித்தால் என்ன செய்வாய் என்றாய். என் வழியில் திரும்புவேன் என்றவனை நிறுத்தி நான் யாரையும் காதலிக்கவில்லை என்றாய்.

ஏன் இத்தனை குழப்பம் எஸ்தர். ஏன் இத்தனை கேள்விகள். ஏன் இத்தனை சுழல்கள்? எனக்குள் பூத்தது உன்னுள் இல்லையென நினைத்து விலகத் தொடங்கியவனை நிறுத்தி உன்னை நோக்கி அழைத்தாய். எல்லா வழிகளையும் திறந்து வைத்தாய். உள்ளே வந்தவனை இழுத்து வைத்து ஏன் உள்ளே வந்தாய் என்றாய். நீ வருவாய் எனத் தெரியுமென்றாய். உள்ளே வர உனக்குத் தைரியமில்லை என்றாய். இது எந்த ஜென்மத்தின் மிச்சம் எஸ்தர்? குறைந்த பட்சம் இப்போதாவாது முடித்துவிட்டாயா?

என்னைச் சோதிப்பது எனக்குப் பிடிக்காதென்பது தெரியும் தானே? கங்கை எங்கே போகிறாள் ஜெயகாந்தன் நாவல் நான் படித்திருக்க வாய்ப்பே இல்லையா எஸ்தர்? எவ்வளவு அழகாய்க்கேட்டாய்.. அதன் முடிவில் உனக்கு உடன்பாடா என? அதில் தவறில்லை என்பது என் தனிப்பட்ட கருத்து எஸ்தர். பேச விரும்புபவள் அதில் உன் உடன்படாமையை பேசியிருக்கலாமே எஸ்தர்? எதற்காக நான் படித்திருக்கிறேனா என அதன் முடிவைச் சொல்லச்சொல்லி எனைச் சோதிக்கவேண்டும்? உன்னிடம் பொய்சொல்பவனா நான் எஸ்தர்?

இன்னும் வருடக்கணக்காய் இந்த சுமை எனை அழுத்தும் எஸ்தர். எழுத்தெல்லாம் சும்மா ஒரு இறக்கி வைத்தல். நியாபகம் அதன் இரட்டையைத் தான் எழுத்தில் இறக்கி வைக்கத் தள்ளுகிறது. நிகழ்வுகளின் உண்மைச் சுமை இன்னும் உள்ளேயேதான் இருக்கிறது எஸ்தர்.

இது கடலில் எறியப்பட்ட மாலுமியின் கடிதம் எஸ்தர். எதோ ஒரு தலைமுறை உன் எதோ ஒரு தலைமுறையிடம் யார் யாருக்கானது என்ற முத்திரைகளின்றி கொண்டு சேர்க்கும், சேர்த்தால் இந்தக் கடிதத்தின் முற்றுப்புள்ளிக்கான வெற்றிடத்தில் ஒரு துளி அவர்கள் வைப்பார்கள் எஸ்தர்.

எனக்கான கண்ணீர் விடும் மனிதர்களுக்காகத்தானே உன்னிடம் தொடங்கி இத்தனை பேரிடம் இத்தனை போராட்டம்?

நினைவினால் மட்டும் வாழும்
ஷிவா.

பீடம்

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

அந்த குட்டிச்சுவரில்தான் எப்போதும் பார்ப்பேன் அவனை. பழுப்பேறிய உடைகள். வழித்து தொடைக்கு மேல் ஏறிய லுங்கி. சடைசடையாய் திரிந்த சுருட்டை முடி.தோளிலிருந்து கால் வரை தொங்கும் இற்றுப்போன ஒரு ஜோல்னாபை.

யாரோ நட்டு வேறு யாரோ வெட்டிய கட்சிக்கொடியின் கம்பம் இருந்த இடம் அது.சின்னக் குதித்தலுடன் அவன் அதில் ஏறி அமர்வது குழந்தையின் லாவகத்துடன் இருக்கும். அந்த வட்டாரத்தின் குழந்தைகள் அனைவரையும் பயமுறுத்தி வைத்திருந்ததால், யாரும் அவன் பக்கம் போவதில்லை. பெரியவர்கள் கூட. மீறிப்போகும் குழந்தையிடம் அவன் கண்ணை உருட்டி “அம்மா திட்டுவாங்க. ஓடிருங்க” எனச் சொல்வது அவ்வளவு அழகாக இருக்கும். அருகில் போகும் பெரியவர்களுக்கு ஜோல்னாப்பையை மொத்தமாக முறுக்கி முதுகில் ஒரு அறை.
அந்த பையில் என்ன இருக்குமென்பது யாருக்கும் தெரியாத ரகசியம். நள்ளிரவில் பையில் இருக்கும் கத்தை காகிதங்களை மொத்தமாகத் தட்டி சுருக்கம் நீக்கி ஒவ்வொன்றாகப் படித்துப்பார்த்து பிறகு சுருட்டி பையில் திணித்துக்கொள்வதாக ஊரின் ஒட்டுமொத்தப்பேச்சு. ஆனால் அந்த காகிதங்களில் இருப்பவை குறித்து விதவிதமான கதைகள் ஊருக்குள் உலவி வந்தன. அந்த பையிலிருந்தவை அனைத்தும் காதல் கடிதங்களென்றும், அவற்றின் நடுவே காதலியின் கருப்பு வெள்ளை புகைப்படம் ஒன்று இருப்பதாகவும், எல்லாக்காதலிகளைப்போல அவளும் ” நான் உங்கள நல்ல பிரண்டாத்தான் நினைச்சேன்” வசனத்துடன் பிரிந்ததிலிருந்து அவன் அப்படித் திரிவதாகவும் ஒரு கதை இளைஞர்களிடம் சுற்றுகிறது. அந்தக் காகிதங்கள் அனைத்தும் அவன் பெயரிலிருக்கும் சொத்துப் பத்திரங்கள் என்றும், அவன் உறவினர்கள் ஏமாற்றிப்பிடுங்கிக்கொண்டு அவனை தனியாக விட்டதிலிருந்து அவன் இப்படி அலைவதாக வயதான பெருசுகளின் கதை. நடுவாந்திர வயதுக்காரகள் இன்னொரு கதை வைத்திருந்தார்கள், மனைவியுடன் சண்டையில் ஆரம்பித்து இதுவரை பார்த்திராத பெண்ணின் அந்தரங்கங்களைத் தொட்டுப்போகும் விசித்திரக் கதை அது. எதையும் யாரும் அவனிடம் கேட்டு உறுதிசெய்யமுடியாது. மேலும், அவன் காகிதங்களை விரித்துப்பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போது அருகில் வருபவர் மீது தீக்குச்சியைக் கொளுத்திப்போடுவதாகக் கூட ஒரு கதை உண்டு.

இதுவரை அவனிடம் பெரியவர்கள் யாரும் பேசி யாரும் பார்த்ததில்லை. பசித்தால் அந்தத் திண்டின் நேர் எதிரில் நிற்கும் உணவத்தின் வாசலில் போய் நிற்பான். அந்த நேரத்தில் காசுக்கொடுத்துக்கொண்டிருப்பவனுக்கு ஒரு கூரிய பார்வை. கண்ணை அகற்றாமல் தலையைச் சாய்க்காமல், முக்கியமாக எதுவும் பேசாமல். பெரு நகரத்தின் தென் நுனியில் ஒட்டியிருக்கிறது என்றாலும், உள்ளூர்காரர்களே அதிகமாய்த் தென்படும் சிறு நகர் என்பதால், காசுகொடுத்துக்கொண்டிருப்பவர், இஅவனுக்கும் சேர்த்து ஒரு பொட்டலாம் வாங்கி கையில் திணித்து விட்டுச் செல்வார். நின்ற இடத்தில் அப்படியே அமர்ந்து பொட்டலத்தைப்பிரித்து அங்கேயே சாப்பிட்ட்டு விட்டுத்தான் கிளம்புவான். ஆனாலும் தரையில் எதுவும் சிந்துவதில்லை. அவ்வளவு தெளிவு. அவ்வளவு நாசூக்கு. ஆனால் அந்த இடத்திலும் அவனுடன் எதாவது பேச முயன்றால், முதுகில் ஒரு அறை. பிறகு திரும்பி எதுவும் பேசாமல், வாங்காமல் நகர்ந்துவிடுவான்.

 

எல்லா கட்டுமான பணிகளுக்கும் ஊரில் முதலில் தேடுவது முருகனைத்தான். அழுக்கேறிய ஒரு பழைய பொன்வண்டு சோப்பு விளம்பரம் பொறித்த பனியன். வெளிறிய நீலமும் வெள்ளையும் கலந்த கட்டம் போட்ட லுங்கி இவ்வளவுதான் முருகன். சிங்கப்பூர் பணம் என்ற பெயரில் திடீரென ஒரு ஜேசிபி வாங்கியதிலிருந்து முருகனும் ஊரில் முக்கியபுள்ளி. வீடுகட்டுவதற்கு முன்னதாக தளம் நிரப்ப வானம் தோண்ட முருகனின் ஜேசிபிக்கென்று தனி ராசி என ஊரில் ஒரு பேச்சுண்டு. முருகன் ஜேசிப்பிக்காக மாதக்கணக்கில் காத்துக்கிடந்த புதுப்பணக்காரர்கள் உண்டு.
செருப்பு போடாமல் வண்டியேறுவது, எலுமிச்சையைப் பிழிந்து வண்டிக்கு வாசமேற்றுவது என இன்னும் சில பல பின்னொட்டுகளுடன்தான் அந்த ராசி விஷயம் ஊருக்குள் உலா வந்தது. கொஞ்ச நாள் கேரளாவில் ஓட்டல் வேலை பார்த்தது குறித்த பல யூகங்களும். சிரிக்கச் சிரிக்க பேசும் வெள்ளந்தி மனதென்று சிலரும் வசியமை வேலையென்று சிலரும் பலவித வித்தைகள் தெரிந்தவன் என்று சிலரும் கதை சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

பான்பராக் கறையேறிய பற்களுடன் விடைத்த உதடுடன் சைக்கிளிலில் ஊருக்குள் அலையும் முருகனும், ஈரம் காயாத தலையுடன் சலவை லுங்கி வெள்ளை பனியன் சகிதம் ஜேசிபியில் வானம் தோண்ட வரும் முருகனும் ஒரே ஆள்தான் என சத்தியம் செய்தால் கூட யாரும் நம்ப மாட்டார்கள். கூடுதலாக ஐம்பது காசு அளவில் கரியெடுத்து பூசியதுபோன்ற நெற்றிப்பொட்டு மிரட்டல் பார்வையையும் இதனுடன் சேர்த்துக்கொள்ளலாம். கேட்க்கும்போதெல்லாம் செய்யும் தொழில் தெய்வம், சோறு போடும் தாய் என்றெல்லாம் உருவதிற்குப் பொருந்தாத பக்திமார்க்க சொற்பொழிவுகள் கூட இலவசமாய்க்கிடைக்கும்.
சிரிக்கப்பேசும் குணத்தைப்போல முன்கோபமும் நிறைய உண்டு. சின்னச் சின்ன வார்த்தைகளுக்கு எவனையாவது இழுத்துப்போட்டு சாத்திவிட்டு காவல் நிலையத்தில் கப்பம் கட்டி வருவது முருகனின் மாதாந்திரக் கடமைகளில் ஒன்று. இதுவரை எந்தச் சண்டைக்கும் காவலருக்குப் பயந்து முருகன் ஓடி ஒளிந்ததாய் கதை கிடையாது. ரத்தம் தெறிக்கும் அளவுக்கு கையில் கிடைத்ததையெல்லாம் வைத்து கையில் கிடைத்தவனைச் சாத்தவேண்டியது. போலிஸ் வரும்வரை அங்கையே காத்திருந்து, வந்ததும் ஏட்டுடன் எந்த மறுபேச்சுமில்லாமல் உடன் கிளம்ப வேண்டியதென முருகனின் வன்முறைக்குப்பின்னான சாந்தம் நிறைய ஆராயப்பட வேண்டியது.

சீமஒடமரம் எனப்படும் பார்த்தீனிய மரங்களின் மீது முருகனுக்கு தனிக்காதலுண்டு. அவற்றை வேரோடு அறுத்தெரிவதில்தான். மரத்தின் கிளையிலிருந்து தண்டு வரை வெட்டி முடித்தபிறகுதான் வருவான். அவனுக்கென்று சில கணக்குகள் உண்டு, இரண்டு மூன்று முறை வேர்த்தடத்தைச் சுற்றிவிட்டு, சில குறிப்பிட்ட இடங்களைக் கொத்தச் சொல்வான். பிறகு அரிவாள் எடுத்து அவன் சொல்லும் இடங்களில் மண்குதற வேண்டும்., அதே மரத்தின் ஆழமோடிய வேர்கள் அவன் சொன்ன இடத்தில் நிச்சயம் கிடைக்கும். பிறகு ஜேசிபியுடன் முருகனின் கைங்கர்யம். வேர்முட்டின் நுனியை லாவமாகப் பிடித்து லேசாக அசைத்தால் மொத்த வேர் மூடும் கிளம்பி வரும்.
வேர் மூடு கிளப்பிய எல்லா இரவிலும் முருகனுக்கு சாராயம் தேவை. உடன் கதை கேட்க இன்னொருத்தனும். மொத்தம் மூன்றே கதைகள் . முருகனை வீட்டிற்குள் பூட்டி வைத்து வாசலில் தனக்கு தீவைத்துக்கொண்டு தெருவெல்லாம் அலறியபடி ஓடிய முருகனின் அம்மாவின் கதை. அல்லது பஞ்சுமில் இயந்திரத்தில் தவறிவிட்ட விரலைக் காப்பாற்ற மில்லெல்லாம் திரும்பும்படி கதறி துண்டு துண்டாய் வெளி வந்த முருகனின் அப்பாவின் கதை அல்லது கிரைண்டரில் தலைமுடி சிக்கி முகமெல்லாம் பிய்ந்து போய் இறந்து போன முருகனின் தங்கையின் கதை.

வேலை வாங்குவதெற்கென்றே பிறந்தவன் என்றுதான் சொல்லவேண்டும் தண்டபாணியைப் பற்றி. தமிழ் சினிமா கிராமத்துமைனர் கதாபாத்திரத்தை ஒரு நொடி நினைத்துக்கொள்ளூங்கள், சில்க் ஜிப்பா பட்டு வேஷ்டிக்குப் பதில் வெள்ளைச் சலவை சட்டை. மேல் சட்டைப்பையின் சருகு சலவையில் மங்கலாகச் சிரிக்கும் ஆரஞ்சு நிறத்தாளின் காந்தி மற்றும் மஞ்சள் சாயம் ஏற்றப்பட்ட மயில்கண் வேஷ்டி. மற்றபடி அதே டபடப சப்த புல்லட் பைக் மற்றும் இன்னபிறவில் எந்த மாற்றமும் இல்லை.

உலகின் எல்லாவிதமான மத கடவுள் காத்து கருப்பு இன்னபிற நம்பிக்கைகளும் தண்டபாணிக்கு உண்டு. உள்ளங்கையில் விழிப்பது தொடங்கி கண்ணாடி பார்த்துவிட்டு தூங்கப்போவது வரை. போலவே ஜோதிடமெனக் கிளம்பினால் நட்சத்திரங்கள் ராசிகள் ஓரை திதி ராகு கேதுவிலிருந்து ருது கணிதம் வரை அத்துப்படி. எண்கணிதம் வாஸ்துவிலிருந்து கோல்ட் பிஷ் பெங்க்சூவி வரை நம்பிக்கைகளைப்பொறுத்தவரை தண்டபாணிக்கு மத மொழி நாடு இன வேறு பாடுகள் எதுவும் கிடையாது. ஊரில் முக்கால்வாசி பாட்டனார் சொத்து என்றாலும் , இந்த வித நம்பிக்கை மட்டும்தான் அதைக்கட்டிக் காப்பாற்றும் வல்லமையைத் தனக்குத் தந்ததென்பது தண்டபாணியின் ஆணித்தரமான வாதம். காசுள்ளவன் கருத்துக்கு எதிர்க்கருத்து சொல்ல எந்த ஊரிலாவது ஆளிருக்கிறார்களா என்ன?

தண்டபாணியின் வீட்டுகாம்பவுண்டிற்குள் அடுத்தடுத்தாக மூன்று அச்சுவெல்லங்களை அடுக்கி வைத்தாற்போல் மூன்று அய்யனார் சிலைகள் உண்டு. காம்பவுண்ட் என்பது பெரிதாய் ஒன்றுமில்லை. அதே தரையின் செம்மண் குழைத்து முக்கால் ஆள் உயரத்திற்கு எழுப்பப்பட்ட சுவர். அச்சுவெல்ல அய்யனார் சிலைக்கு நிழல் சேர்க்கும் ஓலைப்பந்தல் ஒட்டினாற்போல் கம்பித் தட்டி பொருத்தப்பட்ட தண்டபாணியின் ஓட்டு வீடு. வெள்ளிச் சாமங்களில் தண்டபாணி வீட்டிலிருந்து விதவிதமான பெண் அழுகுரல்கள் கேட்கும்.. மறு நாள் காலையில் செம்மண் சுவர்கள் இன்னும் ரத்தம் ஏறியிருக்கும். அந்த வாரம் முழுவதும் தண்டபாணி மற்றும் முருகன் கைகளில் காசுபுரளும்.

 

பிறகொரு நாள் தண்டபாணி ஊருக்கு வெளியிலிருந்த சின்னக்குன்றைச் சுற்றி குவாரி ஆரம்பித்தார். ஊரின் நிறம் மாறியது. வாழைவெட்டவும், மருந்தடிக்கவும் விவசாயக்கூலிகளாக இருந்தவர்கள் குவாரிக்கு வேலைக்கு போனார்கள். நடை பழகியவர்கள் புதிய ஹெர்குலிஸ் சைக்கிளும், சைக்கிள்காரர்கள் டி.வி.எஸ் 50க்கும் மாறினார்கள். வெள்ளைச்சட்டைகள் சகஜமாயின. ஊரில் எப்பொழுதும் வெடிச்சத்தம் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. காசு புரள ஆரம்பித்தது. திடீரென ஒரு ஞாயிறன்று ஊருக்குள் போலிஸ் வந்தது. தண்டபாணியைப் பிடித்துக்கொண்டு போனார்கள். முருகன் தலைமறைவானதாகவும் அவனைப்பற்றி தகவல் தெரிந்தவர்கள் போலிஸிற்கு தெரிவிக்குமாறும் தண்டோரா போடப்பட்டது. அந்த பீடத்தில் இப்பொழுதெல்லாம் அந்த பைத்தியக்காரனைப் பார்க்க முடிவதில்லை. ஊர் சகஜ நிலைக்கு திரும்பியபிறகான ஒரு வாரத்தின் நள்ளிரவில் தண்டபாணியின் மகள் அனிதா ஒரு ஜோல்னாப்பை நிறைய கத்தைக்காகிதங்களைக் கொண்டுபோய் வீட்டின் பின்னால் எரித்ததாக பார்த்தவர்கள் சிலர் சொன்னார்கள்.

நன்றி : அதீதம்

நிழற்பெருவெளி

1 பின்னூட்டம்

மெல்வினுக்குக் குழப்பமாக இருந்தது. கொஞ்சம் பயமாகவும். நிழல் நீல நிறத்திற்கு மாறுவது என்பது முற்றிலும் புதிய பிரச்சினை. அனுபவித்திராத பார்த்திராத கேள்விப்பட்டிராத புதிய பிரச்சினை. உடன் தங்கியிருந்தவன் ஊருக்கு கிளம்பிப்போகும்போது வழியனப்பச் சென்றவன் திரும்பி அறைக்குள் நுழையும்போது நிழல் நீல நிறத்தில் இருப்பதைப்பார்த்தான். வழக்கமாய் மங்கிய கருப்பு நிறத்தில் இருக்கும் நிழல் அன்று நீல நிறத்திற்கு மாறி இருந்தது. இரவு நேரமெனபதால் நிழல் வரவே சாத்தியமில்லை எனும்போது நீல நிறத்தில் அவன் அசைவுகளுக்கு ஒத்து கால்களில் கட்டப்பட்டதைப்போல் உடன் அலையும் நிழலை என்ன பெயர் வைப்பதெனத் தெரியாமல் நிழல் என்றே நினைத்துக்கொண்டான். தனியே எரிந்து கொண்டிருந்த இரவு விளக்கை அணைத்துப்பார்த்தான். விளக்கின் ஒளிக்கற்றை மாற்றங்களால் நீலம் தோன்றியிருக்கலாம் என. விளக்கு எரியும் போது மங்கிய நீலமாக இருந்தது, விளக்கை அணைத்து இருளில் நுழைந்ததும், அடர் நீலத்திற்கு மாறியது. பயந்து போய் மறுபடியும் இரவு விளக்கைப்போட்டான். குழல் விளக்கை போட்டபோது நீலம் இன்னும் தெளிவாகத் தெரிய குழல்விளக்கை அணைத்துவிட்டான். நீண்ட நேரம் நிழலைப்பார்த்தபடியே நின்றுகொண்டிருந்தான்.

அறையில் தனியாக இருப்பதில் அவனுக்கு எந்தத் தொந்தரவும் இல்லை. இன்னும் சொல்லப்போனால் இருபத்துமூன்று வருடங்களில் அவனது பெரும்பான்மை வாழ்க்கை தனியறையில் அடைக்கப்பட்டு அல்லது அடைபட்டு கழிந்திருக்கிறது. தனிமை நினைவுதெரிந்த காலத்திருந்தே தொடங்கியது. அப்பா அம்மா கிடையாது. அல்லது அவனை ஒதுக்கி வைத்த்துவிட்டார்கள் அல்லது இவன் ஒதுங்கிக்கொண்டான். படித்தது பாட்டி வீட்டிலிருந்து. பாட்டிக்கு கண் தெரியாதா அல்லது இவனைத்தெரியதா என்பது தனியாக எழுதவேண்டியவிஷயம். இருந்தாலும் தனியறை. புத்தகங்கள் புத்தகங்கள் மேலும் புத்தகங்கள். பாடபுத்தகங்கள். வார மாதாந்திர இதழ்கள். நூலகத்தில் கடன் வாங்கிய இதழ்கள். பக்கத்த்துவீட்டில் திருடிய புத்தகங்கள். நண்பர்கள் கொடுத்த மற்றும் பிடுங்கிக்கொண்ட அரைகுறை ஆடையில் பெண்கள் விதவிதமாய்க்கிடைக்கும் நாலாந்தர இதழ்கள். எல்லாவித புத்த்தகங்கள் இறைந்து கிடக்கும் அறையில் தாளுடன் தாளாய் தானாம் புரட்டப்பட மின்விசிறி சத்தத்தைக் கேட்டுக்கொண்டே எதைஎதையோ நினைத்துக்கொண்டும் சில நேரங்களில் எதைப்பற்றி நினைக்காமலும் படுத்துக்கிடந்திருக்கிறான். தனிமை மெல்வினின் பிரச்சினையில்லை. .

யார்மீதும் எந்த வெறுப்பும் இல்லாததைப்போலவே மெல்வினுக்கு யார் மீதும் எந்த விருப்பும் கூட கிடையாது. தனியறை. மின்விசிறி சத்தம். பின்ன்னிரவு விழிப்பு. புத்தகங்கள். இதனுடனே வாழ்ந்து இதைத்தவிர எதன் மீதும் எந்த ஆர்வமும் அற்றே போய்விட்டது. மின்சாரம் இல்லாத இரவுகள் ஒரு மூர்க்கமான மிருகத்தைப்போல் குணம் கொண்டு விடுவான். அருகிலிருந்து பேசிக்கொண்டிருப்பவனுடன் சிரித்தபடி இருந்தாலும் மெல்வினுக்குள் மிருகம் மூர்க்கமாக அலைந்து கொண்டுதான் இருக்கும். தீக்குச்சியைப் பற்றவைத்து நெருப்பில் வழியாக ஆள்காட்டி விரலைச் செலுத்தியபடியே பேசிக்கொண்டிருப்பான். சதைப்பற்றுள்ள கோழியை ஒரு வார பட்டினிக்குப் பிறகு தின்பவனைப்போல் வெறியுடன் நகங்களைக் கடித்துக்கொண்டிருப்பான். அரைமணி நேரத்திற்கு ஒரு சிகரெட் வீதம் கணக்கில்லாத எண்ணிக்கையில் சிகரெட்டுகளை ஊதித்தள்ளுவான். மீண்டும் மின்சார வெளிச்சம் அறையில் பாயும்போது மிருகம் இருட்டுடன் சேர்ந்து தொலைந்தே போயிருக்கும். சிகரெட் துண்டங்கள் சுற்றிக்கிடக்க அமர்ந்திருக்கும் மெல்வினின் முகத்தில் யோகியின் கண்கள் ஒளிரும். எதோ ஒரு மரணத்திலிருந்து விடுபட்டவனைப்போல, ஆபத்து விலகியவனைப்போல அத்தனை ஆசுவாசமாய் தண்ணீர் குடித்துவிட்டு படுக்கையில் வந்து விழுவான். மின்விசிறி சத்தம் மட்டும் கேட்டுக்கொண்டிருக்கும் அறையில் மீண்டும் வந்து சேரும்போது இளமைக்குத் திரும்பிய கிழவனைப்போல அத்தனை நிம்மதி அவனுள் குடிகொள்ளும். இப்போதைய பிரச்சினை மின்சாரம் அல்ல. நிழல்.

பிரச்சினை மூன்று நாள்களுக்கு முன் சரியாய் மூன்று நாள்களுக்கு முன் தொடங்கியது. இரண்டு பேர் பகிர்ந்து கொண்டிருக்கும் அறையில் தங்கியிருக்கிறான். அவன் பாட்டியைவிட்டோ பெற்றவர்களை விட்டோ வந்து நான்கு ஆண்டுகள் ஆகிறது. தனிமை இன்னும் தொடரத்தான் செய்கிறது. மிருகம் அப்படியே இருக்கிறது. இடையில் ஒரு முறை ஒரு பெண்ணிடம் ஈர்க்கப்பட்டு முயற்சி பாதியில் வெட்டப்பட மிருகம் இன்னும் வளர்ந்து முழு மூர்க்கத்துடன் மனதுக்குள் அலைந்து கொண்டிருக்கிறது. வெளியில் தெரியாதவாறு சமாளிப்பதில் பெருமளவு வெற்றி பெற்று விட்டான். மெல்வினின் வாழ்க்கையில் முக்கிய பயம் மிருகம் குறித்ததே. இப்படி ஒரு மிருகம் இருக்கிறது என்பதைவிட வெளியில் தெரிந்துவிடக்கூடாது என்பதில்தான் முழுக்கவனம். கொஞ்சம் வாசிப்பும் எழுத்தும் இருப்பதால் தான் விரும்பும் பிம்பத்தை தானே படைத்துக்கொள்ள முடிந்தது. மீறிய சந்தோஷமாய் இருப்பதைப்போலவும் கொள்ளாத துக்கத்தில் இருப்பதைப்போலவும் ஒரே நேரத்தில் எழுதுவான். மன நிலையைப்புரிந்து கொள்ள முயல்பவர்களிடம் இதில் இல்லாத இன்னொரு பிம்பத்தை வடிவமைத்துக்காட்டுவான். நான் என்பது நான் உனக்குக்காட்ட விரும்பும் பிம்பம் என்பதே மெல்வினின் கொள்கை. ஒவ்வொருவருக்கும் மெல்வினைப்பற்றி ஒவ்வொரு கருத்து. எல்லாமே மெல்வினே தனக்குத்தானே உருவாக்கிக்கொண்டது. அல்லது அந்தந்த நேரத்தில் மிருகம் அவனை ஆட்டிவைக்கும்படி ஆடிக்கொண்டிருக்கிறான் என்றும் சொல்லலாம்.

மெல்வின் இப்படித்தான் எதைப்பற்றியாவது ஆரம்பித்து எதையாவது எழுதிக்கொண்டிருப்பான். என்ன எழுத ஆரம்பித்தான் என்பதை மீண்டும் ஒருமுறை பக்கத்தைப்புரட்டிப்பார்த்துவிட்டு மறுபடியும் ஆரம்ப்பித்த விஷயத்திற்கு வந்தான். நிழல். நீல நிழல். முதல்முறையாக நிழலைப்பார்க்கும்போது ஒரு நிமிடம் திடுக்கிட்டான். பிறகு துணி எதாவது கிடக்கலாம் என நினைத்து கீழே குனிந்து எடுக்க முயலும்போது அது அவனது நிழல் என்பதே புரிந்தது. மெல்வின் குனிந்து எடுக்க வந்தபோது நீல மனிதன் தரையின் மறுபுறத்திலிருந்து குனிந்து விரலைத்தொட வந்தான். மெல்வின் திடுக்கிட்டு எழுந்தபோது நீல மனிதனும் பழைய நிலைக்கு மீண்டான். மெல்பினுக்கு நீச்சல் குளமொன்றின் தண்ணீர் பரப்பின் மீது நிற்பதைப்போலவும், மறுபுறம் நிழல் ஒன்று காலுக்குக் கீழ் நிற்பதைப்போன்றும் தோன்றியது. சில நொடிகள் கண்ணாடித்தரை மீது நிற்பதைப்போலவும். இருந்தாலும் காலுக்குக்கீழுள்ள மனிதனின் முகம் தெளிவாகத்தெரியாமல் நீலம் பூசி இருந்ததால் நிழல் என்ற முடிவுக்குத்தான் வரவேண்டியிருந்தது.

குழப்பங்களில் முக்கியமான ஒன்று மற்ற நிழல்களைப்போலல்லாமல், நீல நிழல் செங்குத்தாக காலுக்குக் கீழ் விழுந்ததுதான். மற்ற நிழல்கள் இப்படி இருப்பதில்லை. சூரியன் அல்லது வெளிச்சத்தின் திசைக்கேற்ப நிழல் தன்னைத்தானே மாற்றிக்கொள்வதைப்போல அல்ல. 90 பாகையில் செங்குத்துக் கீழாக நீல நிழல் விழுந்தபடி இருந்தது. தனியே இருப்பதில் இப்படி ஒரு பிரச்சினை இருப்பது இப்போதுதான் தெரியும். இதுவரை அவன் இந்த மாதிரி அனுபவித்ததில்லை. தன் நிழல் மீதிருந்த கவனத்தை வேறு எதெதிலோ திருப்ப எத்தனித்தான். ஒரு சிகரெட் பிடித்தான். பாதி சிகரெட்டில் சாம்பலைத்தட்டும்போது தற்செயலாக கீழே பார்த்துவிட இவன் தட்டிய சாம்பலும், நிழல் மனிதன் தட்டிய சாம்பலும் எதிரெதிர் திசையில் புறப்பட்டு தரைப்புள்ளியில் மோதிக்கொண்டது. சிகரெட்டை எறிந்துவிடலாம் என கதவைத்திறந்தான். மணி நள்ளிரவு 2.30ஐத்தாண்டி இருந்தது. தெருவில் நாய் கருப்பாக எதையோ கவ்விக்கொண்டு ஓடியது. சிறிய கோழிக்குஞ்சோ பழைய காலணியாகவோ இருக்கலாம். சிகரெட்டை எறிந்துவிட்டு அறைக்குள் நுழைந்த போது நிழலும் அப்போதுதான் இவனுடன் சேர்ந்து நுழைந்தது.

ஜன்னல் வழியாக மறுபடி வெளியில் எட்டிப்பார்த்தான். பக்கத்துவீட்டின் இரவு விளக்கு கம்பிக்கோடுகளால் பிரிக்கப்பட்டு மெல்வின் வீட்டின் திண்ணையில் விழுந்து கொண்டிருந்தது. எதையோ நினைத்து சிரித்துக்கொண்டான். திரும்பியபோது நிழல் காலுக்கு கீழிருந்து மறுபடியும் எட்டிப்பார்த்தது. எத்தனை நாளுக்கு எத்தனை வருடங்களுக்கு இந்த அவஸ்தை எனத் தோன்றியது. அறை நண்பன் திரும்பி வந்ததும் நிழல் போய்விடும் என்றுகூடத் தோன்றியது. நிழலுடன் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் சினேகமாய் மாறிவிடலாம் என நினைத்தான். ஆள்காட்டி விரலையும் சுண்டு விரலையும் மேல் நோக்கி வைத்து மற்ற விரல்களை பெருவிரலுடன் சேர்த்து வைத்து குனிந்து பார்த்தான். மான் நீல நிறத்தில் நின்றிருந்தது. இன்னும் சில பிம்பங்களை உருவாக்கியபடி இருந்தான். மெல்வினின் எதோ ஒரு பழைய நாளில் மீண்டும் நுழைந்தது போல் இருந்தது. நீல மனிதன் இன்னும் சினேகமாய் நெருங்கிவந்துவிட்டதைப்போல் தோன்றியது.

மெல்வின் இரவெல்லாம் நீல மனிதனுடன் விளையாடிபடி இருந்தான். புதிய அறைத்தோழனைப்போல, அறையில் இணைந்து கொண்ட குழந்தையைப்போல. முதல் முறை சண்டையிடும் எதிரியைப்போல செல்லக்கோபத்துடன் சண்டைகூட போட்டுப்பார்த்தான். தலையை நன்கு குனிந்து கொண்டு விரல்களை மடக்கி தரையில் கொட்டும்போது நீல மனிதனின் தலையில் கொட்டுவது போல் இருந்தது. கை வலித்தது. தலையைத்தடவிக்கொண்டான். நீலன் தன் கொட்டிற்கு வலித்து தலையைத் தடவிக்கொள்வது சந்தோஷமாக இருநதது. நீண்ட நேரம் விளையாடிவிட்டு நீல மனிதனுடனே படுத்துக்கொண்டான். இந்த முறை குழல்விளக்கை ஒளிரவிட்டான். அடர் நீலத்தில் அருகில் நீல நிழல் படுத்திருந்தது. தோளில் கைபோட்டபடி நீண்ட கதைகளை பழைய வலிகளை இதுவரை செய்த துரோகங்களைப்பற்றி பேசிக்கொண்டிருந்தான், எப்போது என்று தெரியாமல் உறங்கி, மறு நாள் எழுந்த போது நீல நிழல் இல்லை. எல்லா அறைக்குள்ளும் நுழைந்து பார்த்தான். எல்லா விளக்கும் அணைத்தும் எரித்தும், விதவித சாத்தியக்கூறுகளில் நிழலைத் தேடியும் கடைசிவரை கிடைக்கவேயில்லை. திடுமென மெளனியின் ‘ எவற்றின் நடமாடும் நிழல்கள் நாம்’ வரி நினைவின் மேலடுக்குக்கு வர மெல்வின் உதட்டைக் கடித்துக்கொண்டு அழ ஆரம்பித்தான்.

நன்றி – உயிரோசை

காதெலென்னும் தூங்கும் மிருகம் – 2

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

காதல் இருக்கே… அதை மாதிரி உலகத்துலையே காமெடியான விஷயம் எதுவுமே கிடையாது சார்.  சும்மா சொல்லல. நீங்க வேணும்னா காதலர்க்ள் இருக்கிற ஒரு ஹோட்டலையே கடையிலையோ கடற்கரையிலயோ போய் நின்னு பாருங்க. பக்கத்து பக்கத்துல உக்காந்திருப்பாங்க. ஒருத்தர் மூஞ்ச ஒருத்தர் ரொம்ப நேரமா பாத்துகிட்டு இருப்பாங்க. ஆர்டர் எடுக்கிற பையனையும் விரட்டிவிட்ருவாஙக. எதோ முதமுறையா அப்பதான் ஒருத்தர ஒருத்தர் பாக்குற மாதிரி பே ன்னு பாத்துட்டு இருப்பாங்க. எதாவது பேசுவாங்களான்னு பாத்தா அதுவும் கிடையாது. இவரு என்னடா பண்றதுன்னு தெரியாம சுத்திமுத்தி பாப்பாரு, அந்தப்பொண்ணு இவன் எங்கபாக்குறான்னு பின்னாடியே கண்ண உடும். எங்கயாவது அவன் பார்வை பட்ற எடத்துல ஒரு பொண்ணு கிராஸ் ஆச்சு… பையன் தொலைஞ்சான்னு அர்த்தம்

‘சரி அப்ப நான் கிளம்புறேன்’
‘ஏன் மா? ‘
‘அதான் உனக்கு நிறைய பொண்ணுங்க இருக்கிறாங்களே பாக்குறதுக்கு’
‘அப்டி இல்லைமா, சும்மா.. தற்செயலா.. ஆக்சுவலி…’
‘ நான் அவள மாதிரி இல்லைல?, தெரியுண்டா… கொஞ்சம் வெயிட் போட்டுட்டேன்.. அதுக்கு நான் இருக்கும்போதே இன்னொருத்திய பாப்பியா நீ?’
‘அய்யோ… அப்டியில்லாம் இல்ல செல்லம்..’
‘ஆமா வெல்லம்.. இந்த கொஞ்சலுக்கு ஒன்னும் குறைச்சல் இல்ல.. ஆனா சும்மா சைட்டடிச்சுட்டே இருப்ப.. அத நாங்க பாத்துட்டு இருக்கணும்?”
‘ஏண்டி இப்ப இப்படில்லாம் பேசுற?’
‘ஆமாடா.. நீ என் பின்னாடி அலைஞ்சல்ல.. உடனே ஒத்துக்கிட்டேண்பாரு என்னைச் சொல்லணும்…’

எப்பவாது பொண்ணு அமைதியாகும்னு நினைக்கிறீங்க? ஹீம்ஹும்! அது போன வருஷம் அப்பா நகை செஞ்சதுல இருந்து .. முந்தின நாள் பொண்ணுபாத்துட்டு போனவன் வரைக்கும் எல்லாக்கதையையும் சொல்லிட்டு டபால்னு எந்திருச்சு ஆட்டோ புடுச்சு போய்டும், நம்மாளு ஓடுவான். சர்வர் புடுச்சிப்பான். (பில்லக் குடுத்துட்டு போ சார்) இவன் பில் செட்டில்பண்ணிட்டு வரதுக்குள்ள ஆட்டோ போய்டும்.  வெளிய வந்து எதாவது ஒரு டீகடையில டீ அடிச்சு தம் போட்டாதான் ( மால்ல அப்பதான் ரெட்புல் 80+80 பில் பே பண்ணியிருப்பான்) நம்ம பயலுக்கு கண்ணே தெரியும், சரி அவளுக்கு கால் பண்ணலாம்னு போன் எடுத்தா ‘ ஹனி 8 மிஸ்டு கால்ஸ்’. அப்டியே ஷாக் ஆகி, திருப்பி கூப்ட முயற்சி பண்ணா ‘ யுவர் பேலன்ஸ் இஸ் லோ ந்னு ஒரு பொண்ணு ( ஆணின் காத்லுக்கு இன்னொரு பெண் தான் எதிரி) சொல்லும். மறுபடியும் நம்மாளு ஓடுவான், ரீசார்ஜ் செண்டர் எதுவும் கண்ணுல படாது, மூச்சு வாங்க ஓடி ரீசார்ஜ் பண்ணிட்டு இருக்கும் போது மெசேஜ் மேல மெசேஜ் வரும் ‘பை!’ ‘ கெட் லாஸ்ட்’ டோண்ட் ஸ்பீக் டூ மீ’ ‘ஒரு ரிப்ளை பண்ணக்கூட டைம் இல்லாம சைட் அடிச்சுட்டு இருக்கீங்களாசார்?’ ’எங்க சார் இருக்கீங்க?’ ’வேர் ஆர் யூ டா’ ‘ ஆர் யூ ஓக்கே’

கடைசி மெசேஜ் பாத்ததும் கெத்தாயிடுவான் நம்மாளு, ஆகா பொண்ணு கூல் ஆயுடுச்சுடா சாமின்னு, மறுபடியும் ஒரு டீ, ஒரு தம்மு. முடிச்சிட்டு வெளிய வந்து (ரோட்டோர பிளாட்பாரத்துல நின்னுகிட்டு)

‘ஹல்லோவ்!’
‘என்ன சார் ரொம்ப குஷியா இருக்கீங்க போல இருக்கு?’
‘இல்லப்பா.. எங்க இருக்க?’
‘இப்பதான் வீடு வந்து சேர்ந்தேன். எண்டரிங். ’ (பொண்ணு அதுக்குள்ள பால் சாப்டுட்டு டீவி போட்டுட்டு ரூம்ல செட்டில் ஆகியிருக்கும்)
‘ஹேய் ஏண்டி அப்டி திடுதிப்னு போய்ட்ட.. “
‘ஆமால்ல.. நான் மறந்தே போய்ட்டேன்… ஏண்டா அப்டி பண்ணே?”
(நம்மாளுக்கு குழப்பம் ஸ்டார்ட்டட்.  ஆமா நாம என்ன பண்ணோம்?)
‘இல்லமா, நான் தப்பா எதுவும் இல்ல.. சும்மாதான் பராக்கு பாத்தேன்.. அந்த பொண்ணு தற்செயலா கிராஸ் ஆச்சு’
‘எந்த பொண்ணு?’ (அடுத்த ட்டிராப்)
’அதாண்டி அந்த கிரீன் சுடி.. நீ கூட கோவப்பட்டு கிளம்பிட்டியே’
‘அவ கிரீன்சுடின்ற அளவுக்கு நியாபகம் இருக்கா உனக்கு?’
‘அய்யோ தெய்வமே மறுபடியும் முருங்கமரம் ஏறாத.. தயவு செஞ்சு…’
‘வேதாளம்ன்றியா என்ன? முன்னாடில்லாம், தேவதை தேவதைன்னு எத்த்தனை கவிதை எழுதுன.. இப்ப நான் ஒத்துகிட்டதும், வேதாளம் ஆகிட்டேன்ல?’
‘அய்யோ! அந்த அர்த்த்துல சொல்லல.. இப்ப சொல்லு, ஒரு நோட்டு புல்லா தேவதை கவிதை எழுதி கொண்டுவந்து தரேன்…’
’ஹாம்.. ஒன்னும் தேவையில்ல.. நாங்க கேட்டு நீங்க எழுதிக் கொடுக்கிறது’
’உன்கிட்ட எப்படி சொல்லி புரியவைக்கிறது?’
‘மரமண்டைன்றியா? ..”
‘…..”
’என்னடா சத்தத்தையே காணும்?.. மறுபடியும் கிரீன் சுடியா’

இது ஒரு வட்டம்ங்க.. ஒண்ணும் பண்ண முடியாது. ஒரு பொண்ணப் பார்த்து, பிடிச்சுப்போய், பின்னால சுத்தி அவள ஒத்துக்கவைக்கிற காலம் இருக்கே நரக வாசல். தூங்கவிடாம, படிக்கவிடாம எழுதவிடாம,வேலைசெய்யவிடாம எங்கயோ இருந்துகிட்டு நம்ம மண்டைக்குள்ள பிராண்டிகிட்டே இருப்பா… அவ ஒத்துக்கலைனு வைஙக, மண்டையவே கழட்டிப்போனமாதிரி ஆகிடும், என்ன பண்றோம், என்ன பண்ணனும் ஒரு மண்ணாங்கட்டியும் புரியாது. பைத்தியம் புடிச்ச மாதிரி ஆகிடும். ஒத்துகிட்டான்னு வைங்க,, நரக வாசல்னு சொன்னனே அங்க இருந்து கதவு திறந்து உள்ள போன மாதிரிதான். முத்து டையலாக் மாதிரி.. ‘வந்தாலும் ஏன்னு கேட்கமுடியாது.. போனாலும் போகாதன்னு சொல்லமுடியாது.. இச்சச்ச்ச இச்சச்ச கச்சச்ச கச்சச்ச்ச சா’ அப்புறம் நீங்க ஒரு டம்மி பீஸ். வேற வழியே இல்ல.. ஐஸ்கிரீம் ஸ்கூப்ப காபில்ல போட்டு குடிச்சா சூப்பாரா இருக்கும்னு கிண்டலுக்கு அவ சொன்னாக்கூட நீங்க குடிச்சே ஆகணும்.

இதுக்கு முக்கியமான காரணம், சினிமாக்காரங்க. படங்களப்பாருங்க.. படத்துல இருக்கிற காதலப்பாருங்க.. காதல் பட கிளைமாக்ஸையே பாருங்களேன்.. மூணு வருஷத்துல பரத் பைத்தியம், சந்தியாக்கு இரண்டு குழந்தைக. விண்ணைத்தாண்டி வருவாயா? ஜெஸ்ஸி எங்கயோ ல்ண்டன்ல செட்டில் ஆகிடும் ( பிளடி வெளி நாட்டு மாப்பிள்ளை) , கார்த்திக் ஜெஸ்ஸியோட பழைய வீட்டுல சுத்திக்கிட்டு, நொந்து நூலாகி, அந்து அவலாகி, ஒரு படம் எடுத்து தன்னோட படத்துல ஹீரோ ஹீரோயின் சேர்ற மாதிரி வச்சு ஜெஸ்ஸினு பேர்வைப்பான். பொண்ணு வந்து படம் பார்த்த்து, நல்லா இருக்கு ராசா உன் ஒர்க்கு.. இப்படியே மெயிண்டைன் பண்ணுனு வடிவேலு காமடி டையலாக்க சீரியஸ் மூஞ்சி வச்சு சொல்லி, பய்ல பீல் பண்ண உட்டுட்டு கார்ல ஏறி போய்டும் கார்த்திக் நடு ரோட்டுல நிப்பான் (இது அல்லவா குறியீடு பின்னாவின்னத்துவம்)

இவ்வளவு காமெடி தெரிஞ்சும் ஏண்டா மாமா லவ்ன்னு கேட்டா என்னோட ஒரே பதில்.. லவ் சார்… காதல் சார்… லவ் பண்ணுங்க சார் லைப் நல்லா இருக்கும்… ஹி ஹி!

காதெலென்னும் தூங்கும் மிருகம் : 1

Newer Entries

%d bloggers like this: